Jacek Soplica jeden z głównych bohaterów poematu Adama Mickiewicza pt. „Pan Tadeusz”. Wywodzi się z ubogiego rodu. Był młodym silnym mężczyzną. W głowie mu tylko zabawa. Cieszył się opinią odważnego i dobrego strzelca. Miał poparcie wśród szlachty. Nieszczęśliwie ulokował uczucia. Ojciec Ewy hrabia, gdy zorientował się „podał mu czarną polewkę”. Odrzucony Soplica wpadł w nałóg. Podczas najazdu moskali na dom hrabi Jacek wykorzystał okazie i zabił hrabiego. Do końca życia żałował swojego postępu. Przez swój czyn radykalnie się zmienił. Z hultaja stał się cichym, spokojnym i opanowanym zakonnikiem. Przyjdą nazwisko Robak, by odpokutować za grzechy. Pilnował Tadeusza, gdyż był jego ojcem. Nosi w sobie wrzuty sumienia. Ratuje młodego hrabiego przed śmiercią oddając za niego życie. Na łożu śmierci spowiada się Gerwazemu. Ten mu przebacza. Wreszcie zaspokoił swoje sumienie i mógł w spokoju umrzeć.

Jacek Soplica pokazuje, jak bardzo człowiek jest się w stanie zmienić. Bohater musiał w swoją zmianę włożyć dużo pracować nad sobą, wielu rzeczy wyrzekł się. Był postacią pozytywną. Kochał swojego syna Tadeusza. Wielką zaletą było to, że potrafił w porę zejść ze złej drogi. Odkupił swoją winę, po czym Soplicowie pogodził się z Horeszkami. Był gorącym patriotą, co zostało docenione po jego śmierci.