Moim celem w niniejszej pracy jest przedstawienie i zobrazowanie całego procesu jaki miał miejsce w tworzeniu się i rozwijaniu Europy, która jest uważana, za najbardziej nowoczesną i rozwiniętą. Jak wszystko co się rozwija, tak i tworzenie się Europy, miało swoje ciemne strony, o których chętnie by się zapomniało, a także chwalebne i bohaterskie, który się często przejaskrawia i uwydatnia. Podejmując ten temat, chciałbym rozpocząć analizę od końca XV wieku. Ten czas chciałbym uczynić moim punktem wyjścia, a zakończę oczywiście na czasach współczesnych. Moim celem i zadanie, jakie sobie postawiłem, jest opisanie i przedstawienie historii Europy Zachodniej, biorąc pod uwagę skutki i konsekwencje na następne pokolenia i całą przyszłość.

Europa pod koniec XV wieku stała się centrum zainteresowań, a także rozwoju ekonomicznego i politycznego. Jak wiadomo, handel nadawał i napędzał całą branżę ekonomiczną, a także wpływał decydująco na rozwój całego rynku i kraju. Czym lepszy handel, tym lepszy status ekonomiczny kraju, a konsekwentnie tym lepszy i bogatszy kraj lub kontynent. Tak samo było i w przypadku Europy. Cały handel rozwijał się i funkcjonował na południowym wschodzie i pod koniec XV wieku, przenosi się do Europy, a konkretnie na jej część północno zachodnią. Wybrzeże Morza Śródziemnego i Czarnego pustoszało, natomiast chętnie przenoszono się do miast portowych, jak najbliżej Atlantyku. To również było zrozumiałe i całkiem normalne, ponieważ w tym czasie były to główne trasy handlu.

Pod koniec XV wieku Europa była najbardziej rozwiniętym krajem pod względem rolniczym. Ten wysoki rozwój gospodarczy, był w czołówce razem z Azją i Indiami. Łatwo można się domyśleć, iż ta część Europy, była dość liczna i gęsto zamieszkana przez ludność, a także posiadała bogate i ciągle rozwijające się miasta.

W 1492 roku Europa była złożona mniej więcej z dwustu jednostek terytorialnych, które zasługiwały i były podniesione do rangi państw. Jest to dość przełomowy i niezwykle historyczny rok, ponieważ w tym czasie ma miejsce podzielenie państw w całej Europie. Po trwającej ponad sto lat ciężkiej, a niekiedy nawet bardzo ciężkiej walce z różnego rodzaju trudnościami i kłopotami, każde z państw oddzielnie wzięło na siebie ciężar i odpowiedzialność kierowania własnym państwem, jego rozwojem gospodarczym, ekonomicznym, edukacyjnym, udzielaniem pomocy społecznej w granicach własnego państwa, infrastrukturą. Państwa stały się oddzielnymi i indywidualnie funkcjonującymi częściami całej Europy. Współczesne państwa Europy Zachodniej, które obecnie robią wrażenie gigantów ekonomicznych i gospodarczych, gospodarczych 1492 roku wcale takiego wrażenia nie sprawiały. Czas po roku 1492, stał się okresem jeszcze większych i niezwykle szybkich przemian i rozwoju poszczególnych państw, które należały do Europy. Przemiany te i rozwój polegały na zwiększaniu się ludności, rozwoju gospodarczym, a konkretnie rozwój przemysłowy, a także wielkoprzemysłowej technologii w całej gospodarce narodowej, rozwój miast, powiększanie się obszarów miejskich itd. Jest to czas występowania w całej Europie całego wachlarza państw - miast, republik, cesarstw, federacji, monarchii które były elekcyjnymi, zjednoczonych królestw, a także wielu jeszcze innych odmian różnego rodzaju organizacji państwowych. Każda z nich była podzielona na jeszcze drobniejsze części. To rozdrobnienie polegało na przykład na tym, że dana organizacja składała się z jeszcze drobniejszych państw, albo podzielone były na drobniejsze jednostki terytorialne, które funkcjonowały w danej organizacji jako odrębne i niezależne mini państewko.

