Liczba osób niepełnosprawnych z roku na rok rośnie. Szacuje się, że obecnie na świecie żyje około 550 mln osób niepełnosprawnych. W Polsce natomiast jest ich około 4.5 mln. Ludzie niepełnosprawni żyją wśród nas, spotykamy ich na ulicy, w szkole, w pracy. Niepełnosprawność może być uwarunkowana czynnikami zewnętrznymi takimi jak choroba, wypadek, bądź czynnikami wewnętrznymi, czyli tzw. niepełnosprawność wrodzona. Niezależnie od tego czy jest to inwalidztwo wrodzone czy tez nabyte, osoba taka potrzebuje pewnego rodzaju wsparcia czy pomocy. Każda choroba powoduje znalezienie się w sytuacji trudnej dla jednostki poszkodowanej a także dla opiekunów czy osób związanych z niepełnosprawnym. Ograniczenia w wykonywaniu pewnych czynności, niemożność wypełniania ról społecznych prowadzi do poczucia inności i frustracji. Nie dostosowanie budynków czy środków transportu pod względem architektonicznym, prowadzi do wycofania się osób niepełnosprawnych z życia społecznego.

Bardzo ważnym elementem w przezwyciężaniu sytuacji trudnej jest zaakceptowanie samego siebie a także akceptacja i aprobata ze strony otoczenia. Dostrzegalność niepełnosprawności to czynnik, który kształtuje postawy osób zdrowych wobec niepełnosprawnych. Często zdarzają się w sytuacje, kiedy osoby sprawne nie potrafią, bądź nie wiedzą, w jaki sposób powinny się zachować wobec chorych. Dlatego też postawy wobec niepełnosprawności winny być kształtowane od najmłodszych lat. Wielu ludzi niepełnosprawnych spotyka niemiłe doświadczenie w kontaktach społecznych. Strach przed ich "innością" stwarza różne sytuacje powodując obniżenie się ich samooceny, czucie się gorszym, mniej atrakcyjnym.

Problem inwalidztwa, niepełnosprawności jest obecnie bardzo poruszany. Powstają specjalne organizacje mające na celu wspierania rozwoju i pomagania w życiu codziennym osobom niepełnosprawnym. Zespoły rehabilitacyjne składające się z pracowników socjalnych, wolontariuszy pomagają chorym w radzeniu sobie z codziennymi sytuacjami. Inwalidztwo nie tylko ogranicza w wykonywaniu zwykłych czynności, ale także powoduje blokadę w sferze emocjonalnej czy społecznej. Niesienie pomocy przyczynia się do normalnego funkcjonowania, usamodzielnienia się a przede wszystkim radzenia sobie z własnymi emocjami, które zazwyczaj są negatywne.

Pomoc osobom niepełnosprawnym, jako profesjonalne działanie wymaga zdolności empatycznych a także bardzo dobrego rozeznania się w środowisku, w jakim te osoby żyją. Postawienie pełnej diagnozy środowiskowej daje możliwość organizacji pracy, która odpowiednio będzie wspierać do potrzeb oraz potencjału danego środowiska. Ważne jest także zaplanowanie oddziaływań rehabilitacyjnych, ujętych całościowo, ponieważ poznanie wszystkich czynników, które działają na osoby o specjalnych potrzebach daje efekty w pracy.

Wsparcie rozumiane jest jako niesienie pomocy oraz pewien sposób oddziaływania na poszczególne osoby w celu mobilizowania ich centralnego układu nerwowego, do walki z chorobą, inwalidztwem oraz nauczenie wykorzystywania w sposób najbardziej efektywny zachowanych sprawności. Jest to pomoc ukierunkowana na stymulowanie dalszego rozwoju jak i wyuczenie odpowiednich czynności niezbędnych do normalnego funkcjonowania w życiu codziennym. Wsparcie udzielane jest nie tylko osobom poszkodowanym, ale również ich rodzinom.

Wsparcie może odbywać się na drodze przekazywania informacji osobie chorej i jego rodzinie. Jest to tzw. wsparcie informacyjne. Wiedza o danej niepełnosprawności, ograniczeniach w wypełnianiu ról społecznych, możliwościach kompensowania oraz przeciwdziałania czy skutecznych sposobach rehabilitacji daje możliwość oswojenia się z problemem i dalszego normalnego życia. Są to również informacje o różnych towarzystwach działających na rzecz osób chorych, uprawnieniach i zasiłkach socjalnych. Wsparcie informacyjne umożliwia także nawiązanie kontaktów z osobami mającymi podobne problemy. Jest to bardzo ważne, gdyż osoba niepełnosprawna, która nie identyfikuje się z grupą bądź rodzina zamykająca się w swoim środowisku nie ma możliwości korzystania z doświadczeń osób będących w podobnej sytuacji.

