Teatr starożytny ukształtował się w V wieku p.n.e. Narodziny teatru wiązały się z dwoma gatunkami literackimi dramatu, które wówczas pojawiły się: komedia oraz tragedia. Słowo "tragedia" pochodzi od tragos (kozioł) oraz aoide(pieśń) i oznacza "pieśń kozłów", aktorzy śpiewający w pierwszych tragediach byli, bowiem odziani w skóry kozie. Komedia rozwinęła się z tak zwanego: "dramatu satyrowego", w którym ukazywane były zabawne igraszki satyrów, należących do orszaku Dionizosa.W dramacie musiał być obecny chór, który składał się z kilkunastu ( od 12 do 15) młodzieńców i występował razem z aktorami. Liczba aktorów była ograniczona (najpierw 1, następnie 2, na końcu 3). Jeden aktor miał zazwyczaj kilka ról, dlatego też pisane dramaty miały większą od 3 liczbę postaci. Na scenie jednak nie mogło znajdować się więcej niż 3 postacie, czasem jednak używano masek, gdy 2 postacie grane przez tego samego aktora były obecne na scenie. Jednak twórca dramatu, tworząc dzieło doskonałe powinien umieścić na scenie ograniczoną liczbę osób i tak pokierować przedstawieniem w czasie, by liczba grających w danej chwili aktorów nie przekraczała 3. Poza ograniczeniem w liczbie aktorów stosowano szereg innych ograniczeń, związanych między innymi z czasem trwania przedstawienia oraz jego miejscem. Obowiązywała tak zwana zgodność czasu i miejsca akcji (zasada trzech jedności). Nie można było zmieniać miejsca, w którym rozgrywało się przedstawienie( tzn. akcja nie mogła toczyć się raz w pałacu, później w mieście, w Atenach, a następnie w innym mieście, miejsce miało być jak najbardziej jedno przestrzenne - np. komnata zamkowa). Czas musiał być jak najbardziej zbliżony do czasu autentycznego, nie stosowano, więc tak powszechnych później pominięć pewnego etapu czasu czy też retrospekcji, o której nie mogło być mowy. Przedstawienie miało być możliwie jak najbardziej zbliżone czasem do czasu autentycznego. Miało to na celu umożliwienie widzowie przeżycia katharsis, czyli oczyszczenie wynikające z współprzeżywania dramatu, który oglądali. Celem, więc stał się poruszenie emocji, skłonienie duszy do przeżycia bólu, który uwolni ją ze wszystkich zmartwień codziennych. Tak, więc kolejnym ograniczeniem było to, że głównym bohaterem lub bohaterami tragedii musieli być ludzie. Bohater prowadził często beznadziejną walkę z bogami, Mojrami i własnym przeznaczeniem ( np. Król Edyp). Bogowie pojawiali się w spektaklu jako siły prześladujące bohatera (najczęściej) lub stosowano postać Boga dla rozwiązania wątku sztuki(autor sztuki miał, bowiem często trudności z rozwiązaniem problemu w ciągu autentycznego czasu trwania przedstawienia). Bóstwo to, lub raczej zabieg teatralny zwano"Deus ex machina". Kolejnym ograniczeniem stosowanym w teatrze greckim, które przetrwało aż do czasów szekspirowskich było granie przedstawienia przez zawodowych aktorów, którzy musieli być mężczyznami ( nie wiadomo czy kobiety mogły być widzami spektaklu). Przez wiele lat byli oni przygotowywani do swojego zawodu, ucząc się w szkołach. Chór nie był profesjonalny, jego członkami byli wybierani i kształceni chłopcy. Ich także długo przygotowywano długo do konkretnego przedstawienia.

Do obowiązków aktora należało wyrecytowanie i zaśpiewanie tekstu dramatu, często także tańczono. Tak, więc teatr łączył w sobie słowo, taniec, muzykę. Niestety, obecnie nie jesteśmy w stanie odtworzyć przedstawienia.

Stroje do przedstawień szyto na zamówienie, a aktorzy grali w butach na specjalnych koturnach ( by stać się wyższymi). Aktorzy używali jaskrawych masek, które były związane z graną rolą.

Przedstawienia odgrywano dwa lub trzy razy w roku i wiązały się one ze świętem Dionizosa, uczestniczenie w nich było obowiązkiem wiary. Początkowo spektakle odgrywano w obrębie święta zwanego Małe Dionizje (Dionizje Wiejskie) i duże Dionizje (Dionizje Miejskie). W skład Małych Dionizji wchodziło święto wytłaczania wina, czyli tak zwane Lenaje (w styczniu) oraz święto otwierania beczek ,czyli Antesterie (w lutym). Duże Dionizje obchodzono na przełomie kwietnia oraz maja. Perykles (żyjący w VI wieku p.n.e.)przyczynił się znacznie do rozpowszechnienia sztuki teatralnej. Z jego czasu zachowały się teatry: Dionizosa w Delfach i teatr w Epidaurze na Półwyspie Peloponeskim. Teatry budowano najczęściej na zboczach górskich (np. teatr na zboczu Akropolu).Każdy teatr składał się z: widowni (zazwyczaj półkolista, wznosząca się w sposób amfiteatralny po zboczu górskim),orchestry ( pierwsze stadium sceny, plac na rzucie połowy okręgu), skene ( podwyższone kamienne miejsce, posiadające nadbudowę z drewna (proskenion, miał stylizację na rzeźbioną fasadę), paraskenionów (boczne skrzydła), proscenium (na nim występowali aktorzy, miejsce umieszczane przed episkenionem). Przedstawienie było podzielone na kilka części: prologos (krótka informacja o treści) parados (wejście chóru śpiewającego treści), exodus(wejście chóru, który kończył przedstawienie). Kolejne episodia (epizody) przedzielano stasimonami(występy chóru).

Wielkie znaczenie dla rozwoju dramatu greckiego mieli: Ajschylos(żyjący w VIw.p.n.e.), Sofokles, oraz Eurypides (V w p.n.e.), którzy zajmowali się pisaniem tragedii.. Do dzisiejszych czasów zachowało się niestety bardzo mało greckich dzieł.