Sto lat samotności - czas i miejsce akcji
Czas w „Stu latach samotności” nie ma charakteru liniowego. Obejmuje mniej więcej sto lat historii rodu Buendiów, od momentu założenia Macondo aż do jego całkowitego zniszczenia. Nie jest to jednak czas uporządkowany chronologicznie w klasycznym sensie. Márquez buduje narrację, w której przeszłość, teraźniejszość i przyszłość przenikają się, a wydarzenia często powtarzają się w zmienionych wariantach. W powieści dominuje poczucie czasu cyklicznego – kolejne pokolenia powtarzają te same błędy, noszą te same imiona i wchodzą w podobne relacje.
Jednocześnie w tle można dostrzec odniesienia do czasu historycznego: pojawiają się wojny domowe, rozwój technologii czy działalność Kompanii Bananowej.
Głównym miejscem akcji jest Macondo – fikcyjne miasteczko założone przez José Arcadia Buendíę. Początkowo jest ono całkowicie odizolowane od świata, niemal mityczne, funkcjonujące poza historią i cywilizacją. Jego przestrzeń przypomina raj pierwotny, w którym wszystko dopiero się kształtuje. Z czasem Macondo ulega przemianom: rozwija się, otwiera na handel, pojawiają się nowe technologie, a wraz z nimi obcy przybysze.
Przestrzeń w powieści ma także wymiar symboliczny. Macondo jest czymś więcej niż tylko miejscem – to metafora świata, pamięci i historii, a zarazem zamkniętego uniwersum, w którym rozgrywa się los rodu.
