Chociaż przyjmuje się iż "stosowną" teorię zróżnicowanych możliwości jest wnioskowanie typologii podkultur dewiacyjnych. Typologia ta jest to prędzej uzupełnienie ogólnikowej koncepcji podkultur, gdzie autorzy najchętniej nawiązują do zamierzeń wyłaniania się poszczególnych podkultur Cohena.

Kształtowanie się podkultur dewiacyjnych.

Cloward oraz Ohlin wychodzili z założenia iż wykształcenie się podkultur uzależnia się przede wszystkim od tego czy pojedyncza jednostka solidarnie z panującym światopoglądem sukcesu, przypisuje swoje niepowodzenie osobistym wadom ewentualnie ułomnością charakteru, czy może postrzega iż to obowiązujący harmonogram społeczny uniemożliwia jej osiąganie kulturowo wyznaczonych celów i założeń. W tym pierwszym przypadku, rozstrzygnięcia podkulturowe są bardzo mało prawdopodobne. Jeżeli już dewiacja, to odosobniona, natomiast zachowaniom dewiacyjnym notorycznie będzie dotrzymać towarzystwa poczucie winy, ponieważ jednostka (nazywana też: dewiantem-indywidualistą), czuje się bardzo mocno uzależniona od konformistycznego systemu norm. W drugim natomiast przypadku, kiedy to jednostka spostrzega strukturalne bariery na linii do sukcesu wtenczas dużo prościej o zachowanie ściśle dewiacyjne. Ta część koncepcji zawiera bardzo istotne pojęcia prawomocności a także zasadności moralnej. Według autorów teorii można sądzić iż jakikolwiek sposób postępowania jest uczciwy z moralnego i etycznego punktu widzenia oraz jednocześnie uważać iż w konkretnej sytuacji jest nieskuteczny a także bezużyteczny. Możemy zatem odbierać prawomocność konkretnemu sposobowi postępowania, w ogóle nie krytykując jego zasadności moralnej. To właśnie jest zdaniem autorów koniecznością zaangażowania dewiacyjnego albowiem odbierając prawomocność konkretnej normie, kwestia poczucia winy zostaje rozwiązana. Jako przykład można podać normę "nie kradnij", jest ona uważana za moralnie umotywowaną, lecz jej naruszanie nie wzbudza już świadomości winy. W momencie odebrania prawomocności panującym normą jednostka znajduje się w stanie zdecydowania do dewiacji, lecz także stoi w froncie do społeczeństwa, a to powoduje ogromny stan napięcia, wzbudza niepewność oraz daje poczucie lęku. To natomiast rodzi tendencję do tropienia kolejnych osób, które to posiadają podobnej natury problemy. Otóż właśnie w taki oto sposób dochodzi często do rozstrzygnięć podkulturowych. Pomysł Clowarda oraz Ohlina to jest przede wszystkim próba zespolenia pewnych pierwiastków orientacji kulturowej a także strukturalnej. Stanowi jednocześnie jedną z fundamentalnych prób zintegrowania tych właśnie nurtów z orientacją wyobrażenia reakcji społecznej. Twórcy nawiązywali do "koncepcji dramatycznej zła" według

F. Tannenbauma mówiącej iż: większość zachowań dewiacyjnych z młodego pokolenia podkultur posiada niewinny, zabawny charakter, lecz jest manierycznie wyolbrzymiana poprzez reakcje społeczną. Dalej podążając tym właśnie tropem Cloward oraz Ohlin doszli do wniosku iż nieprzyjazne reakcje na nieistotne występki mogą wywołać konsekwencje całkowicie odwrotne do zamierzonych. Natomiast separowanie a także segregowanie młodzieży posiadającej już dewiacyjną etykietkę kieruje do wzrostu solidarności oraz poczucia odrębności a także identyczności grup dewiacyjnych. Na kanwie powyższych założeń, dotyczących podkultur dewiacyjnych, twórcy opracowali typologię podkultur dewiacyjnych, która to jest oparta na dwóch następujących założeniach:

I przystosowanie się do sytuacji rozdźwięku pomiędzy kulturowo wyznaczonymi celami oraz możliwościami ich realizacji posiada charakter grupowy a nie indywidualny, jednostkowy

II przystęp do środków konformistycznych, które to umożliwiają realizowanie kulturowo wyznaczonych celów. Ważne jest także dojście do środków nonkonformistycznych czyli środków przestępczych.

