Skarb Troi - streszczenie krótkie
Akcja książki rozpoczyna się podczas wakacji, w upalny lipcowy dzień. Trójka przyjaciół, Magnus, Lilly i Albert, spędza czas w ogrodzie należącym do tajemniczej, starej willi, którą ojciec Alberta kupił, by przystosować ją do potrzeb swojego niepełnosprawnego syna. Pewnego dnia dzieci odkrywają notatnik i ukryty tunel, prowadzący do podróży w czasie. Wkrótce postanawiają wykorzystać go do nowej wyprawy, tym razem związanej z legendarnym Skarbem Troi.
Zaintrygowani opowieścią ojca Alberta o zaginionym skarbie sprzed tysiąca lat, bohaterowie rozpoczynają poszukiwania. W piwnicy, będącej ich tajną bazą, odnajdują dawne zapiski i przygotowują się do kolejnej podróży. Albert zostaje w teraźniejszości, by nadzorować wyprawę z pomocą swojego laptopa i ptaka Merlina, który przenosi wiadomości między epokami. Tymczasem Magnus i Lilly cofają się do 1180 roku p.n.e., w sam środek wojny trojańskiej.
W starożytności poznają pasterza Costę, który pomaga im dotrzeć w okolice Troi. Spotykają także króla Odyseusza, przebywającego w greckim obozie. Dzieci obserwują, jak Grecy budują drewnianego konia, nie wiedząc jeszcze, że to podstęp, który doprowadzi do zniszczenia miasta. Dzięki wiadomości od Alberta odkrywają prawdę i starają się ostrzec Trojan, lecz ich słowa, podobnie jak przepowiednia Kasandry, pozostają bez echa. Gdy Troja staje w płomieniach, uciekają przez tunel do teraźniejszości.
Po powrocie bohaterowie snują plany kolejnej podróży. Chcą przenieść się do XIX wieku, aby spotkać Heinricha Schliemanna, słynnego archeologa, który odkrył Skarb Priama. Po dotarciu do 1873 roku wplątują się w sieć intryg, rywalizacji i kradzieży. Obserwują prace wykopaliskowe, a dzięki pomocy Alberta i jego wskazówkom z internetu odkrywają miejsce ukrycia skarbu. Znalezisko wywołuje jednak zamieszanie. Zostaje skradzione przez nieuczciwych robotników, a dzieci stają się świadkami pościgu i zdrady.
Po dramatycznych wydarzeniach Magnus i Lilly wracają do współczesności, a ranny Magnus trafia do szpitala. Z opowieści dowiadują się, że Schliemann w końcu przekazał skarb do muzeum w Berlinie, dzięki czemu stał się on dobrem całej ludzkości. Jednak losy skarbu pozostają niepewne, ponieważ podczas II wojny światowej został wywieziony do Rosji, gdzie znajduje się do dziś.
W ostatniej scenie Magnus dostrzega tajemniczą twarz w oknie, przypominającą Dubiosa, czyli jednego z dawnych złodziei skarbu. Wtedy bohaterowie domyślają się, że przygoda z podróżami w czasie jeszcze się nie skończyła i że przed nimi kolejne niezwykłe odkrycia.