Najbardziej widoczne zmiany rozwojowe zauważalne są od 1750 roku i trwają ponad sto lat. Jak wszystko co się rozwija, tak i w przypadku Europy ten rozwój w różnych częściach Europy przepływał z różnym nasileniem i intensywnością. Były też takie części Europy, że ten rozwój najbardziej widoczny był dopiero po 1850 roku. Coraz rzadziej w Europie pojawiały się wojska, które na polach bitewnych walczyły o poszerzenie swoich granic, a także zdobywanie jak największej ilości różnych łupów wojennych. Wojsko zostało poddane władzy urzędów cywilnych, cywilnych tym też czasie charakterystycznym elementem było podzielenie wojska na: policję i armię. Zadaniem armii miało być bronienie kraju i walczenie z przeciwnymi armiami w wypadku prób zagarnięcia mienia państwa, ziem itd. Zadaniem policji, było wprowadzanie porządku i dbanie i pokój w granicach państwa, wśród ludności cywilnej. W konkretnych państwach zaczęły pojawiać się i tworzyć różnego rodzaju administracje, które funkcjonowały w regionach i gminach państwa. Kwestią porządku i rozwoju swojej działalności pilnowały i dbały urzędy celne. Mam tu na myśli te które dbały i pilnowały ludności cywilnej, jak i te od armii. Centrum i najważniejszą kwestią, która pomagała w funkcjonowaniu, rozwijaniu i działaniu państwa, było nałożenie podatków na całą ludność państwa, a także zarządzanie finansami publicznymi. Władza w państwie stawała się coraz bardziej atrakcyjnym szczeblem kariery zawodowej, a ubiegano się o nią przy pomocy różnych instytucji przedstawicielskich. Ona to pomagała i służyła pomocą w zdobyciu władzy i wpływów na władzę wykonawcza państwa.

Ten okres, jest też czasem rozwoju całej armii. Podjęto się rozwoju i stworzenia jak największej liczebnie armii, jak również marynarki wojennej. Do wojska i służby powoływano mężczyzn z własnych państw, którzy zdecydowanie byli najbardziej oddaniu własnemu krajowi. Było pewne, że z oddanie będą bronić kraju, jeśli zajdzie taka potrzeba. Wojsko to było utrzymywane dzięki i przy pomocy podatków, jakie były płacone przez obywateli państwa. Tego typu rozwiązanie problemu i pomysłu, było przyczyną wielu buntów, zatargów i sporów jakie prowadzone były pomiędzy poddanymi i rządem. Indywidualne państwa, w miarę własnego rozwoju, coraz bardziej stawały się zamknięte na dzielenie się i czerpanie różnej pomocy od innych państw. Starano się i dążono do tego, by być samowystarczalnym. Coraz jaśniejsze i wyraźniejsze stawały się oficjalne zakazy dotyczące przepływu kapitału, czy siły roboczej, pomiędzy państwami. Naciskano i wymagano rozwoju w granicach własnego państwa, tak aby owoce pracy i rozwoju kraju były odczuwalne dla swoich obywateli i swego państwa.