Typologia podkultur, czyli gangów przestępczych - podkultura przestępcza

Ta podkultura ma szansę rozkręcić się na terenie zamieszkiwanym przez przestępców należących do różnorodnych grup wiekowych, w których dewiacyjne normy a także wzory zachowania przedstawiają trwałą część kultury środowiska. Dotyczy to przede wszystkim wzorów kariery przestępczej dostarczanej najmłodszym "dzięki" dorosłym przestępcą - profesjonalistą. W środowiskach, w których możliwości zdobycia sukcesu są bardzo okrojone, młodzież już od najmłodszych lat rozpoczyna orientować się w nielegalnych możliwościach zdobywania sukcesu. W rezultacie bezpośredniej łączności z wzorami zachowań gangsterskich, następuje proces nauki z wykorzystaniem tak zwanego modelowania. Młodzi ludzie z osiedli przestępczych uczą się roli społecznej jako zawodowego przestępcy, czyli na przykład roli:

- gangstera,

- pasera,

- właściciela domów publicznych i tak dalej.

Wzory kariery takie jak: prawnik czy nawet polityk, są im doskonale znane, to jednak stanowią prędzej wzorce abstrakcyjne i wyimaginowane. Bezpośrednio obserwowalne a także namacalne są zaś wzory zachowań przestępczych, gdyż z takimi właśnie młodzież styka się każdego dnia. Lecz nauka roli społecznej przez metodę jaką jest modelowanie to niewystarczające, tą rolę trzeba jednocześnie próbować grać. Stąd spotykamy często bezsensowne kradzieże, nie posiadające motywu materialnego. Według Clowarda oraz Ohlina nie są one bezsensowne, lecz są po prostu, zwykłym treningiem, czyli inaczej elementem uczenia się własnej roli. To miejsce w teorii zróżnicowanych możliwości jest zróżnicowane diametralnie od teorii samego Cohena. W odróżnieniu od Cohena autorzy interpretowali złośliwe bądź także agresywne, bez żadnego wyraźnego powodu zachowania młodych ludzi przynależących do grup przestępczych. W mocno zintegrowanych środowiskach przestępczych występuje zjawisko dobrze rozbudowanej hierarchii grup. Jest ona uzależniona od: wieku oraz stopnia profesjonalizacji. Młodzież jak na razie do nich nie przynależy, chociaż bardzo tego chce. Młodzi są na taki podział jeszcze zbyt młodzi, za słabi psychicznie a także i fizycznie. Oczywiście starają się udowodnić, iż tak nie jest. Z tego powodu są agresywni, złośliwi, chuliganią. Takie zachowania nie mają zupełnie sensu, ale tylko dla kogoś kto tą sytuację obserwuje jedynie z zewnątrz i nie wie co tak naprawdę pod tymi gestami przemocy się kryje. W chwili kiedy jednak jednostka zdobędzie awans w przestępczej hierarchii, zachowania agresywne, wyrażające przemoc powoli i stopniowo zanikaj. Również przestają być tolerowane. Warto tutaj mocno podkreślić, iż Cloward oraz Ohlin odrzucali pogląd, mówiący, że obszary upośledzone ekonomicznie a także ekologicznie, czyli tak zwane:

- dzielnice nędzy

- obszary przestępcze

To miejsca zdezorganizowanie-przeciwnie odznaczające się ogromnym stopniem integracji a także silnymi więzami spójnymi oraz przestrzeganym całkowicie kodeksem postępowania.

Podkultury konfliktowe.

