Joannici (Ordo Militiae S. Joannis Baptistae hospitalis Hierosolymitani) są najstarszym z trzech zakonów rycerskich, założonym przez kupców z Amalfi, którzy w roku 1070 wybudowali w Jerozolimie benedyktyński klasztor wraz ze szpitalem dla pielgrzymów oraz kaplicą św. Jana Chrzciciela. Początkowo przy szpitalu funkcjonowało nieformalne bractwo zakonne pod kierownictwem Gérarda Tonque znanego również jako Gérard de Martigues. Pod jego rządami bractwo szpitalne zaczęło się uniezależniać od benedyktynów i przekształcać w oddzielny zakon. Dzięki staraniom Gérarda w roku 1113 zakon dostał od papieża Paschalisa II własną regułę. Godłem zakonu stał się ośmiokończasty krzyż. Zakonnicy ślubowali czystość, ubóstwo i posłuszeństwo oraz także opiekę nad chorymi (przyrzeczenie szpitalnictwa). Następcą Gerarda był Rajmund z Puy, który nadał zakonowi regułę, nadającą mu charakter rycerski. Zgodnie z regułą zatwierdzoną przez Papieża Paschalisa II - Zakon Św. Jana spełniał dwie podstawowe funkcje: prowadził zbrojną obronę chrześcijan wobec muzułmanów oraz niósł pomoc chorym, rannym i pielgrzymom przybywającym do Ziemi Świętej. Zamki należące do Zakonu (m.in. Krak de Chevakiers, Belvoir, Gibelin, Margat) były ważnym elementem obrony państwa krzyżowców, które powstało w Palestynie. Zakon miał charakter międzynarodowy, a warunkiem który musieli spełniać kandydaci było (i nadal jest) udokumentowane szlacheckie pochodzenie i wyznanie katolickie. Zakonnicy dzielili się na trzy klasy: rycerzy, kapelanów zakonnych oraz braci obsługujących chorych i pielgrzymów. Rycerze dzielili się na prawych (szlachta) i honorowych (mężowie zasłużeni). Ubiorem zakonnym stał się czarny habit oraz czarny płaszcz z białym krzyżem tzw. maltańskim. Do walki rycerze wkładali na zbroję czerwoną tunikę z białym krzyżem łacińskim (strój został zatwierdzony w 1259 r. przez papieża Aleksandra IV). W 1267 r. przełożony klasztoru został mianowany przez papieża Wielkim Mistrzem. Po upadku Jerozolimy w roku 1291 zakon przeniósł się na Cypr. W 1309 r . joannici zdobyli Rodos, gdzie założyli własne państwo (od 1310 r. nazwa Kawalerowie Rodyjscy). Jako, że zostali wyparci przez Turków z Rodos, w 1530 r. cesarz Karol V nadał im w lenno Maltę (Kawalerowie Maltańscy). Joannici brali udział w zwalczaniu piratów z Afryki Północnej, w roku 1565 odparli atak floty tureckiej. Zorganizowane państwo zakonne przetrwało na Malcie do roku 1798, kiedy to wyspę zajęli Francuzi. W roku 1800 na Maltę zajęły wojska brytyjskie. Joannici stracili swój samorząd, nastąpił gospodarczy i militarny upadek zakonu. Po ustąpieniu ostatniego Wielkiego Mistrza Ferdynanda von Hompesha, nowym mistrzem ogłosił się car Paweł I, jednak nie został on uznany przez papieża. Następca Pawła, Aleksander I zrzekł się dziedziczenia stanowiska Wielkiego Mistrza. W 1803 roku Wielkim Mistrzem został brat Giovanni Battista Tommasi. Od 1834 r. siedziba zakonu joannitów znajduje się w Rzymie.

Do Polski joannici przybyli w XII w. (sprowadził ich książę Henryk Sandomierski, który nadał im Zagość koło Wiślicy). Otrzymali kościoły: w Poznaniu oraz w Tyńcu, Bardzie i w Strzegomiu na Śląsku, gdzie zostały utworzone trzy komandorie joannitów. W Polsce zakon określano mianem: Zakonu Joannitów, Zakonu Szpitalników. Działalności joannitów w Polsce sprzyjali królowie - Władysław IV Waza, który starał się o utworzenie Przeoratu Polskiego oraz Jan III Sobieski. W 1775 r. powstał w Polsce Wielki Przeorat. W 1927 r. powstał Związek Polskich Kawalerów Maltańskich, który w 1939 r. przerwał działalność. Po drugiej wojnie światowej zakon odrodził się na emigracji, a w 1992 r. w Polsce (liczył wówczas około tysiąca kawalerów i dam).

Obecnie zakon zajmuje się przede wszystkim działalnością charytatywną oraz pomocą humanitarną (obecnie prowadzi ją w 110 krajach). Suwerenny Zakon Kawalerów Maltański jest neutralny, bezstronny oraz apolityczny dzięki czemu z powodzeniem może podejmować się mediacji na forum międzynarodowym. W kwietniu 1988 roku 78. Wielkim Mistrzem Zakonu został wybrany Andrew Willoughby Ninian Bertie.