odmiana dramatu nowoczesnego, uprawiana w ramach teatru absurdu. Cechuje ją: zanik tradycyjnej akcji, sprowadzonej do ciągu luźnych, bezsensownych scen, w których działania postaci pozbawione są motywacji psychologicznej. Dramat ten posługuje się groteską, parodią, pure nonsensem, wyszydzając szablony językowe i konwencjonalne formy literackie. Prekursorami gatunku byli twórcy francuscy końca XIX w.: A. Jarry (Ubu Król) i G. Apollinaire (Cycki Tejrezjasza). Do przedstawicieli gatunku w XX w. należą: S. Beckett (Czekając na Godota), E. Ionesco (Łysa śpiewaczka), J. Genet (Balkon, Murzyni), a w Polsce: S. I. Witkiewicz (Szewcy), W. Gombrowicz (Operetka), S. Mrożek (Tango), T. Różewicz (Kartoteka).
Potrzebujesz pomocy?
Już uciekasz?
Nie znalazłeś tego, czego szukasz na Bryku?
Jest tutaj pełno osób, które moga Ci pomóc!
Zadaj pytanie i otrzymaj szybką odpowiedź.
