Po wybuchu I wojny światowej jako porucznik walczył w armii carskiej. Podczas walk został trzykrotnie ranny. Poświęcenie wojskowego zostało docenione: uhonorowano go najwyższym rosyjskim odznaczeniem wojskowym – Krzyżem Świętego Jerzego. Kiedy rozpoczęła się rewolucja bolszewicka, Anders brał udział w tworzeniu I Korpusu Polskiego na Wschodzie, organizowanego przez gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po kapitulacji korpusu Anders powrócił do kraju, by zasilić tamtejsze szeregi Wojska Polskiego. Była to bardzo dobra decyzja, ponieważ już w 1919 r. wspomógł Armię Wielkopolską w powstaniu wielkopolskim. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził 15. Pułkiem Ułanów Poznańskich. W 1920 r. z rąk marszałka Piłsudskiego otrzymał krzyż kawalerski Virtuti Militari. Jednak lata 20. XX w. to dla Andersa nie tylko walka. W 1921 r. wyjechał do Paryża, aby tam rozpocząć dwuletnie studia w Wyższej Szkole Wojennej i staż liniowy. Zdobytą w ten sposób wiedzę wykorzystał po powrocie do kraju, ponieważ otrzymał stopień pułkownika dyplomowanego i został dyrektorem kursów dla wyższych oficerów. W niedługim czasie został komendantem stolicy, a w podczas przewrotu majowego dowodził sztabem oddziałów rządowych. W tym samym okresie Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go dowódcą 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Warto wspomnieć również o polskiej drużynie jeździeckiej, która pod przywództwem Andersa w 1925 r. w Nicei zdobyła Puchar Narodów. Kolejną ważną datą w jego biografii jest rok 1934, ponieważ właśnie wtedy Władysław Anders otrzymał stopień generała.