Mieszanina jednorodna- to układ składający się wielu składników. Poszczególne składniki tworzą jedną fazę  np. mieszanina cieczy.

Mieszaniny niejednorodna-- to układ składający się z wielu składników. Poszczególne składniki tworzą odmienne fazy np. mieszanina piasku, lodu oraz soli.

Substancja prosta- to sposób występowania określonego indywiduum chemicznego w wolnym stanie. Niektóre pierwiastki występują w kilku formach. W przypadku tych pierwiastków mówimy, że występują w kilku formach. Za przykład może przysłużyć węgiel, który występuje pod postacią diamentu, grafitu, fullerenu, nanorurki. Inny powszechny pierwiastek-tlen występuje pod postacią dwu- oraz trójatomowej cząsteczki.

Izotopy- to nuklidy charakteryzujące się taką samą liczbą atomową, jednakże różniące się liczbami masowymi. W skład ich jąder wchodzi taka sama liczba protonów, lecz inna liczba neutronów. W przyrodzie mamy do czynienia z mieszaninami izotopów. Jeśli mamy do czynienia z mieszaniną izotopów naturalnych, to średni skład takiej mieszaniny ma wartość stałą w skorupie ziemskiej. Aby obliczyć masę atomową pierwiastka, potrzebna jest średnia, która bierze pod uwagę zawartość wchodzących w skład mieszaniny określonych składników. Jest to tak zwana średnia ważona. Dla przykładu weźmy miedź. Pierwiastek ten to mieszanina izotopów 65/29 Cu oraz 63/29 Cu. Zawartość tych izotopów w mieszaninie ma wartość odpowiednio 31,1 %  oraz 68,9 %. Przystępując do obliczeń uzyskamy średnią masę atomową Cu:

68,9 x 63 + 31,1 x 65 / 100 = 63,6 u.

Naturalne izotopy występujące w przyrodzie to izotopy trwałe. Izotopy trwałe charakteryzują się tym, że posiadają jądra atomowe, które nie ulegają samorzutnemu rozkładowi radioaktywnemu. Izotopy otrzymujemy w czasie reakcji zachodzących w jądrach atomowych, ewentualnie są oddzielane z naturalnych mieszanin Zawartość procentowa izotopów radioaktywnych jest wykorzystywana w datowaniu promieniotwórczym substancji organicznej oraz wielu minerałów. Często stosowane jest tzw. podstawianie izotopowe. Polega ono na tym, że wzbogacane są substancje chemiczne tylko w jeden trwały izotop lub radioaktywny. Ta metoda jest wykorzystywana jest do przeprowadzania doświadczeń mających na celu zbadania procesów biochemicznych, które mogą zachodzić w organizmach żywych, ale także podstawianie izotopowe służy do diagnozowania różnych chorób oraz wykorzystywane jest w terapiach.

Odmiany polimorficzna- to struktury różniące się wewnętrzną postacią molekularną oraz rodzajem struktury kryształów.

Granit- to skała magmowa i głębinowa. Często występująca i mające szerokie zastosowanie w branży budowlanej. W jej skład wchodzą głównie takie składniki jak: ortoklaz, kwarc, glinokrzemiany oraz łyszczyki.

Kalcyt- znany minerał o wzorze CaCO3 (węglan wapnia). Nazywany jest także szpatem wapiennym. Powstaje w wodnych składnikach ze szkieletów organizmów. Z niego można wyrabiać transparentne kryształy, które dają podwójne obrazy obserwowanych przez nie obiektów.

Deuter, czyli deuteron, to izotop wodoru. Jego liczba masowa wynosi 2. Symbol D. W skład wodoru naturalnego wchodzi około 0,015 % deuteru. Deuterony, czyli jądra deuteru mają tylko jeden, w przeciwieństwie do zwykłego wodoru, który zawiera tylko jeden proton. Jesteśmy wstanie uzyskać z mieszaniny naturalnych izotopów wodoru. Mamy do czynienia bowiem z dużym stosunkiem mas molowych: masa wodoru zwykłego do masy deuteru wynosi 1:2. Duże różnice w masach powodują dostrzegalne różnice w szybkości procesów chemicznych zachodzących przy udziale wodoru zwykłego oraz deuteru Jest to tzw. efekt izotopowy kinetyczny. Substancje, które zawierają w swojej budowie atomy wodoru, które można wymienić na atomy deuteru, mogą odegrać istotna rolę w czasie przeprowadzania badań skomplikowanych reakcji chemicznych. Deuter w ciekłych związkach (D2O, CDCl3, CD3OD oraz C6D6) może być wykorzystywany jako dobry rozpuszczalnik w czasie stosowania pomiarów spektroskopowych, szczególnie jest niezastąpiony w czasie stosowania metody NMR- spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego.

Ciężka woda to woda, w której normalne atomy wodoru zostały zastąpione atomami deuteru. Ciężka woda jest stosowana w procesach produkcyjnych bom jądrowych.

Brązy- to stopy cyny oraz miedzi. Stosunek zawartości miedzi do cyny waha się w granicach 4:1 - 9 : 1. Brązy były już znane i stosowane w czasach starożytnych. Produkty z brązu cechuje wysoka temperatura temperatury topnienia, która ma wartość 900 - 10000C. Współcześnie stosowane brązy obok miedzi dodatki innych metali, np. ołowiu oraz cynku, ale także fosforu- mamy wówczas do czynienia zwiększającego brązami fosforowymi. Współczesne brązy wykazują większą twardość. Stopy te mogą być stosowane w: biciu monet, procesie wyrobu dzwonów, produkcji maszyn w sproszkowanym stanie oraz jako farby. Występują brązy glinowe, które charakteryzują się złotą barwą, ciągliwością oraz elastycznością. Są to stopy miedzi oraz glinu. Zawartość glinu może wynosić 2-20%. Stopy te nie zawierają cyny.

