Molier stał się w kulturze europejskiej symbolem komedii. Większość jego dzieł do dziś wystawianych jest z wielką ochotą, historie w nich zawarte cieszą się nieprzemijającą popularnością i miłością widzów. Molier stworzył nowy gatunek komedii, nową wartość wśród gatunków dramatycznych, stąd jej ogólny schemat, typ dramatu nazwano od jego imienia- komedią molierowską. Typ molierowskiej dramaturgii tworzą komedie charakterów, tzn., że przeważa w nich komizm postaci- groteskowych, z wyolbrzymionymi cechami, rysowanych grubą kreską reprezentantów pewnych ogólnych cech, zalet lub przywar. To bardziej ludzkie typy niż silnie zindywidualizowane postaci (wskazują na to same tytuły komedii: "Skąpiec", "Świętoszek"). Molier tworzył dramat mieszczański, z tej więc warstwy społecznej wywodzą się jego bohaterowie. Podobnie tematyka związana jest ze współczesnym autorowi życiem codziennym francuskiego miasta. Językowo komedie Moliera pisane są wartkim wierszem (rymy, mowa rytmiczna, wiązana), językiem lekkim i łatwym, odpowiednim do tematyki, charakteru utworu i kondycji występujących w nim postaci. Co ważne w przypadku komedii charakterów- język postaci również jest zróżnicowany, podkreślający jeszcze bardziej cechy uwypuklane przez zachowanie, imię, strój itd. Język staje się jednym z elementów charakterystyki bohatera dramatu.

Wybór typu komedii charakteru wynika także z celu, funkcji tych utworów, którą było wytykanie wad mieszczaństwa, typowych dla czasów Moliera, ale na dłuższą metę zupełnie uniwersalnych, takich jak głupota, obłuda, chciwość, dewocję, itd.

"Skąpiec" Moliera- treść i wymowa utworu.

Tytułowym skąpcem jest Harpagon- mieszczanin, wdowiec, ojciec Kleanta i Elizy. Bohater całą swoją uwagę i serce poświęca gromadzeniu majątku. Pieniądze są jedyną rzeczą na świecie, która potrafi go wzruszyć, i która potrafi wzbudzić w nim prawdziwą troskę. A właściwie obsesję. Harpagon wszystkich podejrzewa o zdradę i czyhanie na jego poukrywany po kątach majątek. Swoim dzieciom mówi, że nie ma na nic pieniędzy, sam chodzi w łatanym kaftanie, w takich samych ubraniach chodzi służba (podczas wizyty zaleca trzymanie się ścian pokoju, aby goście nie widzieli dziur w ubraniu podających do stołu). Chce pozbyć się kłopotu związanego z utrzymywaniem dzieci- skarbonek (Klenat lubi się dobrze ubrać-ale pieniądze na ubrania i rozrywki musi zdobywać sam, a i Eliza nie może chodzić nago, ale sprawa nie będzie taka prosta. Na przykład Elizie trzeba będzie dać posag). Harpagon nie wie jednak, że jego dzieci już wybrały sobie przyszłych towarzyszy życia. Niestety zarówno wybranka Kleanta jak i ukochany Elizy są ubogimi ludźmi, bez majątku, a takie mariaże z uwagi na poglądy Harpagona nie mogły dojść do skutku. Walery, chcąc codziennie widywać się z Elizą zatrudnia się nawet, nie odkrywając rzecz jasna prze Harpagonem swoich uczuć, w domu skąpca jako rządca, starając się pochlebstwami wkupić w łaski pracodawcy i ojca Elizy zarazem. Wybranką Kleanta jest śliczna Marianna- dziewczyna mieszkająca samotnie z niedomagającą matką, której Kleant stara się pomóc w trudnej sytuacji materialnej. Nie mogąc liczyć na pomoc ojca postanawia zapożyczyć się u lichwiarza. Okazuje się, że lichwiarzem jest jego własny ojciec, który przez tyle lat wytykał Kleantowi rozrzutność i kłuł w oczy własną skromnością i ubóstwem. Los sprawił, że Harpagon również zainteresowany jest Marianną, słysząc o jej skromności, niechęci do zbytku i wydawania pieniędzy. Opowieści miały go przygotować na informację o miłości Kleanta, ale Harpagon sam postanowił, nie wiedząc o planach syna, ożenić się z dziewczyną. Nie świadomy rzeczywistości informuje syna o swoim zainteresowaniu Marianną, ten, myśląc, że ojciec mówi o ślubie jego- Kleanta z dziewczyną nie posiada się ze szczęścia i gratuluje ojcu słusznego wyboru dziewczyny. Harpagon szuka także partii dla swojej córki. Postanawia wydać ją za starszego mężczyznę- Anzelma, który, sam wystarczająco zamożny zadeklarował, że nie będzie domagał się od Harpagona posagu córki. Dla Kleanta zaś wybrał niezbyt urodziwą i nie pierwszej młodości, ale za to zamożną wdówkę. Dziewczyna wpada w rozpacz, a Walery, nie chcąc zdradzić się przed pracodawcą, popiera jego plany wydania za mąż Elizy wbrew jej woli.

