Spis treści:
Kleopatra VII Wielka
Kleopatra VII urodziła się 69 roku p.n.e. w Aleksandrii. Była ostatnią królową hellenistycznego Egiptu. Związana z dwoma ważnymi politykami Imperium Rzymskiego - Juliuszem Cezarem i jego stronnika Markiem Antoniuszem, nie omieszkała wykorzystać ich, budując potęgę państwa. Dzięki bliskiej współpracy z drugim z wymienionych polityków Kleopatra doprowadziła do poszerzenia granic królestwa i wzmocnienia siły Egiptu, nabytki terytorialne objęły m.in. Kretę, Cyrenajkę i Cypr, a także środkową część wybrzeża fenickiego. Zwycięstwa nie trwały jednak długo, a cała historia zakończyła się tragicznie. Antoniusz, reprezentujący wschodnie części Cesarstwa Rzymskiego wdał się w konflikt z władzą centralną Imperium – doprowadzając do wojny domowej. W 31 roku p.n.e. w greckim Akcjum doszło do ostatecznego starcia pomiędzy wojskami Oktawiana i Antoniusza, wspieranego przez Kleopatrę.
Na niekorzyść przywódczyni cesarz Oktawian pokonał połączone armie Egiptu i Antiochii reprezentowanej przez Antoniusza, co przyniosło upadek morale i wypowiedzenie posłuszeństwa pozostałych oddziałów Marka Antoniusza. Legioniści nie chcieli walczyć za Egipt i jego królową. Przez niepowodzenia w negocjacjach z cesarzem i brak perspektyw na zachowanie suwerenności swojego ukochanego państwa, Kleopatra VII popełniła samobójstwo 12 sierpnia 30 roku p.n.e. za pomocą nieznanej nam dzisiaj trucizny.
Jadwiga Andegaweńska
Jadwiga pochodziła z Węgier, urodzona w 1373 roku w Budzie, zmarła 1399 roku w – Krakowie – ówczesnej stolicy Polski. Od dziecka przygotowywano ją do roli królowej głównie poprzez wykształcenie. Znajomość języków obcych, umiejętność czytania, a także zainteresowanie nauką i sztuką (które później przyczyniły się do fundacji Akademii) Jadwiga wyniosła z domu.
25 listopada 1382 roku na zjeździe rycerskim postanowiono, że kolejnym królem Polski powinna być jedna z córek zmarłego króla Ludwika Węgierskiego. Wdowa po Ludwiku, Elżbieta Bośniaczka, zdecydowała, że będzie to najmłodsza z córek – Jadwiga. 16 października 1384 roku dziesięcioletnia Andegawenka została koronowana przez arcybiskupa gnieźnieńskiego na króla Polski. Ze względu na wiek Jadwigi właściwe rządy w państwie powierzono możnowładcom i Elżbiecie Bośniaczce, natomiast nie zdecydowano się powołać regenta, z powodu wyjątkowej dojrzałości i mądrości Króla. Władczyni rządziła samodzielnie dosyć krótko (do 1386 roku), ale po ślubie z Władysławem II Jagiełłą z Litwy nadal aktywnie współtworzyła politykę kraju – już jako królowa. Przykładem może być potwierdzenie w 1387 roku przywilejów dla Lwowa dotyczących prawa składu dla kupców, a także zjazd z wielkim mistrzem krzyżackim Konradem von Jungingenem, w celu wynegocjowania ziemi dobrzyńskiej dla Polski. Królowa zmarła młodo przez komplikacje związane z porodem córki. Testament władczyni zawierał prośbę o przekazanie swojego majątku na fundację pierwszego polskiego uniwersytetu – Akademii Krakowskiej, która obecnie nosi nazwę Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Katarzyna II Wielka
Niesławna caryca Katarzyna II urodziła się w 1729 roku jako Zofia Fryderyka Augusta w Szczecinie. Była cesarzową Rosji przez większość dorosłego życia, bo prawie 30 lat. Niewielu władców w historii może się pochwalić takimi osiągnięciami i statusem jak Caryca. Katarzyna odpowiadała za XVIII wieczne imperium rosyjskie, będące ówcześnie jednym z najsilniejszych i największych terytorialnie państw świata.
Cesarzowa została nazwana przez Woltera Semiramidą Północy za mądrość, umiłowanie wiedzy, sztuki i sprzyjanie oświeceniu. Wśród jej niewątpliwych zasług są wprowadzenie jednolitego systemu nauczania, rozwój polityki socjalnej, założenie pierwszej w historii Rosji szkoły dla dziewcząt czy wydanie zbioru praw i regulacji stosunków społecznych i karnych w imperium rosyjskim. W okresie jej rządów doszło do polepszenia się sytuacji chłopów cerkiewnych, mieszczan i szlachty rosyjskiej, terytorium Rosji znacznie się powiększyło, a ludność z 20 wzrosła do około 35 milionów.
Władczyni Imperium stawiała na rozwój kultury, sztuki i nauki. Była przykładem absolutnego władcy oświeconego – takiego, który mimo posiadania pełni władzy, uważa się przede wszystkim za najwyższego urzędnika działającego dla dobra państwa.
Katarzyna II była bardzo aktywna w sprawach polskich, także przez znajomość ze Stanisławem Augustem Poniatowskim. Jej panowanie zostawiło piętno na historii Polski, bo w czasie jej urzędowania dokonano rozbiorów naszego kraju między Rosję, Austro-Węgry i Prusy, początkowo Katarzyna wolała pozostawić Rzeczpospolitą w całości (w formie imperialnego protektoratu), ale uległa namowom przywódcy pruskiego Fryderyka II Wielkiego. W ramach niezgody na trzeciomajową konstytucję i zmianę ustroju w Rzeczpospolitej na wzór haseł rewolucji francuskiej, a także obietnicę tronu Sasom Katarzyna wsparła, także wojskowo, konfederację targowicką, która doprowadziła do wojny polsko-rosyjskiej i kolejnych rozbiorów.
Katarzyna II zamierzała także wystąpić zbrojnie przeciwko rewolucji francuskiej. Wystąpienie to nie doszło to skutku. W trakcie przygotowań, 17 listopada 1796 roku, cesarzowa Katarzyna II zmarła w Carskim Siole niedaleko Petersburga.
Przeczytaj również:
Jedna publicznie krytykowała Piłsudskiego, druga konstruowała bomby. Oto kobiety Niepodległej
Rok 2023 będzie rokiem Jana Matejki. Poznaj sekrety wielkiego malarza
Dlaczego kopiec Kraka jest pusty w środku?
