Charakterystyka Nerona

Neron to jeden z bohaterów powieści historycznej Henryka Sienkiewicza „Quovadis”.Był on synem Gnejusza Domicjusza Ahenobarba i siostry słynnego Kaliguli -Agrypiny Młodszej. Jako nastolatek objął władzę nad Rzymem.Miał: „[…] wielką, osadzoną na grubym karku głowę, straszną wprawdzie, aleniemal śmieszną, albowiem podobną z daleka do głowy dziecka. Tunikaametystowej barwy, zabronionej zwykłym śmiertelnikom, rzucała sinawyodblask na jego szeroką krótką twarz. Włosy miał ciemne, utrefione modązaprowadzoną przez Othona, w cztery rzędy pukli. Brody nie nosił, gdyż przedniedawnym czasem poświęcił ją Jowiszowi, za co cały Rzym składał mudziękczynienie, jakkolwiek po cichu szeptano sobie, iż poświęcił ją dlatego, żejak wszyscy z jego rodziny zarastał na czerwono. W jego silnie występującymnad brwiami czole było jednak coś olimpijskiego. W ściągniętych brwiach znaćbyło świadomość wszechmocy; lecz pod tym czołem półboga mieściła się twarzmałpy, pijaka i komedianta, próżna, pełna zmiennych żądz, zalana mimomłodego wieku tłuszczem, a jednak chorobliwa i plugawa. […]Od czasu wyjazdudo Neapolis utył znacznie. Twarz mu się rozlała; pod dolną szczęką zwieszał musię podwójny podbródek, przez co usta jego, zawsze zbyt blisko nosa położone,teraz zdawały się być wycięte tuż pod nozdrzami. Grubą szyję osłaniał, jakzwykle, chustką jedwabną, którą poprawiał co chwila ręką białą i tłustą,porośniętą na przegubie rudawym włosem tworzącym jakby krwawe plamy,którego nie pozwolił wyrywać sobie epilatorom, gdyż mu powiedziano, żesprowadza to drżenie palców i przeszkadza w grze na lutni. Bezdenna próżnośćmalowała się, jak zawsze, na jego twarzy, w połączeniu ze zmęczeniem i nudą.W ogóle była to twarz zarazem straszna i błazeńska.” Był krótkowidzem inajczęściej obserwował wszystko przez wypolerowany szmaragd.Była to postać niezrównoważona ,a nawet chora psychiczne. To despota ikłamca, „szaleniec, którego ni woli, ni złośliwości nie podobna byłoprzewidzieć”. Uważał się za Boga i otaczał tłumem pochlebców. Aby miećwładzę wymordował swoją rodzinę. Usuwał każdego w kim widział przeszkodędla swoich dążeń .Nie troszczył się losy i potrzeby kraju i ludzi.

Mocno zapatrzony w siebie prowadził życie rozpustne i pełne przepychu.Największą przyjemność sprawiają mu wystawne uczty na których możepopisać się swoją, wątpliwej jakości, twórczością.Przekonany o swoim talencie uważał się za wielkiego artystę, znawcę piękna,wspaniałego recytatora i śpiewaka: […] jest dwóch Neronów: jeden taki, jakimgo ludzie znają, drugi artysta, który, jeśli zabija jak śmierć lub szaleje jakBachus, to właśnie dlatego, że go dławi płaskość i lichota zwykłego życia ichciałby je wyplenić, choćby przyszło użyć ognia lub żelaza… O, jaki ten światbędzie płaski, gdy mnie nie stanie!... Nikt się jeszcze nie domyśla jakim ja jestemartystą. Ale właśnie dlatego cierpię […] Ciężko człowiekowi dźwigać na razbrzemię najwyższej władzy i największego talentu…Neron to wróg chrześcijan , nienawidzi ich tak samo jak Rzymu i jegomieszkańców. To szaleniec , którego serce raduje się widok krwi lub cierpienialudzkiego.Najwyższy stopień wszelkiego upodlenia i okrucieństwa osiąga w chwili daniarozkazu podpalenia Rzymu. Nie liczy się z konsekwencjami. Delektuje sięwidokiem pożaru, traktując go jedynie jako źródło inspiracji i natchnienia dostworzenia kolejnego, marnego dzieła. Za swój nieobliczalny w skutkach czynoskarża chrześcijan. Prześladuje tych niewinnych ludzi skazując ich nacierpienia, które jemu sprawiają wielką przyjemność.Najtragiczniejszym wydarzeniom w życiu cezara była śmierć małej Augusty. Gdyzachorowała, nie odchodził od jej kołyski na krok, ciągle wzywał lekarzy, a po jejodejściu nakazał żałobę w Rzymie i nakazał senatorom, by małą ogłosićboginią.Gdy rządy tyrana dobiegały końca, a senat stanowczo nakazał jegouśmiercenie, Neron okazał się tchórzem. Chciał popełnić samobójstwo, niepozwalając na zbezczeszczenie swoich zwłok. Jednak nie potrafił zdobyć się naostateczny krok. Zdał się na łaskę swego wyzwoleńca Epafrodyta, który docisnąłmu do szyi rękę, w której Neron trzymał nóż. W taki sposób skonał cezar –największy despota w historii Rzymu.Sienkiewicz kończy powieść słowami: ,,I tak minął Nero, jak mija wicher, burza,pożar, wojna lub mór; a bazylika Piotra panuje dotąd z wyżyn watykańskichmiastu i światu”. Neron to postać karykaturalna, skupiająca w sobie samenegatywne cechy, wręcz odrażająca.