Antonimy to wyrazy i wyrażenia przeciwstawne, słowa o odwrotnym znaczeniu. W języku polskim do większości wyrazów można przypisać przynajmniej jeden antonim. Wiele słów posiada kilka antonimów. To świadczy o dużym bogactwie języka.

 Rodzaje antonimów

Wśród antonimów wyróżnia się:

 - antonimy właściwe, opierające się na bezpośrednim przeciwieństwie (np. wysoki - niski, jasny - ciemny), w tym te tworzone poprzez dodanie przedrostków nie-  oraz a- (np. grzeczny - niegrzeczny, symetryczny - asymetryczny)

- jednostki sprzeczne (komplementarne) - zaprzeczenie jednego wyrażenia powoduje potwierdzenie drugiego (np. żywy - martwy)

- tzw. konwersy leksykalne - między dwoma wyrazami zachodzi konwersja (np. żona - mąż, ożenić się - wyjść za mąż, wasal - senior)

Antonimy - stosowanie i funkcje

Antonimy w języku potocznym pomagają nam wyrażać opinie, oceny, pozytywne i negatywne emocje. Stosowanie antonimów w wypowiedziach pisemnych wpływa na jakość języka. Antonimy sprawiają, że tekst jest ciekawszy, bardziej obrazowy, plastyczny. Antonimy pomagają uwydatnić kontrasty, różnice, np. w charakterystyce porównawczej, w opisach.

Antonimy bardzo często pojawiają się w przysłowiach i powiedzeniach, które w prosty sposób przekazują prawdy życiowe na zasadzie kontrastu, np. "Syty głodnego nie zrozumie", "Zgoda buduje, niezgoda rujnuje".

W poezji antonim jest jednym ze środków stylistycznych. Antonimy szczególnie często były wykorzystywane przez poetów barokowych, którzy podporządkowywali swoje utwory zasadom konceptyzmu. 

Dzięki antonimom realizowali oryginalne, zaskakujące koncepty, opierające się głównie na kontrastach znaczeniowych. Przykłady wierszy wykorzystujących antonimy: "Krótkość żywota" Daniela Naborowskiego, "Do trupa" Jana Andrzeja Morsztyna. Oprócz antonimów wykorzystywali antytezy, oksymorony, paradoksy.