Nero Claudius Drusus Germanicus Caesar urodził się 20 grudnia 37 r. n.e. jako Lucius Domitius Ahenobarbus. Był synem Agryppiny Młodszej i Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa. Po małżeństwie matki z cesarzem Klaudiuszem został przez niego adoptowany i stał się jego zięciem (po ślubie z córką Klaudiusza - Oktawią) oraz następcą (przyjmując imię: Tiberius Claudius Nero Caesar Drusus Germanicus). Na tron cesarski wstąpił w roku 54 (w wieku siedemnastu lat), przy poparciu pretorianów i dzięki intrygom matki. Władzę objął z pominięciem syna Klaudiusza - Brytanika (otrutego z inspiracji Agryppiny).

Neron był wychowankiem i uczniem wybitnego filozofa Seneki Młodszego. Początkowo (pod jego wpływem) prowadził politykę przyjazną senatowi, ale po śmierci Seneki, rozpoczął rządy despotyczne i krwawe represje wobec senatu. Otoczony dobrymi doradcami i sprawnymi urzędnikami, na początku sprawował rządy roztropne. Chęć usamodzielnienia się doprowadziła go jednak do konfliktu z matką, który zakończył się jej śmiercią (Agryppina została zamordowana).

W polityce zagranicznej Neron pragnął podbojów – zajął Armenię i Brytanię. Pozbawiony dozoru Seneki, oddał się realizacji swoich ekstrawagancji i zachcianek -  – krwawe rozrywki, igrzyska, wyścigi rydwanów, budowa bogatego pałacu (tzw. „Złoty dom”). Folgował też swoim ambicjom artystycznym (układał poematy i śpiewał).

W polityce wewnętrznej wykazywał tendencje absolutystyczne - wznowił procesy o obrazę majestatu, szafował wyrokami śmierci, konfiskował prywatne majątki. Wszystko to, czyniło go coraz mniej popularnym. Jego rozrzutność i zwiększone wydatki wojenne,  pogorszyły stan gospodarki i budżetu państwa.

Od roku 64, po wielkim pożarze Rzymu, (który zresztą później odbudował) rozpoczął bezwzględne prześladowania chrześcijan. W 65 roku wykryty został spisek Gajusza Kalpurniusza Pizona przeciw osobie Nerona. Wykrycie spisku spowodowało śmierć wielu osób z otoczenia Nerona, między innymi: poety Lukana i pisarza Petroniusza.

W 66 roku wybuchło powstanie, a potem trwająca przez kolejne trzy lata wojna w Judei. Żydowskie powstanie ogarnęło cały ten kraj. Dowodzący armią Imperium Romanum Tytus Wespazjan, po długim oblężeniu zdobył Jerozolimę i zburzył świątynię żydowską.

Pod koniec lat sześćdziesiątychnarastał terror Nerona wobec przedstawicieli opozycji, zarówno w senacie, jak i wojsku (wszystkich skazywano na wyroki śmierci). Sytuacja ta, spowodowała wybuch niezadowolenia w armiach na zachodzie i wybuchu buntów (Windeksa, a następnie Galby).

Z roku na rok, niczym nieograniczony despotyzm Nerona wywoływał w cesarstwie rzymskim coraz większe niezadowolenie. Na wieść o buncie Galby i legionów galijskich  (w 68 roku), przeciw Neronowi wystąpili zarówno pretorianie, jak i senat. Neron opuszczony nawet przez swoją gwardię, 9 czerwca popełnił samobójstwo.

Neron był trzykrotnie żonaty: z Oktawią (córką Klaudiusza), Poppeą Sabiną i Statilią Messaliną. Doczekał się jednego dziecka – z Poppeą Sabiną miał córeczkę Claudię Augustę, która jednak zmarła tuż po urodzeniu.

Panowanie Nerona nie zostało jednoznacznie ocenione przez współczesnych - Neron bardzo nielubiany w Rzymie, ceniony był przez ludy ze wschodniej części cesarstwa. Do historii przeszedł jako pierwszy cesarz prześladujący chrześcijan, podejrzany o podpalenie Rzymu.