Friedrich Schiller w swoim dziele pt. „Oda do Radości“ nawiązał do tradycji antycznych, łącząc je z cechami charakterystycznymi dla utworów preromantycznych.

„Oda do Radości” jest utworem pochwalnym. Tytuł mówi, że w utworze chwalone jest uczucie, jakim jest radość. Sięgnięcie do sfery uczuciowej jest cechą nieodzowną romantyzmu. W pierwszej strofie widać kolejne nawiązanie do antyku o czym świadczą słowa: „O Radości, iskro bogów / kwiecie elizejskich cór”. Strofa ta rozpoczyna się apostrofą do radości. Utwór ten w drugiej strofie nawiązuje do idei braterstwa, które było jednym z haseł rewolucji francuskiej, o czym mówią nam słowa: „Wszyscy ludzie będą braćmi / tam gdzie twój przemówi głos:. Schiller zaznacza także, że radość można odnaleźć wszędzie, i ze jest dostępna dla wszystkich. Mówi nam o tym strofa siódma: „Ona w sercu, w zbożu, w śpiewie, / ona w splocie ludzkich rąk, / z niej najlichszy robak czerpie”. Kolejnym uczuciem pojawiającym się w utworze jest miłość. Uczucie to towarzyszy radości, jest jej uzupełnieniem. Miłość jest emocją, która zamyka cały utwór.

Utwór Friedricha Schillera jest pochwałą radości. Znajdują się w nim nawiązania do antyku, ale mimo to dominują cechy romantyczne tj. nawiązania do natury, czy sfera uczuć. Oda do radości jest aktualnie hymnem Unii Europejskiej. Wg mnie głównym powodem, dla którego utwór ten jest hymnem europejskim jest zawarta w nim idea braterstwa, gdyż Unia Europejska dąży do ujednolicenia Europy. Myślę, że w tym kontekście najważniejsza jest strofa druga: „Jasność twoja wszystko zaćmi, / złączy co rozdzielił los. / Wszyscy ludzie będą braćmi / tam, gdzie twój przemówi glos”.