Cechy ogólne:

- miłość cielesna jako jeden z głównych tematów wierszy; kult cielesności; odważne mówienie o różnych aspektach ludzkiej bliskości;

- oczywisty wpływ epoki baroku na styl tworzenia - wiersze są kunsztowne i eleganckie, choć poruszają czasem tematy swawolne i obracają się wokół przeżyć zmysłowych;

- kobieta, tak jak ja przedstawia Morsztyn, nie uzyskuje, mimo wszystko grzesznego ciała - to raczej mężczyzna, poszukujący erotyki w kontaktach z kobieta, jest głównym bohaterem większości utworów; pomocna w przedstawieniu zmagań żądzy cielesnej z duchem jest często ironia, prowadząca nawet do paradoksów; mamy do czynienia z wyszukanymi konceptami i zaskakującymi zestawieniami;

Poszczególne utwory - krótka charakterystyka:

Sonet "Cuda miłości"

- poeta rozpoczyna od pytań retorycznych, które zmuszają do wyciągania paradoksalnych wniosków;

- życie bez serca, śmierć z odczuwaniem bólu, łzy, których nic nie osuszy - to paradoksy miłości;

- płaczący bohater cierpi, ale jednocześnie nie może oprzeć się fascynacji własnym stanem i zmianami, jakie się w nim dokonały;

- symbolem żywiołowości i nieprzewidywalności doznawanych uczuć jest ogień; niesie ze sobą mnóstwo znaczeń;

- równie paradoksalna konkluzja ostrzega przed rozumową walką z uczuciem - takie próby kończą się jeszcze większym uzależnieniem od obiektu westchnień; nie można wygrać z miłością dzięki logice;

Sonet "Do trupa"

- antyteza to zabieg, na którym oparł swój utwór poeta;

- dokonanie paradoksalnego porównania człowieka zakochanego i trupa: "Ty leżysz zabity i jam też zabity; Ty - strzałą śmierci, ja strzałą miłości"; pomnożone przykłady podobieństwa przekonują do nowego spojrzenia na stan charakteryzujący zakochanie;

- zestawienia mnożone w wierszu zaczynają wskazywać na prawdę, którą odkrywa podmiot liryczny, iż śmierć bywa czasem lepsza od miłości, gdyż jest zakończeniem ziemskich cierpień, natomiast kochanie jest początkiem drogi przez mękę, której nic nie może powstrzymać;

- uczucie, jak wszystko w ludzkim świecie podlega rządom czasu, a więc przemijaniu; jest jednak także czymś, co w swej niezwykłości pozwala człowiekowi przez krótka chwilę wznieść się ponad zwyczajność i codzienność i zaznać wieczności; brak jednak w wierszu rozważań filozoficznych - wszystko podane jest prosto i w sposób zrozumiały; przemawia język uczuć;

- następuje hiperbolizacja miłości oraz stanu zakochania; w zestawieniu zakochanego z trupem zawarty jest koncept, czyli zaskoczenie, do którego miał prowadzić czytelnika barokowy utwór;

- Morsztyn jest przykładem poety, dla którego forma i treści są równoważne, a czasem nawet przeważa forma, pociągając za sobą treść.