Soła jest pierwszym dużym prawobrzeżnym dopływem Wisły o długości 88,9 km, powierzchnia dorzecza wynosi 1,4 tys. km2. Średni przepływ Soły to 18 m3 na sekundę, a przepływ minimalny 1 m3/s, Potencjał powodziowy zajmuje drugie miejsce po Dunajcu wśród górskich dopływów Wisły. Jej obszar źródliskowy znajduje się w Górach Beskidu Żywieckiego. Wyróżniamy dwa odcinki jej biegu są to: górny bieg beskidzki- od źródła do Wielkiej Puszczy i dolny bieg w obrębie Pogórza Cieszyńskiego i Kotliny Oświęcimskiej. Soła łączy się z Wisłą tuż za granicami Oświęcimia.

Soła posiada bardzo rozbudowany obszar źródłowy. Solowy Wierch (848 m n.p.m.) i Ochodzita (894m n.p.m.) położone w południowej części Baraniej góry (Beskid Śląski) to miejsca wypływu jej źródeł - potok Czerna, który w połączeniu z potokiem Roztoka w Lalikach przyjmuje nazwę Czarna Soła. W Soli łączy się ze Słanicą, wypływającą spod Skalanki. W okolicy Rycerki Dolnej oraz Rajczy Czarnej zasilana jest dwoma dużymi prawostronnymi dopływami: Rycerką oraz Ujsołą utworzoną z potoków: Cichy, Glinka, Bystra i Danielka. W Rajczy do Soły wpływa potok Nickulina- ze źródłami u podnóża Boraczego Wierchu. W tym miejscu rzeka przyjmuje nazwę Soła.

Kolejnymi większymi dopływami Soły poniżej Rajczy są rzeki: Kamesznica, Żabniczanka, Bystra, Leśna, Kalna, Żylica. Ogólna powierzchnia dorzecza Soły to 1385,75 km, w tym bieg górny stanowi: 1119,80 km kw., natomiast bieg dolny 265,95 km kw.

Przepływając przez Milówkę, Węgierską Górkę oraz Wieprz dociera do Żywca. Tutaj łączy się z Koszarawą jej największym prawobrzeżnym dopływem. Na przełomie Soły utworzono zapory wodne w Żywcu, Międzybrodziu Bialskim, Tresnej i Czańcu (zbiornik retencyjny).

Duża ilość dopływów oraz znaczny spadek terenu sprawiają, iż Soła należy do gwałtownych i niebezpiecznych rzek w Polsce. Szczególnie groźna bywa w okresie gwałtownych roztopów oraz obfitych opadów, wyrządzając ogromne szkody na łąkach i polach uprawnych. Duże wahania stanu wód mieszczą się w granicach od 1m3/s w okresie suszy nawet do 1382 m3/s w okresie powodzi (1958 rok). Pomiarów dokonano w Tresnej przy średnim rocznym przepływie 18,8 m3/s. W wyżej wymienionym roku 1958 katastrofalna powódź zalała ulice w centrum Żywca. Skutkami tej klęski było zniszczenie głównych mostów łączących Żywiec z dzielnicą Zabłocie. W tych okolicznościach zaistniała konieczność budowy zapór, w celu uniknięcia kolejnych strat (tzw. Kaskada Soły).

W roku 1971 podjęto budowę elektrowni szczytowo- pompowej. Elektrownia posiada sztuczny zbiornik na szczycie góry Żar. Inwestycja miała głównie na celu wykorzystanie mocy energetycznej do wytwarzania prądu, ochronę przeciwpowodziową oraz wyrównanie przepływu górnej Wisły. Podjęte przedsięwzięcie umożliwiło zaopatrzenie w wodę Śląska a także Krakowskiego Okręgu Przemysłowego. Budowę ukończono w roku 1979, powstałe zbiorniki utworzyły doskonałe warunki do wypoczynku i rekreacji.