reformy Solona

zostały przeprowadzone na przełomie VII i VI w. p.n.e. w Atenach i zmieniły panujące tam stosunki społeczne, gospodarcze, polityczne i ustrojowe. Najważniejsze było tzw. "strząśnięcie długów", czyli umorzenie wszystkich pożyczek zaciągniętych pod zastaw osoby, wykupiono (za państwowe pieniądze) wszystkich chłopów sprzedanych za granicę i zakazano udzielania w przyszłości tego typu pożyczek.

Zreformowano jednostkę wagi (wprowadzono tzw. lekki talent eubejski = 26 kg), zakazano wywozu zboża z Attyki, zobowiązano ojców, by wyuczali swoich synów rzemiosła (była to także forma zabezpieczenia na starość), zezwolono na nadawanie obywatelstwa cudzoziemcom, którzy zechcieli osiedlić się w Attyce (ale tylko tym, którzy mieli zamiar prowadzić jakiś typ działalności gospodarczej: handel lub rzemiosło).

Uznano też, że nie pochodzenie, ale posiadany majątek zezwala na sprawowanie urzędów. Wynikało to z przekonania, że tylko najbogatsi mogą spokojnie zająć się sprawami państwa (bez szkody dla własnego majątku), gdyż funkcje urzędnicze były bezpłatne.

Społeczeństwo podzielono na cztery grupy (w zależności od wysokości dochodów) i każda z nich płaciła podatek odpowiedni do uzyskanych przychodów. Tylko członkowie najbogatszej grupy mogli sprawować najważniejsze urzędy (archonta, skarbnika).

Obok rady areopagu Solon powołał też radę czterystu, której głównym zadaniem było przygotowywanie projektów ustaw.

Wprowadzono też sądy przysięgłych (heliaja), których członkowie byli wybierani ze zgromadzenia ludowego. Rozpatrywały one sprawy apelacyjne oraz kontrolowały i oceniały pracę urzędników.