Cichociemni to żołnierze Polskich Sił Zbrojnych, którzy podczas II wojny światowej byli transportowani na teren Polski, aby prowadzić akcje przeciwko okupantowi oraz organizować ruch oporu.

 Początek organizacji cichociemnych miał miejsce po klęsce we Francji, kiedy polscy żołnierze przedostali się do Anglii, gdzie zadeklarowali dalszą walkę. Pracami nad organizacją cichociemnych zajęli się kapitanowie: Jan Górski i Maciej Kalankiewicz, którzy od grudnia 1939 r. podjęli starania o przeprowadzenie szkoleń desantowych dla ochotników. 

Dopiero 20 września 1940 r. Naczelny Wódz podjął decyzję o formowaniu polskiej jednostki spadochronowej w Anglii oraz o konieczności podjęcia lotów do Polski. Od października 1940 r. podjął działalność wydział studiów i szkolenia wojsk spadochronowych, a M. Kalenkiewicz zorganizował pierwszy kurs spadochronowy. Rozpoczęto werbunek cichociemnych.

Szkolenia cichociemnych nie były jednolite. Obowiązkowe były: kurs spadochronowy i odprawowy, natomiast pozostałe elementy szkoleni ustalane były indywidualnie, w zależności od planowanego przebiegu późniejszej misji cichociemnych.

Pierwszy zrzut cichociemnych odbył się w nocy z 15 na 16 lutego 1941 r. w Dębowcu, w powiecie cieszyńskim. Zrzutów dokonywano od jesieni do wiosny, głownie w okolicach Warszawy i na Kielecczyźnie. Ostatniego zrzutu dokonano 27 grudnia 1944 r.

Ogółem przysięgę cichociemnych złożyło 316 osób.