odmiana dramatu, która powstała w XX w. w opozycji do dramatu realistycznego i naturalistycznego oraz kultury masowej XX w. Operuje środkami poetyckimi, metaforą, symbolem, formami przypowieści. Odznacza się poetyckością języka, swobodą kompozycyjną i licznymi nawiązaniami stylizacyjnymi. Odwołuje się do tragedii, misterium, dramatu romantycznego, a w zakresie tematyki do motywów biblijnych, mitologicznych, legendarnych. Granice dramatu poetyckiego są płynne i trudne do określenia. Mieści się w nich twórczość S. Wyspiańskiego, T. S. Eliota (Mord w katedrze), J. Giraudoux (Elektra), J. Zawieyskiego (Rzeka niedoli), E. Brylla (Rzecz listopadowa), Z. Herberta (Jaskinia filozofów).
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
