Plan Marshalla to amerykański plan odbudowy gospodarek krajów europejskich po II wojnie światowej. Nazwa "plan Marshalla" pochodzi od nazwiska sekretarza stanu USA generała George’a Marshalla.

Plan Marshalla - European Recovery Program

Plan Marshalla został przedstawiony 5 czerwca 1947 r. przez sekretarza stanu USA gen. George’a Marshalla. Został opracowany podczas spotkań państw europejskich latem 1947 r. Obejmował on deklarację pomocy gospodarczej dla krajów Europy, w tym także ZSRR oraz państw satelickich (pomoc została odrzucona przez te kraje).

Po uchwaleniu przez Kongres Stanów Zjednoczonych i podpisaniu przez prezydenta Harry’ego Trumana, wszedł w życie 3 kwietnia 1948 r. Jego realizacja trwała 4 lata, podczas których USA przekazały ok. 13 mld dolarów do Europy.

Plan Marshalla - założenia i efekty

Plan Marshalla miał na celu odbudowę gospodarki krajów Europy po II wojnie światowej. Stany Zjednoczone udzieliły finansowej pomocy w postaci bezzwrotnych pożyczek oraz pożyczek niskooprocentowanych. Największe wsparcie otrzymały kraje najbardziej uprzemysłowione. Co prawda nie wywarł ogromnego wpływu na rozwój gospodarczy regionu, ale przyczynił się do integracji europejskiej.

W roku 1948 szesnaście krajów Europy Zachodniej utworzyło OEEC - Europejską Organizację Współpracy Gospodarczej (ang. Organization for European Economic Co-operation). Miała ona na celu koordynacje działań związanych z pomocą udzieloną przez Stany Zjednoczone w ramach planu Marshalla.

Zadaniem OEEC było także ułatwienie wymiany handlowej pomiędzy krajami członkowskimi. W roku 1961 OEEC przekształciła się w OECD - Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju.