Utwór Aleksandra Kamińskiego Kamienie na szaniec, to pewien fragment narodowej historii. Główną jego treść stanowi rzeczywistość wojenna i przygody młodych ludzi, którzy musieli stawić jej czoło. Na wstępie zamieścił autor urywek wiersza Juliusza Słowackiego Testament mój:

(...) Lecz zaklinam- niech żywi nie tracą nadziei,

I przed narodem niosą oświaty kaganiec;

A kiedy trzeba - na śmierć idą po kolei,

Jak kamienie rzucone przez boga na szaniec"

Pierwsze rozdziały zatytułowane są jest Słoneczne dni oraz W burzy i we mgle. Ich treść wypełniają biografie i historie ludzi, których młodość przypadła na lata II wojny światowej. To opis młodości pełnej perspektyw na przyszłość skonfrontowanej z widokiem okrucieństwa i śmierci. Głównymi bohaterami są: Alek Dawidowski, Tadeusz Zawadzki, Jan Bytnar i nieliczna grupa harcerzy.

Rozdziały kolejne to opowieść o walce, podjętej przez młodych chłopców. Ponieważ nie posiadali oni broni, zdecydowali się na działalność sabotażową. Polegała ona na niweczeniu planów wrogich ataków, szerzeniu antyniemieckiej propagandy, rysowaniu i wypisywaniu na murach haseł oczerniających przeciwnika. Każda z akcji wiązała się z ogromnym ryzykiem. Ich ostatecznym efektem było przyłączenie młodych bohaterów do Grup Szturmowych, niszczących niemiecką broń oraz miejsca jej produkcji i składowania.

Rozdział piąty należy do najciekawszych i najbardziej wzruszających. Opisuje akcję gestapo, w czasie której został porwany Rudy. Mimo katuszy, jakim był poddawany, nie zdradza on jednak kolegów. W zamian za to przyjaciele zdecydowali się na odbicie przyjaciela. Niestety mimo jej powodzenia Janek jest już doprowadzony do stanu skrajnego wycieńczenia. Poruszony jest także wątek zwolnienia ponownego aresztowania Bytnara i bohaterskich walk po Arsenałem.

Treścią rozdziału siódmego jest przystąpienie Zośki do powstania żydowskiego. Ostatni natomiast zawiera podsumowanie ogromnego wkładu chłopców w walkę narodowowyzwoleńczą. Pojawia się w nim również motyw śmierci chłopca, zamykającej wzruszająca historię młodych bohaterów.

Uważam powieść Kamińskiego za niezwykle ciekawą, wiarygodną i wartą przeczytania. Historia dzielnych młodych ludzi powinna być przekazywana z pokolenia na pokolenie jako przykład heroicznego postępowania i wzorzec godny naśladowania.