Razem z rozwojem i porządkowaniem wojska i całej armii, zaczęto zmieniać funkcjonowanie i sprawowanie władzy przez rząd. Ważnym elementem, który pociągną za sobą inne zmiany, było zamienienie rządów pośrednich, na bezpośrednie. Do tej pory wielki wpływ na rozwój państwa mieli ludzie którzy uważani byli za wielki i odbierali powszechny szacunek i cześć. Do takich grup społecznych można zaliczyć: duchowieństwo, właściciele ziem, kupcy, czy też rady miejskie. Odstąpiono od doradztwa pojedynczych obywateli, w zamian stworzono urząd państwowy, którego władza sięgała aż do gmin, jak również do pojedynczo funkcjonujących gospodarstw domowych. Władza ta i kontrola polegała na wprowadzeniu podatków, powoływaniu do służby wojskowej, ważny był również spis ludności, jak również inne formy kontrolowania. Przedstawiciele sprawujący najwyższą władzę w państwie, zwrócili szczególną uwagę i szczególnie oddali się rozwojowi kultury, która cechowałaby się jednolitością, głównie chodziło o ujednolicenie języka, oświaty i edukacji, sztuki piękne, a także upublicznianie informacji. Byli przekonani, o wielkiej wadze i ważności takiego przedsięwzięcia. Aby przeprowadzić taką reformę i aby zmiany były satysfakcjonujące zebrano wszystkie zasoby państwa, czyli: kapitał, pieniądze, siłę roboczą, jak też narodowe towary i technologie. To wszystko było pod szczególną kontrolą władzy, szczególnie tego co przepływało przez granice kraju. Granice te, w miarę rozwoju państwa, stawały się coraz bardziej precyzyjne i dokładne. Zawdzięczano to rozwojowi nauki, a w tym przypadku geografii. Bardzo mocny położono nacisk i cel wmówienia ludności i przekonania ich do ważności całego państwa nad wymaganiami stawianymi przez pojedyncze osoby w państwie.

W państwach które cechowała kumulacja kapitału w jednym miejscu. Największy wpływ w jej kształtowaniu i rozwijaniu mieli przede wszystkim ekonomiści i kupcy. Ich funkcjonowanie i rozwijanie swoich możliwości, powodowało rozwijanie i powiększanie państwowego kapitału. Była to najważniejsza grupa społeczna, która charakteryzowała się największą kapitałochłonnością. W tych częściach Europy, gdzie najbardziej dominowało rolnictwo i handel regionalny, kapitał państwa był bardzo słaby i rozproszony. Ludzie wysoko postawienia, tak zwani magnaci, byli przyczyną hamowania rozwoju miast i handlu. A najważniejsze były dla nich różnego rodzaju podboje terytorialne, jak również prowadzenie polityki w granicach dynastycznych. dynastycznych takiej sytuacji państwo miało tylko jedno wyjście w rozwijaniu i tworzeniu swojej potęgi. Tym wyjściem było przymusowe zagarnianie i przyłączanie prywatnych armii potężnych właścicieli ziemskich, do armii państwowej, centralnej. Powszechnie określa się takie państwa, jako państwa przymusu. Były też takie części państwa, które były dość mieszane, czyli składały się z jakiejś ilości zbieranego kapitału publicznego, publicznego także z posiadaczy ziemskich, którzy cechowali się niezależnością i autonomią, którzy posiadali własne armie.

W XVII wieku na pierwszy plan wysunęły się i najbardziej widoczne były państwa europejskie, które charakteryzowały się pewną jednolitością. Były to państwa przede wszystkim duże, różnorodne, rządzące bezpośrednio swoimi terytoriami, jak również domagającymi się narzucania zasad i praw dla swoich obywateli. Takimi zasadami były między innymi, posługiwanie się jedną i ta samą monetą handlową, także pojawiły się ogólne i powszechne zasady dotyczące takich części, jak system militarny, sądowniczy, kulturalny, fiskalny itd.

W XVII wieku następuje zlikwidowanie i unicestwienie powstań chłopskich. Powstania chłopskie cechowały się niezwykle głęboką pobożnością, jak również nawoływały do ogólnej równości. Różnego rodzaju pojawiające się konflikty i zamieszki w miarę upływu lat ulegały zmianie i transformacji. Wszelkiego rodzaju podejmowane protesty, przez równe grupy, przybierały niejednokrotnie zasięg poza państwowy. Zależne było to od uświadomienia mieszkańców państwa i jego gospodarki, a dokładniej jej osiągnięć na skalę narodową. Wszelkiego rodzaju pojawiające się protesty i bunty wywołane przez jakąś grupę ludzi, zostały zamienione na strajki znacznie większych grup, które występowały z protestem w imieniu wszystkich grup ludności w danym państwie. Postawa poczucia ważności interesu własnego państwa i stawiania różnego rodzaju wymagań, była uzależniona od rozwoju i zmiany władzy, której podstawą była kapitał państwa, jak również przymus stosowany na ludności państwa.

