ARCHETYPEM nazywamy pewien uniwersalny pierwowzór ludzkich zachowań.

Jest on ustalony w mitologiach , wpisany w powszechną świadomość.

Cechą archetypu jest to, że ,, wędruje" on po różnych epokach i dziełach literackich, plastycznych i muzycznych.

Jest za każdym razem na nowo odkrywany, jednak niesie ze sobą skojarzenia wspólne dla wszystkich.

Takimi archetypami są:

  • Motyw Ikara , kojarzonego z marzycielem , osobą lekkomyślną, która przedkłada świat ducha nad rozum. Mityczny Ikar źle skończył, gdyż nie posłuchał się rozsądnego Dedala, swojego całkowitego przeciwieństwa, mimo to choć na chwile zaznał wolności i swobody, poczuł się, jak ptak.
  • Motyw Prometeusza, jest jednoznacznie kojarzony z kimś kto poświęca się dla innych, to społecznik, który cierpiał, dlatego, że wykradł bogom ogień dla ludzi, którym chciał pomóc, sprawić , aby ich egzystencja była lepsza;
  • Motyw Odysa , który przywodzi na myśl wędrowca, który wiele lat wędrował po świecie, przeżywał różne przygodny, lecz w końcu trafił do upragnionego miejsca, swego domu;
  • Motyw Penelopy , wiernej żony , która cierpliwie czekała na swego męża , Odysa. Nie chciała wyjść za nikogo innego za mąż, dlatego gdy wszyscy uznali Odyseusza za zmarłego, a o jej rękę zaczęli się ubiegać natarczywi zalotnicy, powiedziała, że nie wyjdzie za mąż dopóki nie uszyje szaty pośmiertnej dla ojca. Kochająca i wierna Penelopa w dzień szyła szatę, a w nocy ją pruła, aby nigdy jej nie skończyć;
  • Motyw Niobe , cierpiącej matki. Mitologiczna Niobe miała czternaścioro dzieci , dlatego nie mogła zrozumieć, że jako boginię- matkę ludzie czczą Latonę, która miała tylko dwoje dzieci. Latona odczytała to , jako zniewagę , dlatego poprosiła swoje dzieci , Artemidę i Apollina, aby uśmierciły dzieci Niobe. Tak też się stało. Niobe płakał dniami i nocami, w końcu bogowie, przemienili ja w kamień, z którego nadal płynęły łzy.
  • Motyw Demeter , matki bezgranicznie kochającej swoje dziecko. Kiedy Hades porwał jej córkę Korę, ta bogini urodzajów okryła się tak wielką żałobą, że cała ziemia stała się szara, wszystko wyschło, nie można było znaleźć żadnego owocu, ani kwiatu. Wtedy zaniepokojeni poprosili Hadesa , aby oddał córkę zrozpaczonej matce. W końcu ustalono, że kora miała spędzać trzy miesiące w Hadesie, u boku pana podziemi, któremu została poślubiona. W czasie kiedy wracała na ziemię, radość matki była tak wielka , że wszystko na ziemi tętniło życiem, przyroda stawała się piękna. Jednakże kiedy Kora musiała na trzy miesiące opuścić matkę ziemię pokrywała żałoba, tak wielkie było zmartwienie matki.