Ars poetica? - problematyka
W wierszu „Ars poetica?” Czesława Miłosza najważniejsza jest koncepcja poezji i rola poety w powstawaniu dzieła. Idealna forma powinna móc łączyć zarówno cechy poezji, jak również prozy, intelekt i irracjonalne natchnienie, być komunikatywna, a zarazem głęboka. Miłosz zastanawia się nad źródłem twórczości, którego upatruje w działaniu dajmoniona, którego jednak nie ocenia jako jednoznacznie dobrego. Podkreśla, że poeta jest jedynie narzędziem w jego rękach i nie ma wpływu na to, czy źródło natchnienia będzie dobre czy złe.
Autor zastanawia się także nad etyką poety, ponieważ wierszy nie pisze się z kaprysu, lecz pod przymusem wewnętrznym, z poczuciem odpowiedzialności za słowo. Krytykuje jednocześnie sztukę nastawioną na szok i chorobliwe fascynacje, domagając się poezji wrażliwej na realny świat i los człowieka.
