Bitwa pod Grunwaldem została stoczona 15 lipca w 1410 r., pomiędzy zakonem Krzyżackim pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, a siłami polskimi, litewsko-ruskimi i oddziałami czeskimi pod dowództwem Władysława II Jagiełły i księcia Witolda. Wojska polskie liczyły ponad 34 tysięcy rycerzy, a Krzyżacy 21 tysięcy rycerzy. Większa liczba wojsk polskich równoważyła lepsze uzbrojenie i większe umiejętności wojsk krzyżackich. Bitwa rozpoczęła się przedpołudniem ok. godziny 9.00, a zakończyła się ok. 19.00. Bój trwał więcej niż sześć godzin. Wynik bitwy miał wpływ na stosunki polityczne w ówczesnej Europie. Nie tylko ostatecznie załamał potęgę Zakonu, ale również wyniósł dynastię jagiellońską do rangi najważniejszych na kontynencie. Wspaniałomyślną rzeczą był gest króla, który kazał odnaleźć zwłoki Wielkiego Mistrza Ulricha von Jungingena i co ważniejszych braci oraz odesłać je z honorami do Malborka.

Trofeami wojennymi było przede wszystkim 51 chorągwi krzyżackich.