Antarktyka to obszar polarny i subpolarny, położony na półkuli południowej, obejmujący Antarktydę, a także archipelagi: Falklandy, Szetlandy Pd., Orkady Pd., Sandwich Pd. oraz wyspy: Kerguelena, Georgia Pd., Księcia Edwarda, Crozeta, Balleny'ego, Jouveta, a także wiele innych niewielkich wysepek. Na Antarktyce panuje surowy klimat - najcieplej jest w styczniu (od -100 C do -350 C), a najzimniej w lipcu (nawet do -720 C). Sytuację pogarszają jeszcze intensywne i prawie nie zanikające wiatry. Tylko ok. 2% lądu Antarktyki nie jest pokryta lodem - tereny te nazywane są "oazami ciepła". Reszta obszaru skuta jest pokrywą lodu o średniej grubości 2,5 km.

Ze względu na tak surowe warunki, roślinność Antarktyki jest niezwykle uboga. Należy ona do tzw. roślinności okołobiegunowej. Przeważają tzw. rośliny zarodnikowe, głównie: mszaki, porosty, glony. Wyjątek stanowią trzy gatunki traw (np. śmiałek antarktyczny (Deschampsia antarctica)) i jeden gatunek goździkowaty (kolobanta (Colobanthus quitensis)). Rośliny te rosną jedynie tam, gdzie udaje się im znaleźć osłonięte od wiatru nisze i zagłębienia skalne, oczywiście na terenach "oaz ciepła", położonych głównie na półwyspie Antarktycznym i zachodnich wyspach. W ostatnich latach w wyniku "odwiedzin" człowieka na tym surowym lądzie, przeprowadziły się tam, jeszcze dwa gatunki traw: wiechlina roczna (Poa annua) i wiechlina łąkowa (Poa pratensis). Jak na "gości" z nieco cieplejszych krain, stosunkowo szybko przystosowały się do mroźnego klimatu.

Jednak najlepiej radzą sobie w tych trudnych warunkach wspomniane rośliny zarodnikowe, gdyż są one wyposażone w specjalne mechanizmy adaptacyjne. Porosty, będące symbiotycznym połączeniem grzybów i glonów, zarastają obszary skalne i dostępną glebę, ale aby przetrwać potrafią żyć nawet na kościach padłych zwierząt. Dlatego też większe ich skupiska spotyka się w pobliżu kolonii pingwinów. Istnieje również szczególna grupa porostów tzw. endolity, które kolonizują wnętrza skał, drążąc w nich tunele i wnikając głęboko w ich strukturę. Znanych jest już ponad 300 gatunków porostów antarktycznych. O ich różnorodności świadczy przede wszystkim kolorystyka mozaiki, którą tworzą na skałach.

W rejonach bardziej wilgotnych zagłębień terenów występują mszaki (ok. 100 gatunków w rejonie Antarktyki). Natomiast glony lądowe spotykane są np. w kałużach, potokach, mokrej glebie i również na skałach. Prawdziwymi wyczynowcami są glony o nazwie "kriofity" - żyją one na śniegu i lodzie. Ich zakwity w porze letniej powodują występowanie tzw. kolorowych śniegów, w odcieniach czerwieni, żółci i zieleni.

Warto pamiętać, że roślinność Antarktyki w okresie trzeciorzędu była zupełnym przeciwieństwem dzisiejszej "lodowej pustyni". Porastała ją wtedy bujna roślinność drzewiasta. Padła ona "ofiarą" późniejszego zlodowacenia. Subtropikalna flora została całkowicie zniszczona, tak, że obecna uboga roślinność Antarktyki nie wykazuje żadnych związków ze swoimi poprzednikami. Konsekwencją ekstremalnego klimatu oraz małej ilości roślinności jest również bardzo nikła obecność fauny lądowej na Antarktyce. Przetrwać w tych warunkach udaje się tylko niektórym bezkręgowcom - np. nicieniom i wrotkom. Liczebność fauny poprawia jedynie obecność zwierząt wodnych, lub wodno - lądowych, korzystających z wód trzech oceanów opływających Antarktykę.