Arka Czasu - streszczenie krótkie
Akcja powieści toczy się w Warszawie podczas II wojny światowej, głównie w getcie warszawskim. Jej bohaterem jest dziesięcioletni Rafał Grzywiński, który mieszka z dziadkiem, dawnym skrzypkiem filharmonii, utrzymującym się teraz z grania w lokalach i na ulicach. Chłopiec nie chodzi do szkoły, uczy się w domu, a jego jedyną rozrywką są wizyty w bibliotece. Tam poznaje Jankę, młodą bibliotekarkę, która poleca mu książkę „Wehikuł czasu” H. G. Wellsa. Lektura staje się dla Rafała źródłem nadziei i wyobraźni. Chłopiec zaczyna marzyć o podróży w czasie, dzięki której mógłby zmienić bieg historii i zapobiec wojnie.
Życie w getcie jest coraz trudniejsze. Rafał i dziadek muszą opuścić mieszkanie przy Siennej i przenieść się na ulicę Chłodną. Tam chłopiec poznaje dziewczynkę Lidkę, z którą bawi się i rozmawia o książkach. Wkrótce jednak rodzina Lidki znika, jak wielu innych mieszkańców getta. Dziadek coraz bardziej martwi się o bezpieczeństwo wnuka i postanawia zorganizować dla niego ucieczkę na aryjską stronę. Pomaga mu w tym Janka oraz kobieta o imieniu Stella, która ma odprowadzić Rafała do gospodarstwa w Gocławiu. Za możliwość ucieczki dziadek płaci swoimi skrzypcami.
Rafał wyrusza ze Stellą nocą. Udaje im się przejść przez Biuro Pracy i opuścić getto. Dla bezpieczeństwa chłopiec przyjmuje nowe nazwisko – Rafał Mortyś. Po drodze widzą grozę okupowanej Warszawy, a Stella musi wymyślać coraz to nowe preteksty, by nie wzbudzać podejrzeń. Wreszcie docierają nad Wisłę, lecz w Gocławiu, gdzie mieli znaleźć schronienie, dochodzi do niemieckiej obławy. Stella decyduje się ukryć chłopca w opuszczonym warszawskim zoo, gdzie zostawia mu jedzenie i obiecuje wrócić.
W zoo Rafał znajduje schronienie w piwniczce dawnego wybiegu dla zebr. Pewnego dnia odkrywa w pobliżu dziwną maszynę przypominającą wehikuł czasu i, uciekając przed esesmanami, przypadkiem ją uruchamia. Wznosi się w powietrze i przenosi do roku 2013. Tam trafia do oceanarium i spotyka dziewczynkę Asię Polisiuk, która nie rozumie, czym było getto i wojna. Zszokowany Rafał uświadamia sobie, jak bardzo zmienił się świat. Gdy próbuje wrócić do zoo, zostaje potrącony przez samochód, a jego świadomość pogrąża się w ciemności.
Po odzyskaniu przytomności Rafał znów znajduje się w zoo w czasie wojny. Okazuje się, że został uratowany przez Lidkę i Emka, dwoje dzieci, które także ukrywają się na terenie ogrodu. Razem z nimi przebywają jeszcze resztki zwierząt, m.in. szop pracz Miksiu. Dzieci zdobywają jedzenie na działkach, uczą się przetrwania i wspierają nawzajem. Z czasem Emek zaczyna budować łódź, czyli arkę, która ma im umożliwić ucieczkę Wisłą do Torunia, gdzie mieszka jego ciotka.
Gdy plan jest gotowy, Rafał postanawia jeszcze raz odszukać dziadka w getcie. Przedostaje się tam, ale odnajduje tylko ruiny i pustkę. W końcu wraca do zoo, gdzie Emek i Lidka przygotowują się do odpłynięcia. Po zmroku wodują arkę, zabierając ze sobą zwierzęta. Nagle zjawiają się esesmani i otwierają ogień. Rafał popycha łódź, by przyjaciele mogli odpłynąć, lecz sam zostaje postrzelony w ramię i wpada do rzeki.
W wodzie ukazuje mu się Podróżnik z książki Wellsa, który tłumaczy, że przeszłości nie da się zmienić, można jedynie wpływać na przyszłość. Chwilę później Rafała znajduje Janka z biblioteki i zabiera go do starszej kobiety, gdzie chłopiec dochodzi do siebie.
Po wojnie Rafał mieszka u staruszki na Grochowskiej, a wkrótce odnajdują go dziadek i rodzice. Po latach dowiaduje się, że Lidka i Emek przeżyli, a ich arka dopłynęła do Jabłonny, gdzie pomogli im flisacy. W ostatniej scenie dorosły Rafał odwiedza zoo razem z Lidką i ich wnuczką Asią. Widziany z daleka rudy chłopiec przywołuje wspomnienia dawnych czasów. Rafał mówi wtedy cicho: „Tak właśnie miało być”.
