Franciszek Karpiński urodził się w roku 1741, zmarł w 1825, a więc już po wydaniu przez Mickiewicza Ballad i romansów. Był on więc poetą przełomu epok. Jego twórczość przypada w zasadzie na czasy oświecenia, ale widać w niej już wiele akcentów romantycznych. Nie bez powodu nazywany jest on przez współczesnych prekursorem polskiej poezji sentymentalnej czy "poetą serca". Biografia Karpińskiego nie jest nam jeszcze dobrze znana, wciąż wiele w niej białych plam, których nie sposób uzupełnić ze względu na skąpą ilość materiałów źródłowych. Mimo to wiemy, że poeta nie należał do osób, w życiu których miały miejsce jakieś przełomowe wydarzenia.

Jako jeden z niewielu twórców epoki oświecenia został doceniony przez autorów romantycznych. Pozytywnie wyrażał się o nim między innymi Adam Mickiewicz. Nie należy się temu dziwić, bowiem Franciszek Karpiński wykorzystywał w swoich utworach wiele motywów, które były charakterystyczne również dla polskiego wieszcza. Do najważniejszych zaliczyć należy przede wszystkim patrzenie na świat przez pryzmat serca czy sięganie do folkloru. Zwyczaje wsi polskiej zagościły w twórczości Karpińskiego, ponieważ niemal całe swoje życie spędził on, podróżując po różnych gospodarstwach, sam również dzierżawił ziemie.

Debiut wydawniczy Karpińskiego przypadł dopiero na rok 1780, kiedy ukazały się Zabawki wierszem. Nie był to jednak pierwszy kontakt poety z piórem, już wcześniej pisał liczne utwory na zamówienie, w które wkładał wiele własnych pomysłów. Tym samym nie pozwolił zamknąć się w konwencji autorów oświecenia, stworzył własną niezależną poezję. Większość jego wczesnych dzieł krążyła w rękopisach, które nie przetrwały do dzisiejszych czasów. Jest to kolejny motyw utrudniający dokładną ocenę twórczości Karpińskiego.

Do dzisiejszego dnia zachowały się przede wszystkim liryki Karpińskiego, a w szczególności jego sielanki i pieśni religijne. Nie ma w nich śladu oświeceniowego klasycyzmu czy późnobarokowego rokoka. Rozpoczął on nową erę w historii poezji polskiej, erę dominacji uczucia i subiektywizmu. W swoich dziełach starał się zawrzeć własne emocje, przekazać jak najwięcej siebie. Dzięki wprowadzeniu tematów osobistych, udało mu się stworzyć atmosferę sprzyjającą bezpośredniemu kontaktowi z czytelnikiem. Odbiorcy jego poezji czuli się jakby wciągnięci w świat jego wyobraźni, mieli nawet wrażenie, że są w stanie wpływać na kształt utworów i losy ich bohaterów. A bohaterowie ci byli przeważnie wrażliwi i czuli, ich słowa i działania miały za zadanie wzruszyć czytelnika, dotrzeć do jego wnętrza.

Oprócz poezji sielankowej, Karpiński pisał również wiersze o tematyce patriotycznej, a także utwory dramatyczne i naukowe, jak np. O wymowie w prozie albo wierszu. Pozostawił po sobie również tłumaczenie Psałterza Dawidowego oraz autobiografię, zatytułowaną Historia mego wieku i ludzi, z którymi żyłem.