Pojawienie się w Europie różnego rodzaju nowych i niespotykanych form strajku, buntu, swoja przyczynę mają w Rewolucji Francuskiej, jak też rewolucji Napoleona i jego wojen. Nowość ta polegała na tworzeniu się i powstawaniu takich grup, jak związku zawodowe. Ludzie którzy należeli do tego typu związków, w przypadku jakichkolwiek trudności, mogli liczyć na wsparcie i pomoc danej partii politycznej, do której zapisali się. Forma związków zawodowych, jest powszechnie znana i obecna, także we współczesnej Europie. Możemy o ich istnieniu przekonać się w momencie protestu lub strajku, jakiejś grupy zawodowe, jak na przykład niedawno: strajk lekarzy, czy górników. Oczywiście związki te, uległy zmianie i nieco przekształciły swoja taktykę, ale mimo to istnieją.

Ludność żyjąca w XVII i XVIII wieku, była osobiście świadkiem zjednoczenia całej władzy królewskiej. Tego typu zespolenie odbyło się niemal w całej Europie. W momencie kiedy wojska stawały się coraz bardziej profesjonalne i rosły w coraz to większą siłę i liczebność, liczebność co się z tym wiąże rosły również kosztu utrzymania tego wojska, rządzący władcy starali się zapanować i podporządkować sobie szlachtę, a także wszystkie miasta, które były wolne. To zapanowywanie polegało na konfiskowaniu szlacheckiej siły zbrojnej. Starali się wymuszać na bankierach dofinansowywanie, a także wyszukiwanie i zbieranie dla władców podatków. W tym samym momencie wojska napadały na kraj i całkowicie go plądrowały, w takiej sytuacji wszelkie możliwe podatki rosły w zaskakującym tempie. Taka sytuacja wprowadzała zagrożenie ogólnego buntu i zamieszek protestacyjnych. Zagrożenie to stawało się coraz bardziej realne i widoczne, kiedy potrzeby państwa przerastały możliwości wywiązywania się z tych potrzeb ludności. Dodatkowo w gospodarstwach pojedynczych były coraz uboższe dochody. Ucisk obywateli był nadmiernie wielki i przymuszający ludność cywilną do buntu.

Szybki rozwój miast, zwiększanie się ludności, powiększanie się obszarów miejskich to cechy występujące po 1800 roku. W tym też czasie dokonuje się przełomowe przejście od prywatności własnej, konkurencji i rozwiniętej gospodarki rynkowej do kapitalizmu przemysłowego. Zauważalny jest również szybki przyrost naturalny ludności, obecność powszechnej, a nawet masowej emigracji, a także nieustannie rosnąca w sile przewaga państw, które charakteryzowały się rozbudowanym systemem biurokratycznym.

Cofając się do początkowych fragmentów niniejszego tekstu zobaczymy jak Europa różniła się i wyglądała zupełnie inaczej. Cechował się prowadzona polityką dynastyczną, władza była sprawowana jedynie pośrednio, w jednym państwie można było wyróżnić wielu różnych przedstawicieli wywodzących się z różnych społeczeństw. Zauważalne były głębokie partykularyzmy, czy też pośrednicy różnych grup społecznych. Źródłem organizowania się różnych grup etnicznych i społecznych, ich protestów, protestów także mobilizacji, był nacjonalizm.

Postawa nacjonalistyczna w państwie objawia się kierowaniu się ludzi rządzących sposób bezwzględny, brutalny i pozbawiony zahamowań, ważne aby osiągnąć cel. A celem jest, dostosowanie wszelkiego rodzaju przedsięwzięć państwowych, które rozumiane i interpretowane jest bardzo specyficznie, a mianowicie jako interes narodowy. Władcy, którzy rządzą państwami, wydaje im się, że są głową całego narodu, na którego czele przewodzą. Z tego tez powodu wymagają od narodu bezwzględnego posłuszeństwa i poddaństwa, a także lojalności i uczciwości w stosunku do swego władcy. Podstawową zasadą nurtu nacjonalistycznego, jest przekonanie, że każda ludność z danego, konkretnego państwa, powinna mieć charakteryzujące i typowe dla niej cechy. W tej zasadzie chodzi o pewną wspólną jasność i jednorodność. Bardzo mocno podkreślana jest uczciwość i postawa lojalności w stosunku do państwa w którym dany obywatel żyje. Obowiązkiem takiego obywatela, jest wchłonięcie tradycji swojego kraju. Cały świat, powinien mieć w swoich państwach obywateli, których charakteryzuje wierność państwu, jak również duch oddania mu i patriotyzmu.

