Blokada kontynentalna polega na sankcjach ekonomicznych wobec określonego kraju, które mają na celu załamanie jego gospodarki.

Francuska blokada kontynentalna

Przykładem blokady kontynentalnej może być sytuacja, jaka miała miejsce w 1806 r. Napoleon Bonaparte wydał wówczas w Berlinie dekret uderzający w gospodarkę Wielkiej Brytanii. Na wszystkich terenach związanych z Francją zakazano jakichkolwiek kontaktów z Wielką Brytanią oraz jej koloniami.

Doprowadziło to do odcięcia Wielkiej Brytanii od europejskich rynków zbytu oraz dostaw surowców. Konsekwencjami nieprzestrzegania dekretu mała być konfiskata towarów i okrętów. W 1807 r. dekret objął również statki państw neutralnych. Nieprzestrzeganie przez Rosję zakazu kontaktów z Wielką Brytanią spowodowało wybuch wojny francusko-rosyjskiej w 1812 r.

 

Odpowiedzią Wielkiej Brytanii była blokada morska wybrzeży europejskich.

Blokada kontynentalna spowodowała kryzys w Wielkiej Brytanii i poważne straty ekonomiczne. Uderzała ona nie tylko w Wielką Brytanię, ale i kraje europejskie. Zostały one pozbawione zwłaszcza dóbr z kolonii, nad którymi panowanie sprawowała Wielka Brytania. Z tego powodu blokada kontynentalna była często łamana.

Blokada kontynentalna załamała się wraz z porażkami Napoleona na froncie. Została zniesiona w 1812 r.