Kompleks, który łączy wszystkie cztery dokumenty to Qsar al-hayr al.-ghyarbi. Jest to jeden z zamków pustynnych powstałych na terenie państwa Umajadów. Zamki te miały niejasne przeznaczenie. Powstawały na pustyniach, stepach lub żyznych terenach. Mówi się, że były karawarserami lub miejscami spotkań Namiestników Umajjadów z Beduinami. Możliwe że były również miejscami wypoczęcia od miasta samcych władców arabskich. Qsar al-Hayr  znajduje  się na zachodnie południe, 60 km od Palmiru, Na pustyni Syryjskiej. Znajdował się na drodze pomiędzy Palmirem a Damaszkiem. Został najprawdopodniej wypudowany na zamówienie kalifa Hichama ibn Abd al-Malika w 727 roku. Posiada on koamienne fundamenty, lecz reszta została zbudowana z bagiennych cegieł. Dzięki swoim cechom jest on idealnym przykładem budowy zamku pustynnego.

Przede wszystkim, jeżeli spojrzymy na plan, zauważymy, że ma on dwa piętra i został zbudowany na planie kwadratu. Plan opisywanego zamku pustyni miał 70 na 70 metrów. Na pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że jest to budowla fortyfikacyjna, lecz cieńkie ściany i brak odpowiedniego uposażenia skreślał możliwość obronną takiego obiektu. Charakter obronny był więc czysto reprezentacyjny. Na każdym rogu zamku znajdowała się wieża, oprócz jednego z rogów, czyli rogu wschodnio północnego, gdzie znajdowała się wieża z szóstego wieku pochodzenia Bizantyjskiego. Pośrodku każdej fasady znajdowała się również wieża półokrągła włączona w mur. Wewnątrz murów znajdował się kompleks różnych pomieszczeń który następnie zamieniał się na portyk a ten otwierał się na dziedziniec. Pomieszczenia które przylegały do murów można pogrupować na 6 oddzielnych „domów”. Te kompleksy pięciu, dziewięciu lub jedenastu pomieszczeń które z dziedzińcem były skomunikowane jednym przejściem tworzyły tak zwane Baity (domy z arabskiego). W Qasr al hayr jest ich sześć. W centrum wschodniej fasady obok znajdowały się dwie wieże które dzieliły ten mur tworząc wejście. W dolnych partiach wejścia znajdowały się florystyczne zdobienia, nad którymi znajdowały się motywy geometryczne (diamenty i kwadraty) oraz później ślepe arkady. Nad wejściem na pierwszym piętrze zapewne znajdowała się sala paltynowa.

Całość ta idealnie wpisywała się w tematykę pustynnych zamków z kilku powodów. Większość była budowana na planie kwadratu (wyjątkiem jest qasr al-Tuba). Rozmiar również odgrywał rolę. Zazwyczaj budowano budowle mnożąc 35 metrów (100 stóp rzymskich). Dlatego na przykład bok muru qasr al kharanah miał 35 metrów, qasr al. Khayr al. Gibrih (lub jego bliźniaczy przykład czyli al szukran) miał 70 metrów a na przykład qasr al.-mshatti miał 140 metrów (czyli 400 stóp rzymskich). Ponad to wszystkie te kompleksy posiadały w swoich murach baity (nawet khifbar al. Mafdjar posiadał jeden bait). Posiadały one również wewnętrzny dziedziniec oraz obronny wygląd, czyli na przykład półkoliste wieżyczki. Niektóre z nich posiadały również elementy wystroju zewnętrznego nawiązujące do wcześniejszych wpływów kulturowych sasanidów. Pałac mshatta jest dobrym tego przykładem.

Wszystkie zamki pustynne łączyła również specyficzna tradycja kulturowa Ummajadów. Można to zauważyć na przykładzie porównania trzeciego i czwartego dokumentu. Na trzecim widnieje figura stucco która była zapewne częścią zdobiącą wejście do Qasry lub Sali palatynowej. Przedstawia ona osobę ubraną w typowe perskie szaty, ponad to, sama figura została wykonana techniką która znana była wcześniej przede wszystkim na terenach perskich, na terenach imperium Sasanidów. Czwarty dokument przedstawia za to piękny fresk wykonany metodą succo, przedstawiający kobietę będącą w naszyjniku, trzymającą koszyk z kolorowymi owocami. Jest to zapewne Gaja, czyli bogini płodności. Nad nią widnieją dwa morskie centaury, czyli pół ludzie, pół bestie. Jest to właśnie fenomen wczesnej sztuki islamskiej, a w szczególności sztuki, którą możemy spotkać w zamkach pustynnych. Chodzi tu o synkretyzm. Połączenie tradycji perskiej, sasanidów i greko romańskiej, bizantyjskiej. Ummajadzi uważali się za spadkobiercę obu dwóch tych kultur, dlatego w ich pałacach można spotkać oby dwie tendencje artystyczne. Na przykład fresk z husin huju można porównać do fresku nagiej kobiety z Quasyr Amra. Jest to przykład wpływu ikonografii bizantyjskiej na wczesną sztukę islamską. Na tych przykładach można zauważyć transformacje sztuki islamskiej na jej wczesnych etapach. Gdzie adaptowała się ona przez długi okres czasu na terenach, gdzie wcześniej istniała już sztuka późnego antyku, a więc Sasanidów i bizantyjska.

            Do całości kompleksu należała łaźnia, khan czyli caranvarassi, oraz podziemne instalacje wodne połączone z tamą oddalona o 15 kilometrów. Dekoracja oraz styl architektoniczny omawianego Qasr wskazuje na synkretyzm kultury Sasanidów i kultury późno romańskiej.  Qasr al-hayr al.-gharbyt tworzy wraz z innymi zamkami przykład wczesnej sztuki islamskiej i testament Umajadów.