Laser jest to generator spójnych fal elektromagnetycznych z zakresu ultrafioletu, światła widzialnego i podczerwieni. Jednym z przykładów takiego urządzenia jest laser helowo - neonowy.

Ośrodek czynny tego typu lasera stanowi mieszanina helu i neonu. Ciśnienie całkowite gazów zbliżone jest do 1.3 hPa. Oba gazy zmieszane są w następujących proporcjach: na 10 jednostek helu przypada jedna jednostka neonu. Obudowę tego ośrodka czynnego stanowi szczelna rura kwarcowa o średnicy kilku milimetrów, z elektrodami. Do tych elektrod przyłożone jest wysokie napięcie, które wywołuje wyładowania w gazie.

Dochodzi do wzbudzeń atomów helu i neonu, na skutek zderzeń z przyspieszonymi elektronami. Ponieważ atomów helu jest dużo więcej, więc częstość zderzeń elektronów z tymi atomami będzie większa.

Wzbudzone atomy helu są w tzw. stanach metastabilnych 2i 2. Zderzają się one z atomami neonu, które jeszcze są w stanie podstawowym i przekazują im energię wzbudzenia. Dla neonu czasy życia poziomów odpowiadających wyższej energii są dłuższe od czasów życia poziomów o energii niższej, dlatego po pewnym czasie dochodzi do tzw. inwersji obsadzeń w stosunku do niżej położonych poziomów energetycznych.

Wyboru pożądanej linii promieniowania, którą uzyskuje się na drodze emisji wymuszonej można dokonać stosują tzw. selektywne lustra dielektryczne.

Najczęściej lasery pracują na długościach fali:  i .

Foton, który zostaje wypromieniowany spontanicznie w kierunku osi lasera zderza się ze wzbudzonymi atomami neonu. Ponieważ wcześniej zaszła inwersja obsadzeń, więc emisja wymuszona przeważa nad absorpcją. Dochodzi do zwiększania się liczby fotonów. W ten sposób uzyskuje się wiązkę spójnych fotonów. Ich energia zależy od fotonu wymuszającego emisję.