Spis treści:

Zapora Hoovera – historia powstania 

Historia Zapory Hoovera sięga początku XX wieku, kiedy władze stanów Arizona i Nevada postanowiły zagospodarować rozległe tereny wzdłuż rzeki Kolorado, powodującej liczne powodzie. Efektywnym rozwiązaniem miało być uregulowanie koryta poprzez budowę zapory i elektrowni wodnej. Dużą rolę w promowaniu tego obiektu odegrał ówczesny prezydent Stanów Zjednoczonych, Herbert Hoover.

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez The President Guy (@thepresidentguy)

 

Zadanie było trudne, bo rzeka prowadziła przez skomplikowany teren. Wybór lokalizacji padł na Black Canyon – miejsce dalekie od najbliższych zabudowań. Przekonanie opinii publicznej do budowy było trudniejsze, ponieważ zdarzało się wcześniej, że zapory na skutek błędów konstrukcyjnych nie wytrzymywały naporu wody i pękały.

Przeczytaj również: Największe zapory i tamy w Polsce. Jakie skrywają tajemnice?

Proces stawiania zapory Hoovera

W 1928 roku firma Six Companies Inc. przedstawiła plan obiektu – miał zaskakujący kształt łuku, który, jak się wtedy wydawało, miał zwiększyć wytrzymałość tamy. Prace rozpoczęły się w 1931 r. od drążenia osuszających tuneli. Po wykonaniu wstępnych robót zbudowano kilka mniejszych zapór, które miały zabezpieczyć wznoszenie zapory. 6 czerwca 1933 r. rozpoczęto stawianie głównej konstrukcji.

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez BSI Construction (@bsiconstruction)

 

Równolegle z budową zapory Hoovera inne ekipy prowadziły prace nad wznoszeniem wież służących do poboru wody oraz samej elektrowni. Nad przebiegiem robót czuwał Gordon B. Kaufmann – architekt z Los Angeles, który zaprojektował wystrój wnętrz elektrowni oraz zdobień na zaporze w popularnym w tym czasie stylu art déco.

Po zbudowaniu tamy i wież rozpoczęto stopniowy proces zalewania utworzonego zbiornika wodnego – jeziora Mead. Zamknięto tunele odprowadzające wodę, ukończono prace nad elektrownią oraz pozostałą infrastrukturą całej konstrukcji. Oficjalnie zaporę Hoovera oddano do użytku 20 września 1935 r., ale prace ostatecznie ukończono na początku 1936 r.

Gdy poziom wody w Jeziorze Mead był wystarczająco wysoki, uruchomiono pierwsze generatory. W kolejnych latach montowano następne, aż do 1961 r., kiedy elektrownia uzyskała ostateczną konfigurację.

Przeczytaj również: Fascynujące, ale bardzo niebezpieczne miejsca na Ziemi. Zastanów się, zanim się tam wybierzesz

Zapora Hoovera w liczbach 

Obecnie elektrownia jest wyposażona w 19 turbin o łącznej mocy 2080 MW i zasila około 2 mln gospodarstw domowych. Jej moc zależy od poziomu wody w jeziorze – im jest on niższy, tym mniej produkuje się energii. Wysokość całej konstrukcji to około 240 metrów. Do budowy zapory zużyto ponad 2,5 mln m³ betonu oraz 8,2 mln ton kamieni. Jej podstawa ma 200 m długości, a szczyt 375 m.

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez My Life 🏠💑👠👗👛📷 (@margos8)

 

Grubość podstawy konstrukcji to około 200 m, a szczytu zaledwie 14 m, dlatego jej kształt przypomina trochę odwróconą piramidę. Całość waży ponad 6 600 000 ton. We wnętrzu tamy znajdują się zapory, liczne przejścia, korytarze oraz systemy wentylacyjne. Całkowita długość konstrukcji wynosi 380 m, a na jej szczycie biegnie droga, która jest nieprzerwanie użytkowana.

Przeczytaj również: Niezbadana głębina Blue Hole. Dlaczego mówi się, że jest przeklęta?

Zapora Hoovera – ciekawostki 

Trudno jest uwierzyć, że tak zaawansowana konstrukcja powstała w latach 30. XX wieku. Nie dysponowano wtedy maszynami do odwiertów, a drążenia wykonywano ręcznie lub przy użyciu dynamitu. Warunki były niebezpieczne – oficjalnie podano, że podczas prac nad tamą zginęło około 100 osób, ale uważa się, że liczba ta jest zaniżona. Wielu robotników odniosło poważne obrażenia.

Zapora Hoovera powstawała w czasie Wielkiego Kryzysu, dlatego w obliczu ogromnego bezrobocia tysiące ludzi przybyło w okolice budowy z nadzieją na jakąkolwiek pracę. Rzesze koczujących osób żyło w strasznych warunkach, bez dostępu do bieżącej wody i kanalizacji.

Podjęto więc decyzję o stworzeniu dla nich specjalnego miasteczka – Boulder City. Osada miała być domem dla 5000 robotników, jednak w miarę napływu ludzi zbudowano również kilka mniejszych obozów. Powstały liczne linie kolejowe i drogi, służące do transportu materiałów budowlanych.

 
 
 
 
 
Wyświetl ten post na Instagramie
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Post udostępniony przez Marzena (@mylondon_story)

 

Oto inne ciekawostki dotyczące zapory Hoovera:

  • budowa została ukończona dwa lata wcześniej, niż było to planowane;
  • zapora Hoovera jest o rok starsza od słynnego mostu Golden Gate w San Francisco;
  • 500 m od obiektu dobudowano most, by zmniejszyć ruch uliczny na szczycie konstrukcji;
  • aktualnie budowla jest 7. największą elektrownią wodną w Stanach Zjednoczonych i Narodowym Pomnikiem Historycznym USA.

Naukowo udowodniono, że zakrzywienie bryły nie było konieczne. Prosta ściana też wytrzymałby opór wody, ale opływowy kształt wydawał się solidniejszy i przekonał do postawienia zapory Hoovera pobliskich mieszkańców.

Nie oznacza to, że jest niezniszczalna. 19 lipca 2022 r. konstrukcją wstrząsnęła potężna eksplozja. Wybuchł jeden z transformatorów, który rozprzestrzenił pożar, na szczęście szybko go opanowano. Był to jednak groźny incydent ze względu na strategiczną rolę tamy.


Rozwiąż nasze quizy:

QUIZ ortograficzny. Czy wiesz, jak zapisać te rzadko używane wyrazy?

Bardzo trudny QUIZ z wiedzy ogólnej. Nieliczni zdobywają 100 proc.

QUIZ: Byłeś uczniem w PRL? Z łatwością odpowiesz na te pytania, choć przy 9. może być różnie