Kongres wiedeński został zwołany dla uporządkowania Europy po wojnach napoleońskich. Miał za zadanie ustalić granice pokongresowej Europy oraz zminimalizować skutki napoleońskiej "choroby rewolucyjnej" - w miarę możliwości przywracając ład sprzed 1792 roku.

Najważniejszą rolę odegrało w nim pięć państw:

- Austria, reprezentowana przez Klemensa Metternicha

Prusy, reprezentowane przez Karal von Mardenberga

- Wielka Brytania, reprezentowana przez Robert Castlereagha

- Rosja (Karol Nesselrode)

- Francja (Charles de Talleyrand).

Główną zasadą, jaką kierowali się dyplomaci kongresu, była zasada legitymizmu, czyli nienaruszalności praw danej dynastii czy króla do ziemi czy tronu. Konsekwencją było przywrócenie panowania wszystkich obalonych przez Napoleona dynastii - nad wszystkimi ziemiami, którymi rządzili przed epoką cesarza Francuzów.

Poza tym kongres wiedeński kierował się zasadą równowagi sił, próbując ustalić taki układ w Europie, który uniemożliwiałby zyskanie przewagi jednego państwa czy władcy nad innymi. W tym bowiem upatrywano główną przyczynę wojen europejskich.

Dla realizacji postanowień kongresu wiedeńskiego i dla pilnowania porządku, który został w jego wyniku stworzony władcy Prus, Austrii i Rosji i 16 innych państw europejskich (poza Turcją, Państwem Kościelnym i Wielką Brytanią) podpisali akt tak zwanego Świętego Przymierza. Środkami realizacji założonego celu miało być "przyjazne upomnienie" bądź zbrojna interwencja. Do tych drugich doszło w latach dwudziestych XIX wieku kilkakrotnie, między innymi w Królestwie Sardynii, Królestwie Obojga Sycylii i Hiszpanii.

Szczegółowe decyzje kongresu wiedeńskiego:

- utworzenie Związku Niemieckiego ( w miejsce Związku Reńskiego), miał się on składać z 38 państw, a rolę hegemona odgrywać Austria

- przyłączenie do Prus części Saksonii, Westfalii, Nadrenii, całego Pomorza Zachodniego oraz nowo utworzonego Wielkiego Księstwa Poznańskiego

- utworzenie Królestwa Polskiego (z częścią ziem dawnego Księstwa Warszawskiego), unia personalna z imperium rosyjskim (car królem Polski)

- utworzenie Wolnego Miasta Krakowa (pod nadzorem Prus, Austrii i Rosji)

- włączenie do Austrii Prowincji Dalmatyńskich (Dalmacja i Istria) oraz Lombardii i Wenecji

- utworzenie Królestwa Obojga Sycylii

- odbudowanie Państwa Kościelnego

- utworzenie Królestwa Niderlandów (Belgia plus Holandia, pod rządami Wilhelma I z dynastii orańskiej)

- potwierdzenie wieczystej neutralności Szwajcarii

- przyłączenie Norwegii do Szwecji (oderwanej od Danii, która popierała Napoleona)

- Francja powraca do granic sprzed 1792 roku

- zagwarantowanie Wielkiej Brytanii władzy nad Maltą, Wyspami Jońskimi, Cejlonem i Krajem Przylądkowym

- potwierdzenie prawa Rosji do Finlandii i Besarabii.

Dynastia Burbonów powróciła do władzy we Francji, Hiszpanii i Królestwie Obojga Sycylii. Królem Szwecji został marszałek Jean Bernadotte, przeciwnik Napoleona. Założona przez niego dynastia rządzi w Sztokholmie do dziś.