Białowieski Park Narodowy został utworzony dzięki rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym 21 listopada 1947 roku. Początki Parku sięgają jednak znacznie wcześniejszego okresu. Z dniem 1 stycznia 1999 roku Park ten powiększono o obszary znajdujące się w województwie Podlaskim.

Początek Parku sięga roku 1921, kiedy to utworzono leśnictwo o nazwie " Rezerwat". W roku 1932 leśnictwo to przekształcono w Park Narodowy w Białowieży. Restytuowano go 21 listopada 1947 roku i nadano mu obowiązującą do dziś dnia nazwę

Białowieski Park Narodowy jest jednym z najstarszych Parków Narodowych w Polsce ale i w Europie. .

Całkowita powierzchnia Parku zajmuje obszar ponad 10 tysięcy hektarów, pod ochrona ścisłą znajduje się około 5 tysięcy hektarów.

Otulina Parku zajmuje powierzchnię sięgającą około 3 tysięcy hektarów.

Tereny Puszczy Białowieskiej stanowią największy europejski prabór niżowy w Europie. Jego stan jest w większości naturalny. Całkowita powierzchnia samej puszczy wynosi ponad 125 tyś hektarów, ale powierzchnia występująca na terenie Polski to około 58 tysięcy hektarów.

Obszar Parku jest plaski, nie ma tu bowiem żadnych znaczących wzniesień a jego rzeźba jest stosunkowo mało zróżnicowana. Nie ma tu żadnych punktów widokowych. Występują za to liczne utwory o pochodzeniu polodowcowym w postaci piasków, iłów i glin. Na terenie Parku spotykamy także torfowiska niskie ( położone nad rzekami) i torfowiska wysokie.

Duża powierzchnia parku zajęta jest przez lasy grądowo-lipowo- dębowe o typie grądu. W okolicy rzek oraz cieków rosną przystrumykowe łęgi jesionowo-olszowe. Na obszarach bezodpływowych znajdują się bagienne, olszowe lasy.

Utworzenie obszaru chronionego siedemdziesiąt lat temu na znacznych terenach pozwoliło obserwować oraz badać zmiany naturalne, które zachodzą w leśnych zespołach, nie zmienionych przez gospodarkę człowieka.

Dzięki temu na terenie Parku mamy wiele typów pierwotnych zbiorowisk leśnych.

Na obszarze parku możemy spotkać dwadzieścia różnych typów zespołów leśnych, dwa zespoły zaroślowe, cztery zespoły roślin wodnych, trzynaście rodzajów torfowisk i łąk i jeden zespół synantropijny, powstały w wyniku działań człowieka.

Flora parku jest niezwykle bogata, gdyż wiąże się ona z różnorodnością dostępnych siedlisk. Jak dotąd udało się tu opisać ponad 600 różnych gatunków roślin naczyniowych.

W Parku spotykamy 2,5 tysiąca gatunków grzybów, z czego kapeluszowe stanowią 430 gatunków, żagwiowate, czyli huby ponad 115 gatunków. Udało się opisać 254 gatunki porostów i 160 gatunków mchów i wątrobowców.

Ochronie gatunkowej podlega 62 gatunki roślin, w tym 12 gatunków storczyków ( np. obuwnik pospolity, pełnik europejski, orlik pospolity, lilia złotogłów, wierzba borówkolistna, kosaciec syberyjski czy skalnica torfowa).

Fauna Puszczy Białowieskiej liczy około 11 tysięcy zwierząt. Najwięcej jest tu przedstawicieli bezkręgowców. Najliczniej występują owady 8,5 tysięcy gatunków, płazy stanowią 12 gatunków, gady 7 gatunków ( w tym także żółw błotny). Druga gromada pod względem liczebności są ptaki liczące tu około 250 gatunków ( żuraw, bocian czarny, orlik krzykliwy, jarząbek, sóweczka, orzechówka, muchołówka białoszyja, muchołówka mała, kruk, dziwonia i dzięcioły)

Ssaki reprezentowane są przez 44 gatunki, w tym żubr, bóbr, łoś, wilk, wydra, gronostaj, jenot, łasica, kuna, koszatka, tchórz, popielica, zając bielak, smużka, kret, jeż, ryjówki, rzęsorek mniejszy i większy.

Na terenie parku znajduje się zamknięty ośrodek w którym hoduje się żubra. Znajdują się tu także zagrody z żubroniem, dzikiem, jeleniem, konikiem polskim czy z wilkiem.

Ponieważ walory przyrodnicze Parku są bardzo unikatowe UNESCO uznało go w 1977roku światowym rezerwatem biosfery. Został on umieszczony na liście Dziedzictwa Światowego Ludzkości. W 1992 roku organizacja UNESCO rozszerzyła granice tego obiektu na przylegającą do niego część Parku Narodowego Białoruskiego o nazwie " Białowieżskaja Puszcza".

W Parku znajduje się bardzo interesujące Muzeum Przyrodnicze nazwane imieniem Miklaszewskiego a także zabytkowy kompleks nazwany Parkiem Pałacowym. Na obszarze Parku Pałacowego znajduje się najpiękniejsza w Polsce grupa bardzo starych dębów, która liczy siedemnaście drzew w wieku przekraczającym nawet 800 lat. Na całym terenie Parku rośnie ponad 1,6 tysiąca drzew, które mogłyby być pomnikami przyrody.