Gospodarka światowa, jak już sama nazwa wskazuje, mówi o gospodarce bez granic, która jest obecna na całym świecie. Mówiąc inaczej, jest to "rynek całego świata", "rodzaj ludzki lub cała ta część rodzaju ludzkiego, która handluje między sobą i tworzy już dziś jak gdyby jeden rynek".

Gospodarka - świat ogarnia jedynie niewielką część świata, planeta na której żyje człowiek, jest niewielkim kawałkiem terenu, który jest samodzielny pod względem gospodarczym. Swoją samodzielność i autonomię zawdzięcza swoim powiązaniom wewnętrznym, a także dzięki zamianie.

Od strony historycznej taką pierwszą próbą i przykładem gospodarki światowej mogła być w starożytności Fenicja. W swoim czasie wielki rozkwit i niezwykłą świetność przezywała także Kartagina. Podobnym przykładem może być również w czasie starożytnym Hellada. Swój wielki rozkwit i przełomowe sukcesy, doświadczyli Rzym i wszystkie kraje islamskie, które nie mogą być nie wspomniane. Europa zachodnia w IX wieku przeżywa swoje załamanie gospodarcza, a na tym korzystają wszystkie pozostałe gospodarki, które przejmują i wykorzystują porażkę Europy zachodniej. Jednak podnosi się z tej porażki i w XI wieku tworzy własną gospodarkę światową, która to będzie wzorem i punktem zaczepienia innych rozwijających się . To jest aktualne nawet obecnie.

Centrum każdej gospodarki światowej zawsze było, jest i będzie miasto. Jest to siedziba centralna wszelkiego rodzaju przepływu informacji, produktów, towarów, ludzi, kapitałów, kredytów, handlu itd. W tych miejscach, najwięcej do powiedzenia mają kupcy i to oni ustalają reguły całej gospodarki, jak też wpływają na jej rozwój i postęp. Nie rzadko są to ludzie posiadający bardzo duże bogactwa.

Z centralnymi miastami, które nadają rytm całej gospodarce, połączone są miasta, które zmuszone są do związków z miastami centralnymi, ponieważ są mniejsze i nie są tak samodzielne. Same też nie miałyby takiego wpływu na gospodarkę światową, dlatego aby móc istnieć, muszą być z nimi związane. W stosunku do miast centralnych pełnią najczęściej funkcję służebną. Ich funkcjonowanie i działanie zawsze musi być dostosowane i podporządkowane funkcjonowaniu miast centralnych.

W 1500 roku Wenecja podejmuje i decyduje się na korzystanie w sposób racjonalny z dóbr Morza Śródziemnego, Śródziemnego także Zachodu. Inne porty zaczynają coraz bardziej i chętniej korzystać z tego co proponuje Morze Bałtyckie, Norwegia, a także Ocean Indyjski. A w 1775 roku szlaki handlowe całej Europy docierają niemal wszędzie. wszędzie centralnym miejscem takiego handlu, stał się Londyn.

