Według współczesnej dydaktyki historii źródłem historycznym jest wszystko to, co daje historykowi możliwość czerpania informacji na temat wydarzeń, które miały miejsce w przeszłości. Wszystkie zachowane ślady przeszłości mogą okazać się istotnym źródłem wiedzy. Źródła historyczne dzielimy na określone typy i rodzaje. Najczęstszy podział, uwzględniający potrzeby dydaktyki historii, to podział na źródła pisane oraz niepisane.

Historyczne źródła pisane dzielimy na:

- aktowe;

- opisowe;

Źródłami aktowymi są:

  • międzynarodowe traktaty (porozumienia, umowy, deklaracje, dokumenty dotyczące pokoju bądź rozejmu, konwencje, rezolucje, itp.);
  • konstytucje;
  • zbiory dotyczące różnego rodzaju praw (kodeksy, dekrety, statuty, kapitularze);
  • dokumenty parlamentarne (ustawy sejmowe, uchwały, nowelizacje, petycje i oświadczenia parlamentarne)
  • rozporządzenia władz (zarządzenia, przywileje, manifesty, uniwersały, obwieszczenia, ukazy i inne)
  • statuty i programy partyjne;
  • akta policyjne i sądowe (wyroki, raporty, meldunki, akta spraw, zawiadomienia itp.)

Do źródeł opisowych zalicza się:

  • historiografię (kroniki, żywoty, roczniki, traktaty, dzieła historyczne itp.)
  • memuarystykę (pamiętniki, diariusze, dzienniki, dzienniki podróży, wspomnienia itp.)
  • epistolografię (wszelkiego rodzaju korespondencja - prywatna, rodzinna, służbowa, tajna, propagandowa itp.)
  • prasę
  • statystykę
  • literaturę
  • kartografię (mapy, plany krajów miast, wsi, dzielnic, szkice sytuacyjne, przestrzenne układy miast, plany dotyczące bitew i wojskowych operacji itp.)
  • inne (wszelkie materiały pisane, pochodzące z danego okresu, np. bilety, zaproszenia, druki, nekrologi, itp.)

Źródłami niepisanymi wszelkie wytwory człowieka, powstałe w przeszłości, które nie mają formy opisowej. Należy do nich zaliczyć:

  • wytwory ikonograficzne (obrazy, grafiki, ilustracje, ryciny, rzeźby itp.);
  • zabytki architektury (budynki użytkowe, mieszkalne, budowle sakralne itp.);
  • przedmioty powszechnego użytku (przedmioty stanowiące wyposażenie mieszkań, naczynia itp.);
  • materiały filatelistyczne i numizmatyczne;
  • militaria;
  • narzędzia;
  • fotografie, filmy i nagrania dźwiękowe (reportaże i kroniki filmowe, fotografie, negatywy, nagrania audycji radiowych i telewizyjnych)

Często dane źródło możemy zakwalifikować do więcej niż tylko jednej kategorii. Na przykład list z minionej epoki zaliczymy do źródeł pisanych, gdy przedmiotem naszych badań będzie jego treść. Natomiast badając papeterię, układ graficzny itp., potraktujemy to samo źródło jako niepisane. Innym przykładem może być zabytkowa książka, którą ze względu na zawartość treściową można zakwalifikować do materiałów pisanych, jednak rozpatrywana pod kątem jakości papieru, czcionek czy formatu, staje się źródłem niepisanym.]