Polichlorek winylu, w skrócie PCW lub PVC jest tworzywem sztucznym. Jego monomerem jest chlorek winylu o wzorze -CH2-CHCl-. Jeden z najważniejszych oraz wytwarzanych w największych ilościach termoplastów. Produkcja światowa pod koniec XX wieku wyniosła 30 milionów ton na rok.

Wykorzystanie polichlorku winylu:

- branża budownicza (płytki oraz wykładziny, rury, kształtki);

- branża elektro oraz radiotechniczna;

- produkcja celulozy oraz papieru;

- produkcja elastomerów oraz włókien;

- produkcja odzieży oraz obuwia;

- produkcja opakowań;

- w energetyce, jako materiał elektroizolacyjny;

- w medycynie, jako dreny, sondy, cewniki, strzykawki;

- pokrywanie boisk piłki siatkowej, koszykowej, ręcznej.

Sposoby wytwarzanie polichlorku winylu:

1. Metoda chlorowodorowania acetylenu przy użyciu HCl

2. Metoda zbilansowania chlorowania etylenu oraz acetylenu;

3. Metoda zbilansowania chlorowania oraz oksychlorowania etylenu;

Metoda pierwsza jest najbardziej popularna.

Stopień polimeryzacji oraz ciężar cząsteczkowy polichlorku winylu zależy od:

- stężenia inicjatora;

- temperatury reakcji;

- metody polimeryzacji.

Ma miejsce zależność: Im wyższa jest temperatura tym mniejszy jest ciężar cząsteczkowy.

Przemysłowe metody otrzymywania polichlorku winylu:

 - w masie;

- w suspensji;

- w emulsji;

- strąceniowa;

- rozpuszczalnikowa.

Podczas przeprowadzania procesu polimeryzacji niekorzystny wpływ na niego ma obecność tlenu, czystość chlorku winylu (monomeru) oraz odprowadzanie ciepła.

Właściwości polichlorku winylu zależą od metod oraz warunków otrzymywania.

Podstawowe właściwości polichlorku winylu:

- termoplastyczna biała substancja o konsystencji proszku i gęstości 1,35-1,46 g/m3;

- substancja o ciężarze cząsteczkowym wynoszącym 30 - 150 tys. g/mol;

- substancja o małym udziale fazy krystalicznej;

- substancja o temperaturze zeszklenia równej 80°C, zaś temperaturze mięknienia równej 145-170°C;

- substancja o wysokiej sztywności i dobrych właściwościach wytrzymałościowych;

- substancja nierozpuszczalna w wielu niepolarnych rozpuszczalnikach;

- substancja odporna na działanie wody oraz stężonych, ale i także rozcieńczonych kwasów i zasad, olejów mineralnych;

- substancja o niskiej temperaturze rozkładu wynoszącej 140-170°C;

- substancja o małej odporności na działanie promieni słonecznych;

- substancja o wysokiej sztywności.