Różnorodność form komunikowania się, jakie udostępnia sieć Internet oraz istniejące sposoby partycypacji obecne w życiu politycznym powodują, iż cyberdemokracja jest zjawiskiem bardzo niejednorodnym i złożonym. Zostały więc podjęte próby opisu oraz sklasyfikowania modeli komunikacyjnych i zachowań, które odnosiłyby się do pojęcia "demokracja elektroniczna". Naturalnie w sposób automatyczny pojawia się konieczność definicji właściwych kategorii mających pomóc w rozróżnianiu poszczególnych jej rodzajów. Taką propozycję stanowi typologia sformułowana przez Martina Hagena. Zasugerował on by dokonać rozróżnienia między czterema wymiarami partycypacji obecnymi w życiu politycznym. Pierwszym wymiarem jest poszukiwanie informacji oraz "trzymanie ręki na pulsie", tak jak w zbudowanej przez Tomasa Jeffersona koncepcji idealnego obywatela, gdzie podstawowym założeniem był fakt "bycia poinformowanym". Drugi wymiar partycypacji w życiu politycznym stanowi aktywna debata polityczna z rodziną, przyjaciółmi, sąsiadami itp. Trzecim jest głosowanie, które w ogólnym mniemaniu stanowi centralny koncept demokracji i najważniejszy wymiar aktywności politycznej, więc kiedy mowa jest o odmowie uczestniczenia w życiu politycznym, zwykle odnosi się to do odmowy uczestnictwa w wyborach. Czwarty wymiar stanowi aktywność polityczna, które pod określonymi względami jest równie istotna dla działania systemów demokratycznych co głosowanie. Przykładem takiej aktywności politycznej są aktywiści działający na rzecz kampanii politycznych, organizujący spotkania partyjne, promujący inicjatywę obywatelską, itd. W oparciu o te kategorie Hagen zasugerował dokonanie rozróżnienia między trzy główne koncepty demokracji elektronicznej: cyberdemokrację, teledemokrację oraz elektroniczną demokratyzację. Różnią się one w swych założeniach normatywnych, które dotyczą przyjęcia bezpośrednich lub reprezentatywnych form rządzenia oraz wyboru między pasywną i aktywną rolą zwykłego obywatela w życiu społeczeństwa demokratycznego. Idee te łączy natomiast wiara, że wartości, jakie posiadają nowe media, jak interaktywność, szybka transmisja danych, możliwość globalnej komunikacji, nowe możliwości kontrolowania przez użytkownika czy zasobność w informacje, mogą pozytywnie przyczynić się dla politycznego systemu demokratycznego. Podstawowym celem propagatorów haseł elektronicznej demokracji jest zwiększenie zakresu partycypacji politycznej. Szczególnie widoczne to jest w przypadku teledemokracji, która jest najstarszą formą demokracji elektronicznej. Definicja ta, stworzona w latach 70-tych XX wieku została szeroko przedyskutowana i skrytykowana w kolejnym dziesięcioleciu. Trudno jest wskazać twórcę tego terminu, lecz był on stosowany już przez Teda Beckera, prowadzącego w latach 70-tych eksperymenty z wykorzystaniem telewizji kablowej do głosowania. Teledemokracja dąży do ustanowienia większej ilości form demokracji bezpośredniej i zatrudnienia w tej służbie nowych technologie komunikacyjnych. Tak jak teledemokracja rozwinęła się w reakcji na zaistnienie telewizji kablowej, tak cyberdemokracja stanowi odpowiedź na pojawienie się sieci komputerowych. Bezpośredni wpływ na cyberdemokrację miały doświadczenia z lat 70-tych. Pomysł cyberdemokracji zrodził się w bardzo dziwnej miksturze na którą złożyły się kultury hipisów oraz "yuppies", które stworzyły tzw. "wirtualną klasę społeczną", która żyła i pracowała między Uniwersytetem Stanford a Krzemową Doliną. Podczas, gdy cyberdemokracja oraz teledemokracja nawołują do zbudowania bardziej bezpośrednich sposobów sprawowania władzy, to cyberdemokracja podkreśla również pozostałe elementy partycypacji w życiu politycznym. Najważniejszymi dla cyberdemokracji są dyskusja oraz aktywność polityczna, stanowiące społeczne formy uczestniczenia w życiu politycznym. Podstawowym zagadnieniem jest stworzenie zwykłych lub wirtualnych grup społecznych, które stanowią kontrę dla zcentralizowanej formy sprawowania władzy. Elektroniczna demokratyzacja w przeciwieństwie do dwóch pozostałych koncepcji nie ustanawia bezpośrednich form demokracji, ale udoskonala i rozwija już istniejące rodzaje demokracji reprezentatywnej. Głównym jej celem jest usprawnianie pierwszego aspektu partycypowania w życiu politycznym, czyli zwiększenia ilości kanałów informacyjnych. Elektroniczna demokratyzacja definiowana jest jako usprawnienie już przygotowanej demokracji w celu zainicjowania współpracy z nowymi technologiami komunikacyjnymi, tak by zwiększać siłę polityczną jednostek, których rola w istotnych procesach politycznych jest zazwyczaj mniejsza.