W międzyczasie Harpagon ustala z Frozyną- swatką zasady umowy małżeńskiej i wizyty Marianny w jego domu. Obiad wydany na tę okoliczność jest sposobnością do ukazania pełni skąpstwa bohatera- każe przygotować niewiele jedzenia, bardzo skromnego i jeszcze poleca służbie zbieranie resztek ze stołu, które przydadzą się na następny posiłek. Przybywa narzeczona i w synu swojego przyszłego męża poznaje ukochanego Kleanta. Kleant jest wściekły, pojąwszy prawdziwe plany matrymonialne ojca. Znając skąpstwo Harpagona ofiarowuje w jego imieniu dziewczynie drogi pierścień, aby rozwścieczyć starca. Harpagon uważnie obserwuje młodych i zaczyna rodzić się w nim podejrzenie co do wzajemnych uczuć obojga. Postanawia sprawdzić ten trop i podpuszcza Kleanta mówiąc mu, że Marianna jednak będzie dla niego. Chłopiec daje się złapać w pułapkę i Harpagon potwierdza swoje obawy. Harpagon jest wściekły na syna i wyrzuca go z domu. Kleant spotyka służącego- Strzałkę, który "znalazł" zakopaną w ogrodzie skąpca szkatułkę z pieniędzmi. Okradziony Harpagon, odkrywszy stratę jest na skraju załamania. Oskarża o kradzież wszystkich na około, służba przerzuca na siebie nawzajem podejrzenia. Jeden z podejrzanych wskazuje na Walerego. Ten, sprowadzony, nie rozumie, co się stało, i myśli, że wściekłość Harpagona spowodowana jest tym, że odkrył on jego miłość do Elizy. Przyznaje się zatem, myśląc, że to "kradzież" serca dziewczyny jest przewiną, o którą oskarża go skąpiec. Na scenie pojawia się Anzelm. Sytuacja zaczyna się wyjaśniać. Podczas przesłuchania okazuje się, ze Walery jest zaginionym synem Anzelma, który niegdyś przepadł wraz z matką i siostrą podczas katastrofy okrętu. Okazuje się też, że zaginioną siostrą Walerego jest nie kto inny, jak Marianna. Szczęśliwy ojciec, który odzyskał tym sposobem utraconą dawno rodzinę postanawia pomóc młodym. Skąpiec obiecuje oddać Mariannę Kleantowi w zamian za zwrot ukochanej szkatułki. Anzelm oferuje swoją pomoc finansową w organizowaniu podwójnego ślubu. Wszystko kończy się dobrze dla młodych, a Harpagon odzyskuje swój jedyny skarb- pieniądze.