Poprzez bezpośredni kontakt, rozmowę z osobą niepełnosprawną czy jego rodziną zostaje udzielona pomoc ze strony emocjonalnej. Każda choroba, inwalidztwo prowadzi do powstania sytuacji skrajnie trudnej, urazu psychicznego, silnej traumy. Silny stres powoduje zmiany w sferze psychologicznego funkcjonowania. Negatywne emocje ujawniają się w różnych formach zachowania. Niezbędne staje się wtedy wsparcie emocjonalne, oraz kontakt z osobami o podobnym stopniu niepełnosprawności. Akceptacja siebie związana jest z pogodzeniem się z kalectwem i z ograniczeniami, jakie ono stwarza. Pomoc od rodzin, które doświadczyły podobnej sytuacji a mimo tego odniosły jakiś sukces jest najlepszym wsparciem i dowodem na poradzenie sobie z kryzysem. Osoby te są z grup samopomocy oraz ze stowarzyszeń rodzin osób niepełnosprawnych. Bo tak naprawdę nikt nie zrozumie lepiej niż ten, kto wcześniej doświadczył tego samego.

Tradycyjną formą udzielania pomocy jest wsparcie materialne, polegające na dostarczaniu różnego rodzaju środków materialnych. Mogą to być pieniądze, sprzęt gospodarczy, wyposażenie mieszkania oraz inne rzeczy ułatwiające codzienny byt. Osoby niepełnosprawne często żyją z małego zasiłku, bądź renty inwalidzkiej, która nie jest zbyt wysoka. Często zdarza się, że ich warunki mieszkalne bardziej przypominają wegetację niż normalne życie. Nie musi to być pomoc w formie pieniężnej, choć ta na pewno jest także potrzebna, ale dary, które ułatwią funkcjonowanie, poruszanie się takie jak: wózek inwalidzki, sprzęt ortopedyczny, aparatura do ćwiczeń.

Niepełnosprawność powoduje ograniczenia w wykonywaniu wszelkiego rodzaju czynności lub całkowitej niemożności, które wiążą się z życiem codziennym. Wspieranie poprzez świadczenie usług daje możliwość wykonywania tych prac, z którymi osoby niepełnosprawne nie radzą sobie. Mogą się na nie złożyć różnego rodzaju prace w domu a także poza nim. W zależności od charakteru i stopnia inwalidztwa czynności mogą być wykonywane z pomocą albo osoby chore trzeba wyręczyć. Osoby z dysfunkcja narządów ruchu czy upośledzone w stopniu ciężkim nie są w stanie załatwić wielu spraw w urzędach, instytucjach państwowych, dlatego pomoc im jest niezbędna. Doświadczanie pomocy od innych powoduje usamodzielnienie się, dowartościowanie i zrozumienie, że mimo kalectwa można żyć dalej aktywnie, rozwijając przy tym swoją osobowość i zainteresowania.