Miasta które powszechnie uważane są za mocarstwa dominujące, nie pełnią władzy absolutnej i stałej, ale władza ta podlega nieustannej wymianie. Tego rodzaju pełnienie funkcji, która przemija, jest niezwykle ważnym elementem, ponieważ nie jest przyczyną stagnacji, zacofania i braku rozwoju, ale przeciwnie, od czasu do czasu przerywa ten spokojny ruch, wprowadza trochę zamieszania, co powoduje rozszerzenie horyzontów, jak tez dodaje całej gospodarce dodatkowej siły do rozwoju. Zaletą takiej gospodarki, jest ujawnienie błędów i pomyłek jaki nastąpiły w wyniku poprzednich rządów wielkiego miasta. Wprowadzając nową świeżość, wprowadzają także równowagę i stabilność gospodarki. Takie centralne miasto jest miejscem w którym obecne jest wszystko co najlepiej rozwinięte i zaawansowane. Miasto następujące zaraz po tym głównym, centralnym, ma do dyspozycji jedynie część tych korzyści. Skupiska ludzi mieszczące się poza tymi głównymi i decydującymi miastami, są to ludzie których cechuje zacofanie, słabe rozwinięcie, opóźnienie, a także łatwo ulegają różnego rodzaju wykorzystywaniu i wyzyskowi.

To zacofanie nie jest tylko i wyłącznie sprowadzone do jakiś małych wiosek, które są odcięte od świata i tego co świat daje. To opóźnienie może być także obecne także w miastach centralnych i najgłówniejszych, dla całej gospodarki światowej. W czasach współczesnych, przykładem najlepiej rozwiniętego kraju są Stany Zjednoczone i nawet one posiadają w swoich granicach takie miejsca, które ukazują ich niedociągnięcia i pewnego rodzaju zacofanie, są to tak zwane "czarne dziury".

To że istnieją takie miejsca, w których nie ma prawie żadnej wymiany handlowej, a także nie do chodzi do spotkania i jakichkolwiek relacji z obcymi, jest to normalne, a nawet oczywiste. Takie miasta nazywa się "strefą naturalną", albo "strefą zerową". Można jeszcze obecnie spotkać miejsca, w których ludzie żyją w sposób zacofany, taki o którym wiemy już tylko z książek. Ich narzędzia wytwórcze również przypominają już niejednokrotnie narzędzia spotykane w muzeach. Ludność która żyje w ten oto sposób, z cała odpowiedzialnością, może otrzymać etykietkę, ludności dzikiej. Z tego można wywnioskować, iż cała gospodarka światowa nie rządzi całym społeczeństwem, a także nie jest jedyną która określa zasady i funkcjonowanie społeczeństwa. Jak widać mogą istnieć i istnieją też inne zasady, które również są wcielane w życie przez społeczeństwa, także te które funkcjonują w miastach dominujących i centralnych gospodarczo. Żadna gospodarka nie jest odosobniona, czy oddzielona od ludzi. Jest to miejsce, które stanowi podstawę rozwoju wielu różnych systemów, jak na przykład kulturowych, politycznych, czy też życia społecznego. Są to systemy, które wspomagają całą gospodarkę w rozwoju, ale także mogą być balastem, pod wpływem którego gospodarka ma trudności do pokonania w swoim rozwoju.

Centralnym miastem, które przejmuje stery gospodarki światowej, jest miasto cechujące się: agresywnością, siłą, dynamiką, wzbudzające lęk i strach, a jednocześnie i podziw. Na przełomie wszystkich wieków, takimi miastami były na przykład w XV wieku Wenecja, w XVII wieku Holandia, w XVIII wieku Anglia, a współcześnie Stany Zjednoczone.

Panowanie silnych rządów w Amsterdamie, Londynie, czy też w Wenecji, cechowało się wymuszaniem własnej woli w kwestiach wewnętrznych, które miało na celu kontrolowanie i trzymanie twardą ręką miejskiej ludności, w przypadku problemów, obciążano większymi podatkami, które powodowały pokornienie ludności. Władza ta niejednokrotnie promieniowała na zewnątrz.

