Tako rzecze Zaratustra - streszczenie krótkie
„Tako rzecze Zaratustra” Fryderyka Nietzschego to filozoficzna opowieść o proroku, który głosi konieczność rozwoju człowieka w nadczłowieka i stworzenia nowych wartości po „śmierci Boga”. Zaratustra odrzuca współczucie i przeciętność, wzywając do odwagi, samostanowienia i afirmacji życia – nawet w jego cierpieniu. Kluczem jest także szczęście i taniec, czyli umiejętność skupienia się na własnym rozwoju.
Zaratustra schodzi ze swojej jaskini w górach do ludzi, aby ich nauczać. Współczesnym światem rządzi jednak motłoch o niskich pobudkach, który nie dąży do rozwoju, dlatego nie rozumie Zaratustry. Człowiek ogranicza się wiarą, nie rozumiejąc, że Bóg umarł, a zabiła go ludzka litość. Człowiek jest tylko mostem do nadczłowieka. Zaratustra próbuje przekazywać swoją wiedzę uczniom, ale w końcu wraca do swojej jaskini. Pragnie ponownie nauczać, ale wie, że jego czas jeszcze nie nadszedł.
Po paru latach Zaratustra postanawia jeszcze raz spróbować zejść do ludzi. Słyszy wołanie „wyższego człowieka” i idzie go szukać. Zaratustra spotyka dwóch królów, sumiennego z ducha, wiły, ostatniego papieża, najszpetniejszego człowieka (mordercę Boga), dobrowolnego żebraka, cień (pielgrzyma) i wróżbiarza. Zaprasza ich wszystkich do swojej jaskini. Wszyscy okazują się być „wyższymi ludźmi”. Trwa wieczerza i rozważania nad próbą osiągnięcia nadczłowieka oraz stworzenia nowego świata. Centralnymi ideami są nadczłowiek, wola mocy i wieczny powrót, czyli gotowość powiedzenia „tak” całemu istnieniu.
Książka ukazuje drogę od samotności i nauczania, przez rozczarowanie ludźmi, aż po dojrzałość – moment, w którym Zaratustra jest gotów na nadejście „swoich dzieci”, czyli nowych ludzi zdolnych tworzyć przyszłość.
