Zbyszko z Bogdańca

Zbyszko z Bogdańca to osiemnastoletni rycerz, bratanek Maćka. Jego ojciec nie żyje, a chłopak wraz ze stryjem tuła się po świecie. Z ich rodowej siedziby po wojnie między sąsiadami pozostały bowiem tylko niezdatne do zamieszkania ruiny.

Zbyszko to postać o bardzo silnym charakterze. Jest zdecydowany i pewny siebie, zawsze działający zgodnie z własnymi zasadami i postanowieniami. Nie zatrzymuje się przed niebezpieczeństwem, a jako rycerz kieruje się kodeksem honorowym i odwagą. To wartości mające dla niego bardzo duże znaczenie.

Ważna jest również rodzina; dla stryja Maćka mógłby zrobić wszystko. Młodzieniec wyróżnia się jednak porywczością i działa pod wpływem impulsu, co nierzadko prowadzi do konfliktów i problemów. Z powodu swojej arogancji i ambicji niemal zostaje stracony. Uratowany przez Danusię, swoją wielką miłość, zmienia się. Staje się bardziej roztropny, zaczyna zastanawiać się nad swoim postępowaniem. 

Sama dziewczyna zajmuje niezwykłe miejsce w jego sercu, broni jej dobrego imienia niezależnie od konsekwencji. Jest jej wierny i nawet gdy otaczają go inne piękne kobiety potrafi myśleć tylko o Jurandównie. Zbyszko to prawy i uczciwy człowiek, pełen poświęcenia dla spraw zarówno osobistych, jak i państwa. 

Jest patriotą, walczącym za ojczyznę i gotowym dla niej zginąć. Uparcie dąży do celu, nigdy nie tracąc nadziei, że uda mu się zrealizować swoje postanowienia. To także optymista, potrafiący dać sobie radę nawet z najtrudniejszą sytuacją.

Podsumowując, bohater jest przykładem idealnego średniowiecznego rycerza. Jako honorowy, mężny i oddany Polsce wojownik przechodzi również dużą przemianę. Z lekkomyślnego i nierozważnego młodzieńca staje się szlachetnym i godnym naśladowania mężczyzną. 

Cierpienia, których doświadcza, zmieniają jego charakter, lecz mimo przeżytej tragedii udaje mu się podźwignąć na nogi i odzyskać rodzinne szczęście.

Danusia

Danusia to jedyna córka Juranda ze Spychowa. Jej matka została zamordowana przez Krzyżaków, dlatego bohaterka wychowywana jest tylko przez ukochanego ojca. Ten szybko jednak decyduje się na oddanie dziewczyny na dwór księżnej Anny Danuty, gdzie dwunastolatka staje się ulubienicą wysokich sfer. 

Urok Danusi sprawia także, że zakochuje się w niej Zbyszko. Sama traktuje rycerza raczej jak starszego brata, podziwiając jego odwagę i oddanie. Ufa mu i wierzy, że po długiej rozłące ponownie się spotkają. Ma niezwykłe talenty muzyczne, potrafi grać na lutni i pięknie śpiewać. 

Jej wysoki głos i umiejętności budzą podziw u innych dwórek. Danusia to drobna i delikatna postać, która wydaje się być jeszcze dzieckiem. Jednak mimo to, że ludzie postrzegają ją jako niewinnego podlotka potrafi postawić na swoim. Jest zdecydowana i nieustępliwie dąży do celu, dzięki czemu udaje jej się uratować Zbyszka. Decyduje się także sprzeciwić woli ojca i wziąć ślub z ukochanym. 

W trakcie trwania akcji utworu dziewczyna dorasta i zmienia się. Okazuje się być bardzo troskliwa i opiekuńcza, odpowiedzialnie zajmując się ciężko rannym rycerzem. Tragiczne wydarzenia związane z porwaniem jej przez Krzyżaków odciskają jednak na bohaterce ogromne piętno. Nie radzi sobie z sytuacją, w jakiej się znalazła, popadając w chorobę. Załamuje się psychicznie i nawet uwolniona przez Zbyszka nie poznaje mężczyzny. Umiera, ostatni raz odzyskując świadomość i patrząc w kierunku męża.

Podsumowując, Danusia to bardzo pozytywna postać, którą przez nieszczęśliwy splot wypadków spotyka tragiczny koniec. Przed śmiercią dziewczynie udaje się jednak na chwilę zaznać szczęścia ze swoim ukochanym.

Jurand ze Spychowa

Jurand ze Spychowa to szlachcic, mieszkający wraz z córką w swoim majątku. Jego żonę, a matkę Danusi zamordowali Krzyżacy, dlatego od lat pała chęcią zemsty na wrogu. Bardzo kocha jedynaczkę, lecz swoje życie poświęca w pełni na walce ze znienawidzonym bractwem. Staje się postrachem mieszkających w jego okolicy Niemców, gdyż nie ma dla nich litości. 

Początkowo nie podchodzi przychylnie do pomysłu wydania córki za mąż Zbyszkowi, chciałby bowiem wysłać ją do zakonu. Tragiczny spisek, którego ofiarą pada zmienia jednak jego charakter. Danusia zostaje porwana, a on zmuszony jest wypełnić warunku narzucone przez Krzyżaków. 

Wyzbywa się rycerskiej dumy, honoru i godności, stojąc całą noc na mrozie i błagając o wydanie jedynaczki. Zostaje poniżany, a na końcu okaleczony. Wrogowie wypalają mu oczy, obcinają język i dłoń. Powraca do domu cierpiący i załamany. Poświęca się całkowicie Bogu, spędzając czas na modlitwie i pokucie. Wyzbywa się również chęci zemsty na bractwie, a mając okazję ukarać porywacza Danusi, Zygfryda de Lowe, okazuje mu wielkie miłosierdzie.

Podsumowując, Jurand to postać tragiczna i ciężko doświadczona przez los. Wszystkie cierpienia, których doznaje sprawiają jednak, że zaczyna rozumieć, co znaczy naprawdę być dobrym człowiekiem. Oddaje się Bogu i dopiero śmierć Danusi odbiera mu chęć do życia.

Jagienka

Jagienka to córka Zycha ze Zgorzelic, sąsiada Zbyszka i Maćka. Ma piętnaście lat i wyróżnia się doskonałym zdrowiem i energią. Jest świetną łowczynią, wie, jak obchodzić się z bronią i polować. Zna się również na prowadzeniu gospodarstwa, zajęła się nim bowiem po śmierci swojej matki. Wszystko prosperuje świetnie, gdyż dziewczyna to świetna organizatorka i pewna siebie kobieta. 

Jagienka okazuje się być bardzo żywiołowa i odważna, nie waha się wyruszyć na niedźwiedzia, co niemal przypłaca życiem. Z drugiej strony jest także przykładem dobrej i troskliwej pani domu. Bezinteresownie opiekuje się chorym Maćkiem i kalekim Jurandem. Nie potrafi przejść obojętnie obok cierpiącego człowieka. 

Dzięki miłości do Zbyszka pokornieje i poważnieje. Pobyt na dworze księżnej Aleksandry zmienia ją w dojrzalszą i budzącą podziw u mężczyzn kobietę. Zbliża się do ukochanego rycerza, rozumiejąc cierpienia, które przeżył. Wierność i cierpliwość bohaterki sprawia, że Zbyszko zakochuje się w niej i biorą ślub.

Córka Zycha to przede wszystkim postać pozytywna, skupiona na szczęściu innych ludzi bardziej, niż na własnym. Jej postawa zasługuje na podziw i zostaje wynagrodzona: Jagienka doznaje w końcu rodzinnego szczęścia i spokoju.