Przymierze państw walczących w czasie II wojny światowej przeciw blokowi państw faszystowskich nazwano Wielką Koalicją. Główny prym wiodły tu Stany Zjednoczone, Związek Radziecki i Wielka Brytania. Dużą rolę w kształtowaniu się koalicji odegrało podpisanie Karty Atlantyckiej 14 sierpnia 1941 roku oraz Deklaracji Narodów Zjednoczonych w dniu 1 stycznia 1942 roku.

NARODZINY WIELKIEJ KOALICJI

Wśród pierwszych etapów kształtowania się koalicji antyfaszystowskiej było udzielenie poparcia przez Brytyjczyków i Stany Zjednoczone dla Związku Radzieckiego po wybuchu wojny radziecko - niemieckiej. Podpisano porozumienie brytyjsko - radzieckie w lipcu 1941 roku o gotowości udzielenie pomocy militarnej. Okazało się to dużym wsparciem dla Związku Radzieckiego, który prowadził wyczerpującą wojnę na froncie wschodnim. Ważną rolę odegrało także wysłanie jesienią 1941 roku specjalnych konwojów zaopatrzeniowych dla armii radzieckiej. Zaoferowana pomoc, która została wysłana do Archangielska oraz Murmańska miała swoje źródło w uchwalonej przez Kongres Stanów Zjednoczonych ustawie - Lend Lease Act. Na jej podstawie państwa walczące z hitlerowskim agresorem otrzymywały pomoc amerykańską. Pomimo różnic ustrojowych i światopoglądowych kraje wchodzące w skład Wielkiej Koalicji osiągnęły zgodę w prowadzeniu wojny. Do koalicjantów przystąpiła z czasem Czechosłowacja. Wspólne kierowanie wojną i sprawy powojennej organizacji świata zapadały na konferencjach szefów państw (Wielka Trójka). Na miejsce spotkań wyznaczono Teheran, Jałtę i Poczdam, gdzie podjęto ustalenia w sprawie podziału wpływów.

ORGANIZACJA NARODÓW ZJEDNOCZONYCH

I i II wojna światowa wstrząsnęła światem, nie dziwi więc fakt, że ludzie zaczęli poszukiwać trwałych rozwiązań chroniących ich przed nowym konfliktem. Zrodziła się idea powołania specjalnej organizacji, której zadaniem miało być zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa światowego. Na podstawie podpisanego w miejscowości San Francisco dokumentu o nazwie Karta Narodów Zjednoczonych (26 czerwiec 1945 rok) powołano organizację, która obecnie zrzesza prawie wszystkie kraje świata. Główna siedziba znajduje się w Nowym Jorku. Wyspecjalizowane agendy mają swoje siedziby także w europejskich miastach jak Genewa oraz Wiedeń. Cały teren na którym znajduje się siedziba objęty jest nietykalnością. Do organów Organizacji Narodów Zjednoczonych zalicza się Zgromadzenie Ogólne, Radę Bezpieczeństwa, Radę Gospodarczo - Spłeczną, Radę Powierniczą, Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości oraz Sekretariat.

KONFERENCJA TEHERAŃSKA

Pierwsze spotkanie szefów Wielkiej Trójki odbyło się w Teheranie w dniach od 28 listopada do 1 grudnia 1943 roku. Głównym celem było osiągnięcie porozumienia w sprawie otwarcia drugiego europejskiego frontu walki oraz ustalenia roli powojennych Niemiec. Przywódcy Wielkiej Trójki zadecydowali, aby przyszłą granicę polsko - radziecką wytyczyć według linii Curzona, natomiast granica polsko - niemiecka uległa przesunięciu na niekorzyść NIemec. W konferencji teherańskiej zabrakło przedstawicieli rządu polskiego. Główne decyzje w sprawie polskiej podejmowano bez uzgadniania z naszymi władzami.

KONFERENCJA JAŁTAŃSKA

Kolejne spotkanie przywódców Wielkiej Trójki (Stalin, Roosevelt i Churchill) miało miejsce w dniach 4 - 11 luty 1945 roku w Jałcie na Krymie. Uzgodniono wspólne przedsięwzięcia dotyczące działań wojskowych w końcowej fazie wojny. Określono także stosunek koalicjantów do Niemiec, uzgodniono zasady odnoszące się do powojennego świata. Omawiano sprawę granic europejskich i okupacji Niemiec. Ustalono termin powołania konferencji założycielskiej Organizacji Narodów Zjednoczonych. W sprawach kończącej się wojny rozmawiano o przystąpieniu Związku Radzieckiego, w dwa lub trzy miesiące po zakończeniu wojny w Europie do wojny przeciw Japończykom. Na konferencji w Jałcie doszło do rozpadu sojuszu Wielkiej Trójki, bowiem Wielka Brytania oraz Francja przestały być uważane za supermocarstwa światowe. Na scenie politycznej pozostały tylko dwa liczące się państwa Stany Zjednoczone oraz Związek Radziecki, które dokonały podziału świata na dwie strefy. Po jednej strefie wpływów był Związek Radziecki razem ze wszystkimi państwami satelickimi i obejmującymi kraje Europy Środkowo - Wschodniej. Po przeciwnej strefie wpływów były Stany Zjednoczone i państwa zachodniej Europy.

KONFERENCJA W POCZDAMIE

Powojenne spotkanie przywódców mocarstw sojuszniczych miało miejsce w Poczdamie w dniach od 17 lipca do 2 sierpnia 1945 roku. Spotkanie Wistona Churchilla (po nim był Clement Attle), Józefa Stalina i Harrego Trumana zaowocowało szeregiem decyzji. Uregulowano problemy powojennego świata, powojennych Niemiec oraz ustalono zasady współpracy politycznej. W sprawie niemieckiej zadecydowano "4D"- demilitaryzacja, demokratyzacja, dekartelizacja i denazyfikacja. Zlikwidowano wszystkie niemieckie siły zbrojne, kartele, wielkie koncerny gospodarcze, a tym samym przemysł zbrojeniowy. Podjęto środki mające na celu wykorzenienie faszyzmu poprzez zlikwidowanie NSDAP i kontrolowanych przez nią organizacji nazistowskich. Postanowiono ukarać zbrodniarzy wojennych. Obszar Niemiec podzielono na strefy okupacyjne - amerykańską, brytyjską, francuską i radziecką. W sprawie polskiej postanowiono uznać Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. Granice państwowe wyznaczono na linii Odry i Nysy Łużyckiej. Polska granica morska wynosiła 440 kilometrów. Rejon Królewca, czyli dzisiejszy Kaliningrad przypadł Związkowi Radzieckiemu. Podjęto także decyzje o przesiedleniu Niemców z ziem polskich, czechosłowackich i węgierskich. Decyzje ustalone w Pczdamie obowiązywały Niemcy do 1990 roku, czyli połączenia dwóch państw niemieckich NRD i RFN.