Podkultury te pojawiają się na terenach miast, w tych dzielnicach miast, które to odznaczają się bardzo dużym poziomem ruchliwości pionowej a także poziomej. Szczególnie w miejscach gdzie nie zrodziły się dozgonne oraz nierozerwalne więzi pomiędzy ludźmi, tudzież gdzie nie powstał sprzężony system, nazywany fachowo aksjologiczno-normatywny systemem. Wyłącznie o takich obszarach możemy mówić, iż cechuje je poziom względnej ( nie najgorszej) dezorganizacji społecznej. Takie zdezorganizowane społeczeństwo, zupełnie nie jest na silach aby zapewnić młodym ludziom dostęp do konformistycznych pasm osiągania sukcesów. To w znaczącym stopniu zwiększa jej niezadowolenie, ponieważ mają świadomość całkowitego braku szans na przyszłość. Ograniczone są również możliwości zdobywania wzorów przestępczych, dlatego że zdezorganizowane otoczenie zupełnie nie integruje poszczególnych przestępców. Młodzieży brakuje tak konformistycznych jak również przestępczych możliwości. Dlatego przestępczość jest tutaj raczej słaba a także nieformalna. Dlatego młodzi ludzie nie mają osób, które mogły by postawiać sobie jako wzorce. Zatem młodzież sama musi rozwiązywać własne problemy przystosowawcze. Taka sytuacja budzi skłonność do wyznaczania siły a także agresji fizycznej, uznawanej jako warunek statusu. Tak więc agresja jest nie tylko samym wyrazem skumulowanej frustracji. Siła fizyczna jak i umiejętność walki oraz odporność na bóle, to przecież cechy swoiście egalitarne. Podkultury konfliktowe, w których to za główną formę aktywności uznaje się wzajemne utarczki, to trwają dopóki tylko nie wykreują się nowsze struktury przestępcze. Wtedy ten rodzaj podkultur stopniowo zanika.

Podkultury wycofania.

Zjawisko powstawania podkultur wycofania, których to aktywność jest zorganizowana szczególnie wokół konsumpcji narkotyków, jest związana głównie z następującymi czynnikami społecznymi:

- wzmożona ruchliwość poziomu

- mała kontrola społeczna

Przyczyna znajduje się również w przeszkodach interpersonalnych jednostki. Jednostki, które się wycofują, przyciągają do siebie potrzebę na narkotyki. Całe ich życie skupia się wyłącznie wokół tego. Chociaż zasady władające tego typu podkulturą to identyczne jak w wypadku kolejnych podkultur. To właśnie podkultury wycofania łączy dużo mniejsza solidarność, dzieje się tak, dlatego że rozbija ją rywalizacja o dostęp do wąskich źródeł narkotyków. Naukowcy Cloward oraz Ohlin próbowali również wyjaśnić przyczyny pojawienia się podkultur, które rozwijają założenia teorii anomii. Mianowicie Merton głosił, iż wycofujące się jednostki, są to takie, które na skutek głębokiej internalizacji wartości a także norm konformistycznych nie umieją sięgnąć po innowacyjne sposoby i zastosować takie właśnie środki. Twórcy tej właśnie teorii sądzą, iż fakt ten nie tyczy się do młodych z sfer niższych, dlatego, że większość z nich posiada najczęściej za sobą jakiś konflikt z prawem, a w takiej sytuacji uważa się, że byli oni już innowatorami, ponieważ odrzucili konformistyczne sposoby osiągania swoich celów. Cloward oraz Ohlin dodali pojęcie struktur: okazjonalnych - konformistycznych, czy nonkonformistycznych szlaków zdobywania kulturowo usankcjonowanych celów. Grupa młodych ludzi z warstw niższych, tych co nie osiągnęli sukcesu spełniając konformistyczne założenia, ani będąc na przestępczej czy konfliktowej drodze ( takich ludzi nazywa się podwójnie przegranymi) tworzy właśnie podkultury wycofania. Aczkolwiek nie wszyscy sięgają od razu po narkotyki, to dotyczy bardziej tej młodzieży, która to mimo przeżytych porażek nie umie obniżyć poziomu swoich aspiracji, czy także nie potrafi dopasować się do życia w tak zwanym: dorosłym świecie. Autorzy uważają iż momentem krytycznym, gdzie decydują się właśnie dalsze losy młodych z podkultur, to czas wkraczania w dorosłe życie.

Analiza krytyczna.

Autorom postawiono zarzut, iż ich spojrzenie jest niepełne. W sposób szczególny krytykowano rozróżnienie prawomocności oraz zasadności moralnej norm, czyli dotyczyło to tego, że starali się oni rozdzielić to co jest rzekomo nie do rozdzielenia a mianowicie prawny oraz moralny aspekt norm i zasad.