Ignacy Mościcki był prezydentem Polski w latach 1926-1939.

 Ignacy Mościcki urodził się 1 grudnia 1867 r. w Mierzanowie. Był synem Faustyna Walentego i Stefanii z Bojanowskich, pochodził z rodziny szlacheckiej. Z wykształcenia był chemikiem, ukończył politechnikę w Rydze na wydziale technologii chemicznej.

W młodości udzielał się w Korporacji Akademickiej "Welecja", następnie w Związku Młodzieży Polskiej "Zet". Później związał się z ruchem socjalistycznym i był współpracownikiem II Proletariatu. Uciekając przed represjami po nieudanym zamachu na gubernatora Josifa Hurko, znalazł się w Londynie. Tam studiował, pracował jako robotnik oraz kontynuował działalność w ruchu socjalistycznym.

W 1897 r. przeprowadził się do Szwajcarii, gdzie rozpoczął karierę naukową. Wynalazł m.in. autorską metodę produkcji kwasu azotowego, sposób zabezpieczania sieci elektrycznych, technologię syntezy cyjanowodoru.

W 1912 r. przyjął propozycję Politechniki Lwowskiej, która zaproponowała mu stanowisko profesora zwyczajnego technologii chemii nieorganicznej i elektrochemii technicznej. Trzy lata później został dziekanem Wydziału Chemicznego.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zaangażował się w rozbudowę przemysłu chemicznego w Polsce, m.in. kierował Chemicznym Instytutem Badawczym, został dyrektorem Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie, zaangażował się w budowę Państwowych Zakładów Związków Azotowych w Tarnowie. W 1925 r. objął Katedrę Elektrochemii Technicznej Politechniki Warszawskiej.

Ignacy Mościcki prezydentem

Kandydatura Ignacego Mościckiego na prezydenta RP po zamachu majowym została wysunięta przez Kazimierza Bartla. Uzyskała ona poparcie marszałka sejmu Macieja Rataja i samego Józefa Piłsudskiego. Został wybrany na prezydenta w drugim głosowaniu, jego głównym kontrkandydatem był Adolf Bniński. Ignacy Mościcki został zaprzysięzony 4 czerwca 1926 r.

Początkowo jego rola sprowadzała się głównie do funkcji reprezentacyjnych i honorowych, gdyż za życia marszałka Piłsudskiego to on pełnił główną rolę w państwie.

Po upływie pierwszej kadencji, Ignacy Mościcki został ponownie wybrany na prezydenta przez Zgromadzenie Narodowe 8 maja 1933 r.

W 1935 r. wprowadzono konstytucję kwietniową, która dawała szerokie uprawnienia prezydentowi. Po uchwaleniu konstytucji i śmierci Piłsudskiego nie podał się do dymisji. Zawiązał pakt z Edwardem Rydzem-Śmigłym przeciwko Waleremu Sławkowi pretendującemu do stanowiska prezydenta. Edward Rydz-Śmigły został mianowany Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych, ustalał również z Mościckim skład gabinetu premiera Felicjana Sławoj-Składkowskiego. 

10 listopada 1936 r. Ignacy Mościcki mianował Edwarda Rydza-Śmigłego marszałkiem Polski. Ustalono również, że Rydz-Śmigły będzie kandydatem na prezydenta po upływie kadencji w 1940 r.

Wobec ataku Niemiec na Polskę, Ignacy Mościcki wyznaczył swojego następcę - uczynił nim Rydza-Śmigłego i wyjechał z Warszawy. Po inwazji radzieckiej 17 września 1939 r. podjęto decyzję o opuszczeniu Polski przez głowę państwa. Na skutek internowania w Rumunii, wyznaczył na swojego następcę Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego (Rydz-Śmigły również został internowany), a po odrzuceniu jego kandydatury przez rząd francuski - Władysława Raczkiewicza. 30 września 1939 r. Ignacy Mościcki złożył swój urząd.

Okres wojny spędził w Szwajcarii. Zmarł 2 października 1946 r.