Stowarzyszenie Umarłych Poetów - streszczenie krótkie

„Stowarzyszenie Umarłych Poetów” to powieść napisana na podstawie scenariusza Toma Schulmana do filmu o tym samym tytule. Książkę zredagowała Nancy H. Kleinbaum.

Powieść jest wzruszającą historią kilku uczniów, uczęszczających do prestiżowej Welton Academy, którzy pod okiem niezwykłego nauczyciela Johna Keatinga, znajdują odwagę, aby wbrew oczekiwaniom rodziców i władz szkoły pozwolić sobie na wolność wyboru, poszerzanie horyzontów i czerpanie z życia w myśl „carpe diem”.

Akcja rozpoczyna się otwarciem roku szkolnego w kaplicy, prowadzonego przez dyrektora Akademii Weltona – Gale’a Nolana. W szkole panują twarde i nienaruszalne zasady, a najważniejsze wartości to tradycja, honor, dyscyplina i doskonałość.

Po rozpoczęciu roku uczniowie są zakwaterowani w bursie i otrzymują przydział zajęć dodatkowych, wyznaczonych przez dyrektora. Neil Perry i Todd Anderson trafiają do jednego pokoju. Todd jest nowy i przeniósł się z innej szkoły. Jego brat był prymusem w Welton, o czym wszyscy mu nieustannie przypominają. Jest wycofany, czuje się niekochany przez rodziców, którzy zawsze faworyzują jego brata.

Neil realizuje plan wyznaczony mu przez ojca i nie ma prawa głosu. Ojciec oznajmia mu, że nie będzie już prowadził Księgi Pamiątkowej, co jest dla chłopaka ciosem, ponieważ lubił to zajęcie.

Ambicje rodziców spełniają nie tylko Todd i Neil. Pozostali koledzy także uczą się pod dyktando swoich rodziców i mają przez nich plan na kolejne lata. Kiedy rozmawiają między sobą, mają ochotę się zbuntować, ale w rzeczywistości żaden nie ma odwagi, aby przeciwstawić się narzuconym rolom.

Lekcje w akademii są zazwyczaj nudne, a nauczyciele mają spore wymagania. Wyjątek stanowi John Keating – nowy nauczyciel historii literatury angielskiej, który jest również absolwentem Welton Academy, ale znacząco różni się od innych. Odrzuca skostniałe schematy i pragnie nauczyć swoich uczniów samodzielnego myślenia i czucia poezji, zamiast mechanicznego rozbioru jej na części, określone przez podręcznik. Na lekcjach stosuje niekonwencjonalne metody: przemawia, stojąc na ławce, każe wyrywać wstęp z podręcznika, uznając go za bezsensowny, prowadzi lekcje na dziedzińcu i każe się do siebie zwracać po nazwisku lub „O kapitanie, mój kapitanie” („O Captain! My Captain!”). Uczniowie początkowo nie wiedzą, jak się zachować, ale szybko znajdują z Keatingiem wspólny język - zaczynają też świetnie rozumieć i lubić poezję. Szybko odkrywają, że nauczyciel w czasie nauki należał do tajemniczego Stowarzyszenia Umarłych Poetów. Keating wyjaśnia, na czym polegały spotkania i daje Neilowi swoją antologię poezji poetów umarłych. Chłopcy spotykają się odtąd w jaskini i czytają wiersze umarłych poetów, sami będąc kandydatami do stowarzyszenia. Aby zostać jego członkiem, trzeba być bowiem martwym. Todd nie chce czytać, ale zostaje sekretarzem spotkań. Zgraną paczkę tworzy Neil Perry, Todd Anderson, Knox Overstreet, Charlie Dalton, Steven Meeks, Gerard Pitts i mniej lubiany Richard Cameron.

Z czasem chłopcy odkrywają swoje prawdziwe pasje i pragnienia. Nie zgadzają się na bierne uczestnictwo w życiu zaplanowanym im przez rodziców. Neil w tajemnicy przed ojcem dostaje rolę w „Śnie nocy letniej”, przekonując się, że nie medycyna, a aktorstwo jest jego pasją. Charlie gra na saksofonie, zamiast znienawidzonego klarnetu i pragnie doświadczać życia. Knox zakochuje się bez pamięci w Chris – dziewczynie Cheta, będącego synem Danburrych, przyjaciół rodziców Overstreeta. Todd, dzięki Keatingowi, odkrywa w sobie poetę.

Wszystko się komplikuje dzień przed premierą „Snu nocy letniej”. Neila odwiedza ojciec, który przypadkiem dowiaduje się o aktorskich próbach syna i kategorycznie mu ich zabrania. Chłopak pyta Johna Keatinga, co zrobić, a ten radzi mu szczerze porozmawiać z ojcem i wyjaśnić mu, dlaczego aktorstwo jest dla niego tak ważne. Chłopak nie ma odwagi na konfrontację i okłamuje nauczyciela, że ojciec się zgodził.

W dniu premiery chłopcy jadą z Keatingiem na sztukę, aby podziwiać Neila na scenie, a Knoxowi udaje się zaprosić na spektakl Chris. „Sen nocy letniej” okazuje się sukcesem, a Neil zbiera same pochwały. Na widowni pojawia się jego ojciec i wściekły zabiera go do domu po przedstawieniu. Chłopak nie może mu się sprzeciwić, a przyjaciele ze smutkiem obserwują dramatyczny rozwój wydarzeń. Pan Perry odpycha gratulacje od Keatinga, niesłusznie obwiniając go o namawianie syna do aktorstwa.

W domu Perrych ojciec oznajmia, że Neil zmieni szkołę na Akademię Wojskową Bradena. Chłopak jest załamany, ale nie ma prawa głosu. W nocy Neil wymyka się do gabinetu ojca, wyjmuje rewolwer i odbiera sobie życie. Rodzice są zrozpaczeni.

W tym samym czasie odbywa się ostatnie spotkanie Stowarzyszenia Umarłych Poetów, któremu niespodziewanie przewodniczy sam John Keating. Wszyscy cieszą się z aktorskiego sukcesu przyjaciela, martwiąc się jednocześnie o jego trudne położenie.

Wiadomość o śmierci Neila jest wstrząsem dla wszystkich. Najbardziej przeżywa ją Todd. Po pogrzebie w szkole zaczyna się szukanie winnych. Wszyscy uczniowie po kolei składają zeznania. Jako pierwszy kabluje Cameron, opowiadając o Stowarzyszeniu Umarłych Poetów i rzekomej winie Johna Keatinga. Wszyscy są zmuszani do podpisania zeznań z pomocą szantażu. Tylko Todd kategorycznie odmawia, pomimo konsekwencji.

Keating zmuszony jest do odejścia ze szkoły, a lekcje angielskiego prowadzi dyrektor. Kiedy anglista przychodzi po swoje rzeczy, Todd wybucha, mówiąc, że zmuszono wszystkich do złożenia nieprawdziwych zeznań przeciwko nauczycielowi. Staje na ławce i woła „O kapitanie, mój kapitanie”, a zaraz za nim czyni to reszta klasy. Wzruszony John Keating dziękuje i wychodzi.