Aragonit- to jedna z odmian polimorficznych węglanu wapnia. Charakteryzuje się strukturą rombową. Prawie w ogóle nie występują zgromadzenia przypominające kształt kulisty. Ta odmiana CaCO3 występuje w wapiennych szkieletach organizmów zwierzęcych (w skład muszli mięczaków w 90% wchodzi  aragonit.

Mosiądz- to stop cynku z miedzią. Zawartość cynku wynosi około 10-45 %. Dosyć często stosowane dodatki: żelazo, ołów oraz glin. Stopy te charakteryzują się dużą odpornością na korozje. Nie występują żadne problemy w czasie ich obrabiania. Wykazują bardzo dobre właściwości mechaniczne. Są stosowane w procesach produkcyjnych rur, maszyn, śrub oraz różnych przyrządów.

Prot- to najbardziej rozpowszechniony izotop wodoru. W skład jego jądra wchodzi tylko jeden proton. W atomie występuje także jeden elektron.

Woda utleniona- to wodny roztwór nadtlenku wodoru z zawartością około 3 % H2O. Ma zastosowanie w branży kosmetycznej oraz w celach dezynfekcyjnych. Perhydrolu to stężony roztwory wody utlenionej (około 30 %).

Piryt- to FeS2. Jest minerałem, w skład którego wchodzi grupa disulfolowe, czyli anion disiarczkowy. Jest znakomitym surowcem do uzyskiwania H2SO4, czyli kwasu siarkowego (VI)

Polimorficzne odmiany- to odmiany krystalograficzne jednego pierwiastka, ewentualnie związku chemicznego, w których mamy do czynienia z wykazującego polimorfizmem. Cecha charakterystyczna odmian polimorficznych jest to, że wykazują trwałość w określonych zakresach temperatur oraz ciśnienia. Minimalne przekroczenie wartości granicznych doprowadza do przemiany polimorficznej jednej odmiany w zupełnie inną. Przebieg przemiany może mieć charakter odwracalny lub biec tylko w jednym kierunku. Tego typu odmiany polimorficzne występują w: lodzie, siarce (rombowa, skośna), węglu (diament, grafit), węglanie wapnia (aragonit oraz kalcyt).

Grafit- to jedna z odmian alotropowych węgla. Minerał charakteryzujący się o barwą czarno-szarą oraz metalicznym połyskiem. Grafit nie należy do reaktywnych substancji. Jest dosyć miękki. Stosując skalę Mohsa uzyskamy wartość 1. Jest tłusty i śliski w dotyku. Występuje najczęściej pod postacią ziemistych lub ziarnistych zgromadzeń. Otrzymywany jest w podwyższonej temperaturze bez udziału tlenu. Odmiana ta wykazuje dobrą przewodność elektryczną, ale także przewodność cieplną. Cecha grafitu jest łupliwość oraz nierozpuszczalność. Grafit w stanie czystym może krystalizować w heksagonalnym układzie. Jego sieć przestrzenna zawiera kilku równoległych warstw, które są połączone siłami Londona. Odległość pomiędzy nimi wynosi około 3,35A. Odległość pomiędzy atomami węgla w określonej warstwie ma wartość 1,42A. Jako minerał grafit występuje w środowisku naturalnym. Do celów przemysłowych grafit uzyskiwany jest w procesie ogrzewania antracytu. Ten rodzaj alotropowy węgla jest wykorzystywany w produkcji tygli ogniotrwałych, elektrod, ołówków, farb oraz smarów. Grafit znalazł także zastosowanie w reaktorach jądrowych, w których pręty grafitu pełnią funkcję moderatora.

CaCO3 (węglan wapnia)- to krystaliczna substancja o barwie białej. Wykazuje małą rozpuszczalność w wodzie. Rozpuszcza się w wodzie, która nasycona jest CO2 (dwutlenkiem węgla). Następnie przechodzi w wodorowęglan wapnia, ewentualnie w roztworze chlorku amonu może przejść CaCl2. W podwyższonej temperaturze, ale także w wyniku działania kwasów może ulec rozkładowi. Wydziela się wówczas dwutlenku węgla (CO2). W środowisku naturalnym występuje pod postacią następujących minerałów: kalcytu oraz aragonitu- są to podstawowe składniki marmuru, wapieni oraz kredy). Węglan wapnia może być stosowany w procesie produkcyjnym papieru, pasty do zębów, kitu, farb, wapna palonego, gumy, kredy, cementu i wielu innych produktów.

Autotrofizm-to jeden ze sposobów odżywiania się, który polega w głównej mierze na produkowaniu związków pochodzenia organicznego z pobieranych ze środowiska naturalnego związków pochodzenia nieorganicznego, takich jak: CO2, H2O oraz sole mineralne. Związki te pod wpływem wielu przemian mogą ulec  różnym skomplikowanym przemianom biochemicznym. Pod wpływem energii przekształcają się w wysokoenergetyczne substancje organiczne. Wykazują energochłonność. W przypadku takich reakcji syntez, głównymi źródłami energii są:

- energia świetlna, w takich przypadkach mamy do czynienia z procesem nazywanym fotoautotrofizmem;

- energia chemiczna, w tym przypadku energia jest uzyskiwana w czasie zachodzących procesów utleniania. Reakcji tej ulegają  proste związki chemiczne (H2O, H2, CO). W takich przypadkach mamy do czynienia z procesem nazywanym chemoautotrofizmem.

Podstawowy sens obu zachodzących procesów anabolicznych jest identyczny. Różnice występują tylko w źródłach energii niezbędnej do zachodzenia przemian.