1. Przypowieść zwana inaczej parabolą to utwór literacki należący do literatury moralistycznej. Występujące w tym gatunku postacie i przedstawione wydarzenia stanowią jedynie przykład, który ma ilustrować założoną przez autora przypowieści głębszą prawdę moralną. A zatem każda parabola posiada dwa znaczenia: literalne czyli dosłowne oraz alegoryczne, ukryte. Mechanizm pozwalający prawidłowo zrozumieć znaczenie przypowieści polega na przejściu od jej sensu dosłownego do ukrytego czyli alegorycznego.

2. Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie uczy nas, że nie należy oceniać ludzi ze względu na ich pochodzenie, a jedynie biorąc pod uwagę jego zachowanie i stosunek do drugiego człowieka. Nie należy ufać obiegowym stereotypom, bowiem bardzo często mijają się one z prawdą. Wielokrotnie zostajemy zaskoczeni przez los, tak jak to miało miejsce w powyższej przypowieści. Wszyscy spodziewali się, że z pomocą rannemu człowiekowi pospieszy kapłan czy Lewita, tymczasem zrobił to ktoś, po kim byśmy się tego najmniej spodziewali mianowicie Samarytanin. Ponadczasowość tej paraboli polega na tym, iż raz na zawsze utrwaliła ona wzór człowieka, gotowego w każdej chwili nieść pomoc bliźnim. W przypowieści tej odnajdziemy uniwersalne wartości takie jak: dobro, miłosierdzie, bezinteresowna pomoc, uczciwość, altruizm. Wymowa Przypowieści o miłosiernym Samarytaninie jest bardzo aktualna, bowiem we współczesnym świecie ludzie są strasznymi egoistami, zapatrzonymi tylko w czubek swojego nosa, a zatem propagowane w paraboli wartości bardzo by się im przydały. Podsumowując, omawiana przez nas parabola ukazuje nam, kto jest prawdziwym altruistą i na podstawie jakich kryteriów możemy tak sądzić. Prawdziwego człowieka poznamy nie po jego stanowisku czy pochodzeniu, ale po zachowaniu względem bliźniego.

3. Ponadczasowość Przypowieści o synu marnotrawnym polega na tym, że człowiek może przyjąć względem Boga rozmaite postawy. Prawdę tę ilustruje w przypowieści dwojaki stosunek wobec ojca dwóch jego ukochanych synów. Starszy z nich reprezentuje postawę pełnego oddania i bezgranicznego zaufania Bogu, młodszy początkowo błądzi, lecz wkrótce dostrzega swój grzech i nawraca się. Ojciec uosabia miłosiernego i wyrozumiałego Stwórcę, który potrafi wybaczyć grzech w imię miłości do swoich dzieci i cieszy się z nawróconego grzesznika podwójnie.

Inspiracje postawą syna marnotrawnego w literaturze:

- Jacek Soplica - bohater Pana Tadeusza

- Andrzej Kmicic - bohater Trylogii

Obaj bohaterowie przełożyli interesy własne oraz dumę, starali się nie pamiętać o dawnych sporach, pragnęli rehabilitacji na oczach społeczeństwa, dlatego poświęcili swe życie w obronie kraju, stając się jego bohaterami.

- Bartolome Esteban Murillo - "Przypowieść o synu marnotrawnym"

Inspiracje postawą syna marnotrawnego w sztuce:

- Rembrandt - "Powrót syna marnotrawnego"

- Durer Albrecht - "Syn marnotrawny"

- Hieronim Bosch - "Syn marnotrawny" (lub "Wędrowny kramarz")

- Andrzej Mierzejweski

4. Ponadczasowa wymowa Przypowieści o siewcy.

Siewca uosabia Jezusa. Daje on ludziom słowo boskie, a podłoże na które ono spada to ludzie, którzy z rozmaitych przyczyn go odrzucają. Droga to ludzie, do których słowo Boga dociera, lecz oni go nie przyjmują. Skała oznacza ludzi, którzy gdyby zostali pozbawieni towarzystwa, przyjęliby słowo boże, jednak pod wpływem otoczenia odrzucają je. Ciernie to ludzie, którym narkotyki i nieciekawe towarzystwo przesłoniło prawdy głoszone przez Boga. Wreszcie gleba dająca obfite plony to ludzie, wierzący oraz przyjmujący słowo boże i przekazujący o nim dalej świadectwo.

5. Alegoryczna wymowa Przypowieści o talentach.

Talenty ilustrują pieniądze jak również wartości niematerialne, między innymi umiejętności konkretnego człowieka. Znaczenie tej paraboli możemy rozumieć w ten sposób, iż powinniśmy pomnażać i chronić przed zmarnowaniem wszystkie posiadane przez nas talenty, te materialne i te duchowe. Bóg dał nam w darze wszystkie umiejętności i chciał byśmy je godnie wykorzystywali nie tylko dla zaspokojenia własnej przyjemności, ale i w służbie bliźnim.

6. Ponadczasowa wymowa Przypowieści o pannach roztropnych i nieroztropnych.

Pan Młody ilustruje Jezusa, który zjawia się na Ziemi w celu przeprowadzenia Sądu Bożego. Trzeba być zawsze gotowym, mieć czyste sumienie, gdyż nigdy nie wiemy, kiedy ta chwila nastąpi, nikt z nas nie zna dnia ani godziny. Kiedy odniesiemy tą przypowieść do codzienności, to powinniśmy ją rozumieć w ten sposób, że każde zadanie nam powierzone, powinniśmy robić tak jakby było ostatnim w naszym życiu.