Wilk stepowy - streszczenie krótkie
Harry Haller, blisko pięćdziesięcioletni intelektualista, wynajmuje pokój w mieszczańskim domu. Żyje samotnie, gardzi przeciętnością i czuje się rozdarty między ludzką, duchową naturą a dzikim, samotnym wilkiem stepowym. Cierpi z powodu własnego wyobcowania i coraz częściej myśli o samobójstwie. Pewnego wieczoru otrzymuje broszurę zatytułowaną „Traktat o wilku stepowym”. Jej autor podważa przekonanie, że osobowość człowieka składa się jedynie z dwóch części. Człowiek posiada bowiem setki różnych jaźni, a jego rozwój wymaga porzucenia sztywnego obrazu samego siebie oraz nauczenia się humoru.
Po nieudanej wizycie u profesora Harry trafia do gospody „Pod Czarnym Orłem”, gdzie poznaje Herminę. Kobieta rozumie jego rozpacz, opiekuje się nim i obiecuje nauczyć go życia. Jednocześnie zapowiada, że Harry kiedyś ją pokocha, a następnie spełni jej żądanie i ją zabije. Pod wpływem Herminy bohater uczy się tańczyć, poznaje saksofonistę Pabla oraz zostaje kochankiem Marii. Stopniowo odkrywa przyjemności, których dotąd sobie odmawiał, i zaczyna przełamywać własną izolację.
Podczas balu maskowego Harry całkowicie poddaje się muzyce i tańcowi. Odnajduje Herminę przebraną początkowo za mężczyznę, a później za czarnego pierrota. Uświadamia sobie, że ją kocha. Po zakończeniu zabawy Pablo zaprasza ich do teatru magicznego, przeznaczonego „tylko dla obłąkanych”. Harry ogląda w lustrze liczne postacie składające się na jego osobowość, po czym wchodzi do kolejnych pomieszczeń. Uczestniczy w wojnie ludzi z samochodami, obserwuje zamianę ról człowieka i wilka, ponownie przeżywa swoje dawne miłości oraz uczy się układać części własnej jaźni jak figury szachowe. Spotyka także Mozarta, który próbuje nauczyć go śmiechu i dystansu do rzeczywistości.
Za ostatnimi drzwiami Harry widzi śpiących obok siebie Herminę i Pabla. Z zazdrości wbija nóż w pierś Herminy, spełniając zarazem jej wcześniejszą zapowiedź. Zostaje osądzony za potraktowanie wizji teatru jak rzeczywistości i skazany na wieczne życie, czasowy zakaz wstępu oraz publiczne wyśmianie. Pablo wyjaśnia, że Harry nie zrozumiał zasad gry, lecz może spróbować ponownie. Bohater przyjmuje konieczność dalszego życia i postanawia, że kiedyś nauczy się właściwie układać figury swojej osobowości oraz śmiać się jak nieśmiertelni.