Innym rodzajem wsparcia jest wspieranie rozwoju osób niepełnosprawnych. Chodzi przede wszystkim o wyrównywanie szans związanych z nauka. Dostrzeżenie oraz zrozumienie specyficznych indywidualnych odrębności w rozwoju, edukacji i chorobie to pierwszy krok do zorganizowania nauki i kształcenia osobom niepełnosprawnym. Pomoc niesiona przez innych, która wpływa na rozwój może przybrać formę pomocy od kolegi, nauczyciela czy innych osób mając na celu rozwój jednostki niepełnosprawnej. Odbywać się to może w trakcie nauki, jak również podczas różnego rodzaju wypoczynku. Osoby niepełnosprawne powinny mieć takie same możliwości korzystania z różnych koloni, turnusów jak i osoby sprawne. Powstające klasy integracyjne mają na celu wyrównywanie szans związanych z nauką, ale także są doskonałym rodzajem wsparcia społecznego ze strony rówieśników. Dużą rolę w usprawnianiu rozwoju spełniają grupy samopomocy. Kontakt i identyfikacja z osobami niepełnosprawnymi umożliwia korzystanie z doświadczeń inny. Z czasem osoby, tworzące grupę nie tylko korzystają z pomocy od innych, ale pomoc niosą innym słabszym psychicznie czy fizycznie. Takie przeobrażenie z "biorcy" w "dawcę" lub uzupełnianie się w tych rolach może mieć miejsce na początku spotkań w grupie. Osoby niepełnosprawne uczęszczające do grup samopomocy mają za sobą jakiś bagaż doświadczeń, dzięki czemu lepiej mogą walczyć z przeżyciami, dolegliwościami innych słabszych od siebie, wspierając ich swoja osobą. Wszystkie działania w grupie samopomocy maja na celu przywrócenie dobrego funkcjonowania w grupie i w relacjach z innymi. Są ukierunkowane na rozwijanie aktywności, pobudzanie rozwoju oraz wytwarzania pozytywnych mechanizmów radzenie sobie z niepełnosprawnością. Proces rehabilitacji to powtórne przywracanie siły i sprawności czynnościowej lub wytwarzanie sprawności zastępczej. Wszelkie działania rehabilitacyjne powinny działać na wszystkie sfery: intelektualną, emocjonalną, społeczną i duchową jednostki. Nakłady finansowe na rehabilitację zmniejszają wydatki na pomoc społeczną. Wynika to z tego, iż pacjenci, którzy są lepiej zrehabilitowani i przywróceni do normalnego funkcjonowania potrzebują mniejszej opieki ze strony innych.. Rehabilitacja w krajach zachodnich jest bardziej ceniona niż pomoc społeczna. Powoli to przekonanie dochodzi również do Polski. Ważne jest zrozumienie faktu, że osoby niepełnosprawne poza otrzymywaniem pomocy od innych, potrzebują dalszego rozwoju, przywrócenia do normalnych układów społecznych i wdrożeniu ich do życia społecznego. Dlatego też terapia zajęciowa to doskonała forma rehabilitacji. Ogólnie mówiąc jest to stymulowanie rozwoju psychicznego fizycznego poprzez pracę, zabawę. Warsztaty terapii zajęciowej mają na celu rehabilitację społeczną i zawodową, dzięki czemu osoby nie zdolne do podjęcia pracy mają możliwość uczenia się wykonywania różnych czynności życia codziennego oraz rozwijania podstawowych umiejętności zawodowych, które umożliwią im podjęcie pracy. Są to placówki pobytu dziennego, gdzie osoby uczęszczające na terapię zajęciową uczą się jak żyć, jak stawać się samodzielnym. Jeszcze do niedawna osoby z I i II grupą inwalidzką nie miały możliwości kontaktów społecznych ani dalszego rozwoju. Obecnie z dnia na dzień się to zmienia dzięki warsztatom terapii zajęciowej. Podobnie było z nauczaniem dzieci upośledzonych. Nauczanie indywidualne ogranicza kontakty społeczne z rówieśnikami i ma liczne wady. Dzieci uczące się w domach nie mają możliwości przeżywania emocjonalnego jak ich rówieśnicy uczęszczający do zwykłych szkół masowych. Pojawia się u nich blokada społeczna oraz mniejsza umiejętność radzenia sobie z sytuacjami trudnymi. W momencie ukończenia szkoły podstawowej z nauczaniem indywidualnym, dzieci bardzo źle radzą sobie w zawodowej inwalidzkiej szkole. Jeszcze do niedawna po ukończeniu 16 roku życia, osoby niepełnosprawne przestawały się uczyć a opieka spoczywała na rodzinie. Mały zasiłek bądź renta nie dawała możliwości do normalnego samodzielnego życia osobom niepełnosprawnym. Dzięki warsztatom terapii zajęciowej młodzi niepełnosprawni ludzie mają możliwość kontaktów społecznych, rozwijania psychofizycznych sprawności i umiejętności zawodowych.

Najczęściej opieka nad osobami niepełnosprawnymi spoczywa na rodzicach. Dzięki pomocy, jaką niesie wsparcie ze strony innych ludzi, instytucji osoby niepełnosprawne mają szanse do normalnego życia, uczęszczania na zajęcia, wyjeżdżania na turnusy gdzie poprzez kontakty z innymi czują się potrzebni i wartościowi. Nadmierna opiekuńczość, troskliwość nie jest dobrą postawą wobec dziecka kalekiego. Nie ma on możliwości bycia aktywnym i samodzielnym. Orientacja w usługach i świadczeniach, jakie przysługują chorym daje możliwość lepszego zorganizowania ich życia. W wieku pełnoletnim mogą dalej się kształcić, szkolić z ukierunkowaniem na prace, pracować w zakładach pracy chronionej, dostać samodzielne mieszkanie i miesięczną wypłatę. Niepełnosprawni żyją wśród nas. Powinniśmy otwierać się na ich potrzeby, gdyż bez naszej pomocy ich życie będzie przypominać wegetację.