W okularach - Środki stylistyczne
Wiersz opiera się na konkretnych, codziennych porównaniach, które przybliżają postać Maryi do świata zwykłych ludzi. Zestawienia z urzędniczką na poczcie, babcią, nauczycielką czy samotną ciotką mają charakter obrazowy i emocjonalny. Ich funkcją jest humanizacja postaci Matki Bożej.
Język wiersza jest prosty, potoczny, pozbawiony interpunkcji i rymów, co nadaje wypowiedzi formę swobodnej relacji lub wewnętrznego monologu. Ważną rolę odgrywa także metafora wymazywania okularów gumką i kawałkiem chleba. Symbolizuje ona próbę usunięcia niewygodnego, zbyt ludzkiego obrazu sacrum. Ostatni wers, utrzymany w formie pytania, wprowadza element zdziwienia i refleksji.
