Tworzywa sztuczne to materiały, zbudowane z polimerów syntetycznych. Tworzywa sztuczne pełnie wiele bardzo istotnych funkcji. Są na szeroką skalę wykorzystywane. Mogą zastępować takie materiały jak: drewno, metal, ceramika, kauczuk naturalny oraz gutaperka Mogą także stanowić zupełnie nowe materiały, mniemających żadnych naturalnych odpowiedników.

Tworzywa sztuczne możemy podzielić ze względu na sposób zachowania w wyniku ogrzewania. Wyróżniamy:

- tworzywa sztuczne termoplastyczne, czyli poli(chlorek winylu), polietylen polistyren, po ogrzaniu miękną, zaś po oziębieniu ulegają stwardnieniu.

- tworzywa sztuczne chemoutwardzalne (duroplasty). Są twarde, trudnotopliwe o wysokiej odporności mechanicznej. Mogą służyć jako materiały konstrukcyjne (sztuczne metale).

Polietylen (PE) jest substancją woskowatą, giętką w dotyku. Temperatura topnienia ma wartość 6000C. Ponadto polietylen jest biały, przezroczysty, łatwo zmienia barwę w wyniku dodania odpowiedniego pigmentu. Traci elastyczność w wyniku działania światła słonecznego oraz wilgoci. Wyróżniamy następujące rodzaje polietylenów:

- PE (zwykły polietylen);

- LPDE (polietylen o niskiej gęstości jest uzależniony od mechanizmu uzyskiwania);

- HDPE (polietylen o wysokiej gęstości jest uzależniony od mechanizmu uzyskiwania).

Otrzymujemy polietylen w wyniku polimeryzację etylenu.

Polietylen to tworzywo będące doskonałym dielektrykiem, charakteryzujące się znaczną elastycznością, dobrymi właściwościami mechanicznymi, duża odpornością na działanie zasad, kwasów, soli.

Polietylen wykorzystywany jest w produkcji: folii, kabli, płyt, rur, zabawek, sprzętu wykorzystywanego w gospodarstwie domowym, ale także wykorzystywany jest w procesie powlekania papieru.

Polipropylen (PP) jest otrzymywany w wyniku polimeryzacji propanu. Jest substancją lżejszą od polietylenu. Wykazuje wyższą temperaturę topnienia oraz większą wytrzymałość. Stosowany jest w procesach produkcyjnych folii wykładzin oraz rur. Właściwości polipropylenu zależą ciężaru cząsteczkowego, metod otrzymywania, stopnia polidyspersji oraz krystaliczności i faktyczności. Charakteryzuje się wyższą temperatura topnienia i wrzenia, mniejszą odpornością na niską temperaturę oraz odpornością na proces utleniania niż polietylen. Jest niepolarny. Wykazuje dosyć dobra odporność na kwasy (pomijając kwasy utleniające), zasady, alkohole oraz różnego rodzaju rozpuszczalniki. Nie wykazuje odporności w stosunku do węglowodorów aromatycznych, może rozpuścić się w ciepłym ksylenie.

Wyróżniamy trzy odmiany różniące się budową przestrzenną:

a) polipropylen izotaktyczny;

b) polipropylen syndiotaktyczny;

c) polipropylen taktyczny.

Polistyren to tworzywo dosyć twarde, bezbarwne oraz kruche, charakteryzujące się niską temperaturą topnienia. Otrzymujemy z niego styropian- bardzo lekkie tworzywo izolacyjne. Polistyren jest także wykorzystywany w produkcji pojemników, zabawek, opakowań, sztucznej biżuterii, szczoteczek do zębów, pudełek do płyt CD. Polistyren charakteryzuje się kruchością i małym przewodnictwem cieplnym. Polistyren jest wykorzystywany do produkcji materiałów elektroizolacyjnych, części lodówek, naczyń, pojemników, zabawek, galanterii.

Polichlorek winylu, w skrócie PCW lub PVC jest tworzywem sztucznym. Jego monomerem jest chlorek winylu o wzorze -CH2-CHCl-. Jeden z najważniejszych oraz wytwarzanych w największych ilościach termoplastów. Wykorzystanie polichlorku winylu:

- branża budownicza (płytki oraz wykładziny, rury, kształtki);

- branża elektro oraz radiotechniczna;

- produkcja celulozy oraz papieru;

- produkcja elastomerów oraz włókien;

- produkcja odzieży oraz obuwia;

- produkcja opakowań;

- w energetyce, jako materiał elektroizolacyjny;

- w medycynie, jako dreny, sondy, cewniki, strzykawki;

- pokrywanie boisk piłki siatkowej, koszykowej, ręcznej.

Właściwości polichlorku winylu zależą od metod oraz warunków otrzymywania.

Polichlorek winylu możemy podzielić na:

- polichlorek winylu twardy, czyli winidur (5% zmiękczacza);

- polichlorek winylu miękki, czyli igelit lub skaj (50% zmiękczacza).

Polichlorek winylu twardy jest obrabiany mechanicznie. W czasie obróbki wydzielają się pewne ilości chlorowodoru, które mogą powodować korozję narzędzi. Polichlorek winylu twardy może być wykorzystany w produkcji rur wykorzystywanych w przemyśle chemicznym, przewodach wodociągowych, kanalizacyjnych, przyborach kreślarskie, opakowaniach, instalacjach wentylacyjnych, pompach, zbiornikach. Polichlorek winylu miękki może być wykorzystany w produkcji węży ogrodniczych, do przemysłu chemicznego oraz do izolacji elektrycznej, do różnego rodzaju okładzin, uszczelek, płyt dachowych, folii, sztucznej skóry.

Poliamidy (nylony) są to substancje krystaliczne, bezbarwne, ulęgają łatwo zabarwieniu. Zawierają w swojej budowie ugrupowanie -CO - NH -. Poliamidy typowe polimery krystaliczne. Dają się łatwo barwić, trudno się ścierają, są wytrzymałe mechanicznie. Mogą ulec wydłużeniu nawet o 50% nim ulegną zerwaniu. Zaleta tych związków jest to, że dosyć łatwo mogą ulec obróbce mechanicznej. Wszystkie poliamidy to termoplasty. Charakteryzują się wysoką temperatura topnienia. Poliamidy wykazują odporność na działanie rozpuszczalników organicznych, tj.: węglowodorów, chloroformu, alkoholi, ketonów, eterów, estrów. Poliamidy nie wykazują odporności na zasad oraz kwasów.

Teflon (politetrafluoroetylen)- to tworzywo odporne na spalanie i bardzo wytrzymałe. Nie jest w stanie przewodzić prądu elektrycznego, charakteryzuje się małym współczynnikiem tarcia. Wykorzystywany jest w procesie wyrobu łożysk, armatury, przewodów, uszczelek, naczyń kuchennych.

Kauczuk syntetyczny jest otrzymywany w wyniku polimeryzacji lub kopolimeryzacji związków organicznych zawierających w układzie sprzężonym wiązanie podwójne. Ten rodzaj kauczuku to podstawowy składnik gumy, która powstaje w wyniku wulkanizacji.

Szkło organiczne (Plexiglas) to przezroczysty materiał. Łatwo się formuje. Wykazuje odporność na działanie kwasów oraz zasad, benzyny i terpentyny. Stosowany do wyrobu: szyb, soczewek, szkieł, reflektorów.