Temat sugeruje kilka możliwości, jednak ja twierdzę, iż dom i ojczyzna odgrywają ważną rolę w twórczości. Spróbuję to uzasadnić kilkoma argumentami.

Pierwszy z nich to tekst, który rozpoczyna Księgę I w utworze Adama Mickiewicza pt. „Pan Tadeusz”. Autor przebywał na emigracji bez możliwości powrotu do rodzinnego kraju. Fakt ten zaważył zasadniczo na jego życiu i twórczości. Inwokacja, którą napisał w tym okresie przesiąknięta jest gorącą miłością do ojczyzny i wynikającej z tej miłości tęsknotą.

Możemy zauważyć to w pierwszej apostrofie: „Litwo! Ojczyzno moja!” skierowanie do odległej i utraconej ojczyzny. Widzimy to także w pięknym fragmencie „Dziś piękność twą w całej ozdobie widzę i opisuję, bo tęsknie po tobie”. Mickiewicz ogarnięty tęsknotą wspomina ojczyste pejzaże, zielone łąki, lesiste pagórki i błękitną wstęgę Niemna. Śmiem stwierdzić, że tęsknota za ojczyzną wpłynęła w ogromnym stopniu na jego twórczość.

Kolejny argument, który pragnę przedstawić to „Latarnik” Henryka Sienkiewicza. Bohater tej książki to polski emigrant, tułający się po świecie w poszukiwaniu chleba. Pracował zawzięcie jako latarnik, by nie myśleć o przykrościach, które go spotkały. Kiedy przeczytał książkę wymienioną wyżej, siedział i rozmyślał o swoim kraju, którego już nie ma na mapie. Utwór ten jest zasygnalizowaniem zjawiska, jakim jest tułaczka rodaków po świecie.

Motyw wygnańca czy emigranta pojawia się w wielu utworach literatury światowej. Negatywne wydarzenia historyczne zmuszały tysiące ludzi do opuszczenia kraju. Wiele twórców musiało udać się w obce strony, spędzając tam większą część swojego życia. Właśnie wtedy powstały te piękne dzieła, które dzisiaj czytamy.

Czy można więc nie wierzyć w słuszność twierdzenia, że dom i ojczyzna odgrywają ważną rolę w twórczości? Podtrzymuję więc swoją opinię przedstawioną na początku tej rozprawki.