W momencie kiedy Amsterdam ugruntowuje swoją siłę, Portugalia w tym samym momencie przeżywa swój kryzys, ponieważ traci kraje dalekowschodnie. W pewnym momencie bliska byłą również utraty Brazylii. Rok 1766 przynosi dla Francji bardzo nie miłe porażki, ponieważ przegrywa wojnę z Anglią w której jest zmuszona zrezygnować z Kanady, a także nie ma wpływów na terenach Indyjskich. Była to dla niej wielka porażka z której ciężko było jej się podnieść. Rok 1815 dla Londynu jest niezwykle szczęśliwym, ponieważ jej siła osiąga swój szczyt i pełnię. W tym samym czasie Hiszpania rezygnuje z Ameryki, a jeśli jeszcze nie zrezygnowała, to jest w trakcie tej rezygnacji. Podobna sytuacja ma miejsce w 1929 roku, kiedy Londyn traci na swojej sile, a ona przechodzi na stronę Nowego Yorku. Z kolei po roku 1945 takie europejskie imperia kolonialne, jak: portugalskie, angielskie, hiszpańskie, holenderskie, francuskie, czy też belgijskie znikają jedno za drugim, w bardzo szybkim tempie.

Londyn w czasie swojej wielkiej świetności kieruje całą gospodarką angielską, a także po jakimś czasie także i Wysp Brytyjskich. Siła jej i potęga wielka jest do czasu, w którym niespodziewanie pojawia się jeszcze większe monstrum, którym są Stany Zjednoczone. W tym momencie ta potęga, staje się malutką Anglią.

Koleje losów miast centralnych i najbardziej dominujących w Europie od XIV wieku, pokazuje rozwój całej gospodarki światowej, która była czasami bardziej, a czasami mniej jednolita, a także czasami bardziej, a niekiedy mniej pokazująca swoją siłę. Kolejność dominujących miast ukazuje także narzędzia, jakie były szczególnie wyakcentowane, przez dominujące w danym okresie miasta. Takimi narzędziami były: potęga polityczna, żegluga, kredyty, handel, jak również przemysł i inne.

Werner Sombart był przekonany, był przekonany, że tym co odnawia wojnę jest właśnie nic innego jak technika. Woja jest tym, co tworzy nowoczesność, nowoczesność także jest przyczyną szybkiego rozwoju kapitalizmu i systemów z nim związanych. Przykładem takiej sytuacji mogą być występujące od XVI wieku rozwijające się intelekty, kredyty, rozwój techniki, który jest niezwykle widoczny z każdym rokiem. Wojna uważana jest za córkę i jednocześnie matkę wszelkiego postępu i rozwoju. Ale rozwój ten jest możliwy, tylko i wyłącznie w centrum gospodarki światowej. Przyczyną tego jest to, iż tylko takie miasta mogą wspomóc rozwój ludnością, a także środkami. Ważne są również wielkie i niezwykle odważne projekty, które mogą być zrealizowane, tylko i wyłącznie w centrum wielkiego mocarstwa.

Podsumowując całkowitą analizę, można dojść do wniosku, że na efekt obecny Zachody miało wpływ bardzo dużo czynników o których dość dużo wyżej powiedzieliśmy. Pozwolę sobie przypomnieć przynajmniej rozwój i zmiany administracyjne, organizacja i rozwój militarny państwa, metody rządzenia, kapitał, możliwości ekonomiczne, społeczeństwo, uświadomienie obywateli, polityka, czy też ważna kultura. Wielkie znaczenie i bezcenne miały różnego rodzaju pojawiające się rewolucje, a także wojny. To one przyczyniały się i powodowały rozwój nowoczesności, sprzyjały przewrotom i buntom, a także wpływały na zmianę rządów i władzy rządzącej. Państwa, które funkcjonowały w XV wieku różnią się tym, iż obecne mocarstwa są tak potężne i gigantyczne, że tamte w porównaniu z tymi wydają się, tak zwanymi "czarnymi dziurami". Należy pamiętać, że w swoich czasach były równie potężne. Państwa tamte zamykały się na inne kraje, państwa. Wszelki rozwój był zamknięty na dzielenie się, to powodowało ich małość i słabość. Obecna Europa stara się otwierać swoje granice tak szeroko, jak jest to możliwe. Dąży do utworzenia jednego, spójnego i wielkiego państwa. Takim idealnym państwem, które byłoby spójne, jest właśnie Unia Europejska.