Struktura zawodowa ludności to udziały poszczególnych grup zawodowych w ogólnym stanie ludności pracującej zawodowo lub też udziały poszczególnych grup , czerpiących źródła utrzymania z pracy w danym zawodzie, w ogólnej liczbie ludności. W tym przypadku bierzemy pod uwagę nie tylko czynnych zawodowo , ale także osoby pozostające na utrzymaniu we wspólnym gospodarstwie domowym .Najważniejszym źródłem utrzymania ludności oraz czynnikiem wzrostu jej zamożności jest praca zarobkowa. Jednak w zależności od poziomu rozwoju społeczno-gospodarczego danego kraju może on lub nie zapewnić miejsca pracy ludziom w wieku produkcyjnym. Część ludzi, która nie znajduje zatrudnienia, pomimo "dobrych chęci" tworzy grupę ludzi bezrobotnych. Ze względu na źródło utrzymania ludność dzieli się na: czynną zawodowo (aktywną), która wykonuję pracę zawodową i bierną zawodowo, która posiada inne źródła utrzymania, w tym nie zarobkowe. Do tej drugiej możemy zaliczyć: dzieci, młodzież, emerytów i rencistów oraz stypendystów. Kraje o niskim Produkcie Narodowym Brutto (PKB) charakteryzują się wyższym odsetkiem osób w wieku produkcyjnym, wyższą liczbą bezrobotnych, przy bardzo dużym wskaźniku pracujących w rolnictwie, a bardzo małym w przemyśle i usługach. W krajach wysoko rozwiniętych można zaobserwować zjawisko odwrotne. W krajach tych mniejszy odsetek ludności zatrudniony jest w przemyśle, podczas gdy kraje te stawiają na usługi.

Wyróżniamy trzy podstawowe sektory gospodarki obejmujące:

-I. sektor- to rolnictwo, leśnictwo, rybactwo i rybołówstwo;

-II. sektor-to przemysł wydobywczy, przetwórczy i budownictwo;

-III. sektor-to usługi: transport, handel, gospodarkę komunalną, oświatę, służbę zdrowia, kulturę, bankowość, turystykę itp.

Rozwój społeczno-gospodarczy poszczególnych krajów można podzielić na 3 etapy: przedindustrialny, industrialny i postindustrialny.

Na pierwszym etapie rozwoju społeczno- gospodarczego zw. przedindustrialnym głównym źródłem zatrudnienia ludności było rolnictwo. W kolejnym etapie zwanym industrialnym główną rolę zaczynał odgrywać przemysł w powiązaniu z wybranymi działami gospodarki. W etapie tym najwięcej ludzi aktywnych zawodowo pracuje w sektorach pozarolniczych np. przemysł, budownictwo. Trzecim etapem postindustrialny rozwoju społeczno-gospodarczego charakteryzuje się zwolnieniem tempa rozwoju zatrudnienia w przemyśle, a dynamicznym rozwojem zatrudnienia w usługach: w nauce, technice, turystyce, bankowości, ubezpieczeniach, sądownictwie itp.

Głównym wskaźnikiem ekonomicznym rozwoju społeczno-gospodarczego danego kraju jest jego procentowa ilość zatrudnienia ludności w zawodach pozarolniczych.

Bezrobocie to zjawisko polegające na tym, że część ludzi zdolnych do pracy, poszukujących jej i akceptujących istniejący poziom wynagrodzenia nie znajduje zatrudnienia.